Czas na ucztę – zaproś bliskich do stołu

Nakryj do stołu

Karolinko, widzimy się za trzy dni! I proszę, nie zapomnij przygotować swojej słynnej pieczeni. Jest taka pyszna… wesoło szczebiotała do słuchawki teściowa, Janina Nowak.

Jednak Karolina wcale nie była w radosnym nastroju. Skończyła rozmowę i ciężko opadła na krzesło. Za kilka dni miała nadejść Wielkanoc, a cała rodzina ze strony męża Marka planowała zebrać się u nich.

Macie takie przestronne mieszkanie, wszystkim wystarczy miejsca. My dawniej tłoczyliśmy się w tych naszych klitkach. A tutaj można rozwinąć skrzydła! To będzie miejsce spotkań naszej dużej rodziny orzekła teściowa dwa lata temu.

Teraz Karolina coraz bardziej nie znosiła swojej dużej, trzypokojowej własności, za którą kredyt miała spłacać jeszcze długie lata. Tylko dlatego cała draka rodzinna przyjeżdżała do Karoliny, robiła bałagan i zabierała jej sen z powiek.

Do kuchni wszedł Marek i pocałował żonę w czubek głowy.

Wszystko ustaliłaś z mamą? zapytał.

Tak, znowu będziemy świętować u nas. Marek, poprosiła może Ty byś pogadał z mamą?

Marek zmarszczył brwi.

Karolina, przecież już to omawialiśmy. Mama naprawdę cię lubi, uwielbia twoje jedzenie! Jak miałbym jej powiedzieć, żeby nie przyjeżdżała? I tak już jest na emeryturze. Przecież nie będziesz jej kazać gotować na kilkanaście osób? Ona już nie ma tyle siły. Wychowała czworo dzieci, należy jej się trochę spokoju.

Karolina za każdym razem ulegała argumentom męża. W myślach jednak miała jedno: A kto zadba o mnie? Dlaczego w święta ja mam obsługiwać i karmić cały tłum?

Ale narzekać nie miała sensu. Nie chciała wszczynać kłótni ani burzyć domowego spokoju. Następnego dnia poszła więc po zakupy, a w przeddzień Wielkanocy zabrała się na dobre za gotowanie.

Stała przy kuchni do późnej nocy, by wszystko przygotować. Na święta mieli przyjechać wszyscy rodzinni Janiny z rodzinami czyli ponad dziesięć osób!

Czemu znowu wszystko robię sama? Naprawdę nikt nie mógłby mi pomóc? No dobrze, może nie twoja mama, ale chociaż któraś z żon braci? Czy może one wszystkie już też na emeryturze? rzuciła do męża, mieszając ciasto na pieczeń.

Marek spojrzał na nią zdziwiony.

Przecież wiesz, że bracia nie potrafią gotować, ja zresztą też. Żony… każda coś ma dzieci albo pracę. To nie takie proste, Karolina. Nie mogę im kazać rzucić wszystko i przyjechać.

A mnie można? Ja też pracuję. Co z tego, że zdalnie? Nie jestem przez to mniej zmęczona.

Nie złość się, objął ją Marek w pasie wszystko będzie dobrze. Spotkamy się, zjemy pyszne jedzenie, wszyscy będą cię komplementować, humor ci się poprawi.

I znów Karolina odpuściła. Nocą, padając na łóżko, ze zmęczenia nie mogła zmrużyć oka. Po takim dniu powinna zasnąć w sekundę, a jednak myśli nie dawały spokoju.

Po co mi te pochwały? Też bym chciała raz wejść na gotowe bez marnowania czasu, pieniędzy i sił.

Rano, kiedy nareszcie trochę zasnęła, obudził ją telefon. Teściowa postanowiła jako pierwsza złożyć życzenia rodzinie najstarszego syna. Potem Janina Nowak dorzuciła:

Za godzinę jesteśmy wszyscy u was. Wczoraj wszystkim dzieciom to powiedziałam, więc już szykuj stół. głos teściowej brzmiał rześko i energicznie.

Karolina nie miała siły nawet wstać z łóżka. Już wyobrażała sobie, jak będzie biegać między kuchnią a stołem, jak sto razy podgrzeje i poda talerze, a potem to wszystko pozmywa.

Nie chcę jęknęła w poduszkę.

Karolina, czemu wciąż leżysz? Mama zaraz przyjedzie! I goście w drzwiach stanął Marek, nieco zdegustowany.

Już wstaję mruknęła niechętnie, usiadła na łóżku. Dasz sobie radę i tyle, jesteś silna wyszeptała do siebie i powlokła się do łazienki.

Mobilizowała się jak mogła. Zdążyła wszystko poskładać i podgrzać na czas.

…Przy stole panował gwar. Rodziny dzieliły się wrażeniami, snuły plany, opowiadały historie. Obok Karoliny siedziała teściowa, która nie szczędziła głośnych pochwał:

Jak Karolinka pięknie gotuje! Wszystko pyszne, córeczko! Ja nie dałabym rady takiego stołu przygotować szeroko uśmiechała się teściowa, ściskając rękę synowej i aprobująco patrząc jej w oczy.

Karolina niechętnie przyjmowała komplementy, ale stale wychodziła ze stołu, by uciec od gwaru i pytań o dzieci. Z Markiem postanowili jeszcze poczekać, żeby ustabilizować sytuację życiową, ale rodziny to nie interesowało.

Karolinko! rozległ się głos teściowej. Czas na deser. Gdzie uciekłaś?

Drzwi na balkon uchyliły się, a w niewielkiej przestrzeni pojawiła się Janina Nowak.

Ty palisz? zdziwiła się.

Co? Nie, jasne, że nie! spłoszyła się Karolina. Po prostu wyszłam zaczerpnąć powietrza, trochę duszno.

No tak, dzieci wewnątrz, nie ma jak przewietrzyć. Już myślałam, że może… Obyś sobie żadnych głupot do głowy nie brała! Jeszcze będziesz mi wnuki rodzić! żartobliwie pogroziła jej teściowa palcem.

Karolina wymusiła uśmiech, choć Janina tego nie zauważyła.

Chodź, trzeba uprzątnąć i podać deser.

Idę…

Gdy weszły do salonu, Janina natychmiast zasiadła na swoim miejscu, a Karolina została sama. Posprzątała brudne talerze, zaniosła je do kuchni, ustawiła na stole deser i przed gośćmi położyła nowe sztućce. I wszystko sama.

Twój sernik to najlepszy na świecie znów zachwycała się teściowa.

Karolina czym prędzej umknęła do kuchni. Zaczęła myć naczynia, by czymś się zająć. Po raz kolejny żałowała, że ciągle odkładają zakup zmywarki.

Po dwóch godzinach goście zaczęli się rozchodzić.

Markuś, podrzucisz mnie do domu? spytała Janina Nowak.

Oczywiście, mamo, tylko wezmę klucze.

Kiedy Karolina została sama, usiadła na kanapie w salonie. Mieszkanie było w totalnym chaosie. Gromada gości i dzieci zrobiła swoje. Po porannej krzątaninie nie zostało nawet śladu.

Trzeba się zebrać i wszystko doprowadzić do ładu, wmawiała sobie. Bo jutro będę narzekać jeszcze bardziej. Eh…

Westchnęła cicho i ruszyła do kuchni. Pozbierała brudne naczynia, obrus i ręczniki wrzuciła do prania, stół odstawiła na swoje miejsce. Wszystko umyła, resztki jedzenia spakowała do pojemników. Potem odkurzyła i umyła wszystkie podłogi.

Należy mi się coś dobrego za ten trud…

Nalała sobie ciepłej wody do wanny, wrzuciła ulubioną sól, puściła muzykę. Woda przyjemnie rozluźniała spięte mięśnie. Po raz pierwszy od kilku godzin sięgnęła po telefon. Czekała na nią wiadomość od męża:

Mama zaproponowała, żebym został na noc. Wrócę jutro.

No tak, nic innego nie przewidywałam. Jak zwykle…

Marek doskonale wiedział, że dziś będzie sprzątać sama. Znowu wybrał mamę, zamiast pomóc żonie.

Oni traktują mnie jak chcą, to ja też zacznę tak ich traktować. Dość! postanowiła w duchu.

Miesiąc minął szybko. Zbliżało się kolejne święto. Telefon od teściowej nie kazał na siebie długo czekać:

Karolinko, nakrywaj stół! Przyjedziemy w piątek świętować urodziny młodszego brata Marka.

Jasne, stół stoi, ale przygotować coś do jedzenia będzie musiał ktoś inny. Mam zawalone w pracy, muszę iść do biura. Nie wiem, kiedy wrócę westchnęła niby żałośnie Karolina. Nie obiecuję, że w ogóle będę.

Co? Ale jak to?..

Praca, cóż poradzić.

No dobrze, coś wymyślę. Szkoda… westchnęła teściowa.

Do widzenia, ucięła Karolina i uśmiechnęła się pod nosem.

Wieczór spędziła u przyjaciółki. Rano kazała Markowi wszystko posprzątać, w końcu to urodziny jego brata, nie jej.

Kiedy zbliżał się jubileusz teściowej, Karolina wzięła urlop i pojechała do rodziców do pobliskiego miasta. Swój prezent wręczyła wcześniej, przy okazji informując:

Ach, ale gdzie będziemy świętować?

Marek was wpuści, ale mnie nie będzie.

A jedzenie?

Zamówcie coś, albo inne synowe coś ugotują. Dacie sobie radę!

Kolejne święta Karolina już nie przygotowywała niczego specjalnego. Na stole pojawiała się tylko wędlina i kupny tort. Zawsze powtarzała:

Nie miałam czasu nic zrobić, zapracowana jestem. Jeśli chcecie, możecie coś zamówić.

Ale nikt nie chciał otwierać portfela i wydawać pieniędzy. Gdy zbliżał się Sylwester, wszyscy już zrozumieli, że Karolina nie da się już więcej wykorzystywać.

Tego roku spędzili z Markiem Nowy Rok we dwoje i to całkiem jej odpowiadało. Jej plan się powiódł. Wznosząc kieliszek szampana, pomyślała z satysfakcją, że była dzielna i wypada to uczcić.