— Co ty się na mnie wydzierasz?! — oburzył się mężczyzna. — Leczysz i karmisz twoją żonę, a ty jeszcze na mnie krzyczysz?! Co to ma znaczyć!!! Kłócili się przez pół godziny, aż ptak ochrypł, a mężczyzna się zmęczył…

Dlaczego się na mnie wydzierasz?! oburzył się mężczyzna. Leczę i karmię twoją żonę, a ty krzyczysz na mnie?! Co to w ogóle ma być?! Tak się przekrzykiwali dobre pół godziny, aż ptak ochrypł, a mężczyzna wyczerpał

Wracał do domu po porannej zmianie w fabryce na przedmieściach Krakowa. Nadchodził weekend i już sama ta myśl poprawiała humor. Ale miało być jeszcze lepiej w sobotni wieczór czekało go pierwsze spotkanie z kobietą poznaną przez internet.

Pisywali do siebie przez miesiąc: opowiadali o pracy, dzielili się pasjami, marzeniami i myślami o życiu. Zupełnie typowa historia dla naszych czasów. W końcu umówili się na randkę wystarczało tylko zadzwonić do przytulnej restauracji na Kazimierzu, zarezerwować stolik i wybrać coś odpowiedniego do ubrania.

Zatopiony w przyjemnych myślach, szedł przez betonowe podwórko pod swoją kamienicę w Nowej Hucie. Mieszkał na czwartym piętrze, w niewielkim M3. Pozostało może pięćdziesiąt kroków do klatki schodowej. Jeszcze chwilka, jeszcze jeden dzień i życie mogło się zmienić, tylko

Ach to tylko.

Tuż przed wejściem, z drzewa, na które nigdy wcześniej nie zwrócił uwagi, tuż pod nogi spadła mu wrona. Ptaka tarmosiło, krakał przeraźliwie, a na gałęziach obok szalało całe stado. Rozlegał się jazgot przypominający katastrofę.

No super mruknął. Jeszcze tego mi brakowało.

Wrona próbowała się podnieść, lecz zaraz opadała. Zauważył, że ma złamaną prawą łapę.

Co ja mam z tobą teraz zrobić? zapytał na głos, bardziej siebie niż ją.

Nie potrafił jednak przejść obojętnie. Zdjął kurtkę, delikatnie nakrył nią wronę, by się nie wyrwała, podniósł i ruszył do klatki. Za plecami dobiegały go niepokojące, rozpaczliwe wrzaski ptasiego stada.

W mieszkaniu ostrożnie wyjął wronę z kurtki i chciał ocenić obrażenie. W odpowiedzi wbiła mu dziób w palec.

No przecież! syknął z bólu, próbując owinąć jej dziobek kuchenną szmatką.

Telefony do krakowskich weterynarzy nie dały rezultatu: Nie zajmujemy się dzikimi ptakami. Znajomi też bezradni. Aż przyszła myśl: dobry ze mnie mechanik, coś wymyślę.

Najpierw posadził rannego ptaka w niskim kartonie wyłożonym ręcznikiem, postawił na parapecie. Imię przyszło od razu Wanda.

Przez dwie godziny majstrował gips na ptasią łapę: nożem i dwoma listewkami wystrugał korytko, złożył, zamocował taśmą izolacyjną. Potem odwinął szmatkę z dzioba.

Wanda natychmiast próbowała go dziobnąć ponownie.

Spokojnie! rzucił. Chcę ci pomóc. Ale jeszcze muszę cię nakarmić i napoić.

Z pomocą internetu szybko znalazł dwa adresy: sklep wędkarski oraz aptekę. W pierwszym kupił robaki, w drugim pęsetę i strzykawkę. Po powrocie rozpoczął walkę z karmieniem.

Otwierał jej dziób i wsuwał tam skuteczne plasterki zdobyczy. Wodę podawał strzykawką. Wrona prychała, krzyczała z urazą i groziła dziobem. Mężczyzna stękał, ale nie ustępował.

Zmęczyli się oboje. Wanda, nasycona i zrezygnowana z bólu, w końcu zasnęła. On także.

Rankiem znów się zaczęło: karmienie, ptasie protesty, upór z dwóch stron. Po chwili zauważył, że na zewnętrznym parapecie siedzi ogromny wroni samiec bacznie przygląda się wszystkiemu.

Sam nie wiedząc czemu, otworzył szeroko okno.

Ty pewnie jesteś mężem Wandy? Chodź, zobacz. Ja chcę naprawdę jej pomóc.

Wielki wron słuchał, przekrzywiając łeb i patrząc prawym okiem na leżącą Wande. Z ostrożnością przekroczył parapet i podszedł.

Wanda cicho zachrobotała. Wron odwrócił się w stronę mężczyzny, rozpostarł skrzydła i zakrakał przeciągle.

Człowieku, dlaczego wrzeszczysz na mnie?! zdumiał się. Opiekuję się twoją żoną, a ty mi tu podnosisz głos?!

I tak się przekrzykiwali przez dobre pół godziny człowiek i ptak. Aż wrona ochrypła, a mężczyzna opadł z sił

Potem bez słowa podał ptakowi dwa pojemniczki robaki i dżdżownice. Bez wyjaśnień i tłumaczeń.

Wielka wrona obwąchała zdobycze, jakby starannie sprawdzając jakość, po czym zabrała się do pałaszowania.

A więc o to chodziło mruknął. Jasne, częstuj się. Wychodzi na to, że i dla ciebie to wszystko było.

Po posiłku samiec podszedł do Wandy i delikatnie czyścił jej piórka.

Spójrz na to wzruszył się mężczyzna. Prawdziwa miłość. Spokojnie, wyprowadzę twoją Wandę na prostą. Tylko spróbuj ją przekonać, by nie dziobała i jadła jak trzeba.

Nocą odleciał, lecz rano znów wrócił. Postukał w szybę, poczekał aż go wpuszczą, przywitał się z Wandą i spokojnie zjadł śniadanie.

Dzień dobry uśmiechnął się mężczyzna. Chyba zaczynamy się rozumieć

Podczas kolejnych karmień, gdy przekonywał Wandę, by nie gryzła, ptasi mąż patrzył z boku, nie przeszkadzając.

Nagle mężczyznę przeszył nagły lęk.

O nie jęknął, łapiąc się za głowę. Przecież ona czeka! Nie zadzwoniłem, nie zarezerwowałem stolika

Chwycił telefon.

Przepraszam wyjąkał i szczerze opowiedział, co się przydarzyło, czemu nie zadzwonił.

A więc jakaś wrona jest dla pana ważniejsza od spotkania ze mną?! przerwała rozżalona kobieta.

To nie tak Myli się pani To dla mnie ważne, po prostu tak wyszło

To żyj pan sobie z tą wroną! warknęła i odłożyła słuchawkę.

No i już westchnął ciężko do wrony. Randka odwołana, zanim się zaczęła.

Wtedy ptak nagle wskoczył na stół tuż przed nim. Rozpostarł skrzydła, wypiął dumnie pierś, przeszedł dumnym krokiem w tę i z powrotem.

Mężczyzna mimowolnie się uśmiechnął:

Nie wiem, czy rozumiesz moje słowa, ptaszysko, ale wsparcie się czuje. Myślisz, żeby się nie poddawać? Trzeba walczyć?

W tej chwili zabrzmiał dzwonek do drzwi. Na progu stała sąsiadka z piątego piętra sympatyczna pani Wiesława, którą czasem mijal w windzie.

Przepraszam, że przeszkadzam zaczęła nieśmiało. Od kilku dni przed waszymi oknami krążą wrony. Wszystko w porządku?

To tak od razu nie wytłumaczę zaczął się tłumaczyć. Może zobaczy pani sama?

Weszła i stanęła jak wryta.

O rany Pan ratuje wronę?

Wanda odparł.

A więc wron to na pewno Kazik! roześmiała się.

Jej śmiech był jak dźwięk srebrnych dzwoneczków, a on uświadomił sobie, że dawno nie słyszał niczego bardziej przyjemnego. Spojrzał na nią i pomyślał niech już będzie, niech randka przepadła.

Kazik znów rozwinął skrzydła, przeszedł się po stole z dumą, a Wiesława otrzepała się ze śmiechu.

Od tego dnia wszystko było łatwiejsze. Kazik wyraźnie polubił gościa przy każdym wejściu Wiesławy poprawiał pióra i przysiadał bliżej. Ona śmiała się i wyraźnie rumieniła.

Wanda nauczyła się ufać ludziom i ptakom, jadła już sama. Gojenie szło szybciej. Mężczyzna zostawił Wiesławie drugi klucz, by pod nieobecność mogła doglądać Wandy.

Sąsiadka podobała mu się coraz bardziej i planował zaprosić ją na randkę. Wtedy jednak wydarzyło się coś nieoczekiwanego.

Tego wieczoru po drugiej zmianie wracał do domu. Był szczególny dzień podczas przerwy w pracy wybiegł do jubilera i kupił Wiesławie prezent: srebrny łańcuszek z małym czerwonym serduszkiem.

Szedł uśmiechnięty, wyobrażając sobie jak wręcza upominek. I wtedy spod latarni wyszły dwie postaci.

Dawaj portfel, telefon i zegarek! rzucił jeden, wyciągając nóż.
I kurtkę zdejmuj dodał drugi.

Nie zdążył się nawet przestraszyć.

Nagle z nieba runęła czarna chmura. Krzyki przerażające, bolesne, rozdzierające. Stado wron napadło napastników.

Mężczyzna pognał do domu, a rano

Na progu stała blada Wiesława, ledwo oddychając.

Boże! rzuciła, przytulając się do niego. Żyjesz! Myślałam, że to ciebie napadli

Ale co się stało? spytał, głaszcząc ją po włosach.

W nocy stado wron zaatakowało dwóch mężczyzn. Mało brakowało, a zakłobaliby ich na śmierć. Są w szpitalu, w ciężkim stanie.

Uśmiechnął się i przypomniał sobie:

A ja mam dla ciebie prezent.

Ojej, nie trzeba było zawstydziła się Wiesława.

Ale gdy pokazał jej srebrny łańcuszek z serduszkiem, rozpromieniła się i pocałowała go w policzek.

Prześliczny. Dziękuję szepnęła, wyciągając rękę lecz wtedy

Ach to tylko!

Jak czarna błyskawica przeleciał Kazik, sprytnie wytrącił łańcuszek z dłoni mężczyzny, wylądował przy odradzającej się Wandzie i złożył zdobycz u jej nóżek.

On i ona wybuchli śmiechem.

Kupię nowy obiecał mężczyzna.

Kazik rozciągnął skrzydła, wypnął pierś i zwycięsko zakrakał: Krak, krak, krak!. Wanda schowała łańcuszek do swojego pudełka.

A mężczyzna i kobieta całowali się na progu.

I jakież to miało znaczenie?

W końcu, to sprawa rodzinnaZa oknem nastał świt, a przez szybę wpadał blady promień czerwcowego słońca. Przez chwilę wszyscy ludzie i ptaki trwali razem w milczeniu, jakby dzielili jedno serce. Wiesława pochyliła się nad Wandą, Kazik przysiadł obok, patrząc na nich z powagą.

W końcu mężczyzna spojrzał na swoją sąsiadkę, przejęty, z czułością. Ona odwzajemniła spojrzenie, ścisnęła jego dłoń i szepnęła:

Myślisz że Kazik pozwoli ci kiedyś oddać ten łańcuszek?

Może zaśmiał się cicho. Ale jeśli nie, to przynajmniej wiem, gdzie go szukać.

Wanda spojrzała na nich trzeźwym, śmiałym ptasim okiem, jakby chciała powiedzieć: Pilnujcie się nawzajem, bo świat bywa nieprzewidywalny.

W tej chwili, jak na komendę, Kazik i Wanda przycupnęli razem przy otwartym oknie. Wiatr poruszył pióra; Kazik rozłożył skrzydła, Wanda opadła mu na grzbiet, a dwa serca biły w rytmie tego samego miasta.

A potem, z głośnym trzepotem, wznieśli się w niebo, a za nimi poderwało się całe stado krążąc nad dachami, zakreślając czarne szlaki nad porannym Krakowem.

Mężczyzna i Wiesława patrzyli za nimi długo, ramiona splecione, serca nieco lżejsze, a śmiech i czułość pozostały mocne jak ptasie skrzydła i delikatne jak podarowany łańcuszek.

Od tej chwili już zawsze, gdy przechodzili przez podwórze, nad ich głowami krążyły wrony. I każdy wiedział: to właśnie tu zrodziła się najmniej oczywista, lecz najwierniejsza przyjaźń taka na cztery skrzydła i dwa serca.

A szczęście, jak wiadomo, zawsze bywa nieprzewidywalne.