Co się dzieje z mężczyznami w dzisiejszych czasach! Zaprosiłam jednego do siebie do domu, myślałam, że rozwinie się z tego związek.

Z jakiegoś powodu wiele Polek myśli, że jeśli po czterdziestce mają za sobą jeden czy dwa rozwody, to już powinny pogodzić się z samotnością. Doskonale rozumiem ten stan sama jestem w podobnej sytuacji. Dwa razy wychodziłam za mąż. Pierwszy raz bardzo młodo, wtedy urodziła się moja córka. Drugi ślub wzięłam trzydziestce. Ani pierwsze, ani drugie małżeństwo nie przetrwały nawet dwóch lat. Zawsze coś było nie tak z mężczyznami.

Oczywiście, po drugim rozwodzie miałam jeszcze kilka związków, ale żaden z nich nie skończył się ślubem. Mam już czterdzieści pięć lat i mimo wszystko wierzę, że wciąż mogę być szczęśliwa, że gdzieś na świecie czeka na mnie bratnia dusza. Skracając opowieść, miesiąc temu poznałam mężczyznę zupełnie przypadkowo na ulicy. Marek ma czterdzieści dziewięć lat. Spacerowałam po parku w centrum Warszawy, zadbana, ubrana w elegancki płaszcz. Zatrzymałam się przy kawiarni, postanowiłam wypić kawę.

Marek podszedł do mnie, by się przedstawić. Owszem, nie był ideałem, o jakim marzyłam, ale schludny i uprzejmy. Przedstawiliśmy się sobie, kupił mi drugą kawę. Od razu zapytałam, czy ma żonę albo partnerkę odpowiedział wymijająco. Od razu było jasne, że ma jakiś związek. Mimo to zaprosiłam go do siebie, byśmy dokończyli rozmowę: zaprosiłam na herbatę i kawałek sernika, który upiekłam dzień wcześniej. Powiecie, że byłam szalona, wpuszczając obcego faceta do domu ale widziało nas wtedy kilku moich znajomych, więc nie czułam się zagrożona. Poza tym, Marek nie wydawał się być groźny.

Weszliśmy do mojego mieszkania na Żoliborzu. Marek rozejrzał się i od razu prychnął:

Masz naprawdę duże mieszkanie. Wygląda jakby nie widziało remontu z piętnaście lat.

Udawałam, że nie rozumiem aluzji. Tak, remont był robiony dziesięć lat temu, ale mieszkanie prezentuje się całkiem przyzwoicie. Po co wydawać pieniądze na ściany i sufit, skoro można inwestować w siebie? Czy to aż tak zły sposób myślenia?

Zaserwowałam Markowi herbatę i sernik, rozmawialiśmy, a on znów zaczął narzekać na moje mieszkanie. Odpowiedziałam mu bez ogródek: Jak ci nie odpowiada, to może zaproś mnie do siebie? W tej chwili zamilkł, nie odezwał się już do końca wieczoru. Wyszedł do domu, obiecując, że zadzwoni za tydzień.

Przez cały tydzień cisza, ani telefonu, ani jednej wiadomości. Dopiero w sobotę późnym wieczorem napisał, że chciałby mnie odwiedzić. Odpisałam, że bardzo chętnie mam do zrobienia remont, więc może pomoże mi położyć tapetę. Nagle przypomniał sobie o jakimś pilnym zobowiązaniu i zapewnił, że odezwie się w przyszłym tygodniu. Jestem przekonana, że to facet żonaty, który szuka łatwej przygody z zamożną kobietą. Tyle że ja się do takiej roli nie nadaję. I nie zamierzam się tym przejmować. Najważniejsze, że mamy dystans i potrafimy spojrzeć na siebie z przymrużeniem oka. Wiem, że kiedyś jeszcze odnajdę swoją miłość. Jestem tego pewna. A wszystkim kobietom chciałabym doradzić: jeśli mężczyzna nie robi dla ciebie niczego, po co ci taki mężczyzna?