– Co mówisz? Mamy już dziesięć lat małżeństwa! Jaka kochanka? Mam cię i tak dość!

Co ty? Już dziesięć lat małżeństwa! Jaka kochanka? Mam cię i tak wystarczy!
Jadwiga nie mogła usiedzieć spokojnie. Czuła w skórze, że Krzysztof ją zdradza, a niepewność pożerała ją od środka. W końcu zebrała się na odwagę i postanowiła z nim otwarcie pogadać.

Zapytała, czy to prawda, a on tylko odpowiedział:

Co ty? Już dziesięć lat małżeństwa! Jaka kochanka? Mam cię i tak wystarczy!

Wydawało się, że mówi szczerze, bez fałszywego uśmiechu, ale coś w jej podświadomości wciąż nie dawało spokoju. Jadwiga nie była typem, który liczy się z losem musiała wydobyć prawdę, choć nie wiedziała, od czego zacząć.

Po przeszukaniu porad w sieci postanowiła najpierw przejrzeć telefon męża. Nic niezwykłego jedynie puste czaty z byłymi koleżankami z klasy. To jej nie poruszyło. Krzysztof nigdy nie miał hasła do telefonu, nie miał nic do ukrycia. Żadnych tajnych wiadomości, żadnych ukrytych rozmów. Wydawał się być aniołem w ludzkim ciele.

Czasem Jadwiga myślała, że to tylko jej wyobraźnia, ale za każdym razem, kiedy mężczyzna zostawał dłużej w pracy, czuła, że coś jest nie tak.

Przyjaciółka Agnieszka zawsze powtarzała:

To tylko twoje przypuszczenia! Krzysztof cię kocha i nigdy nie zerknie na inną! Twoje podejrzenia tylko psują wszystko!

Jadwiga nie chciała słuchać. Czuła, że coś się dzieje i nie zamierzała dzielić męża z inną kobietą.

Pewnego dnia wpadła do jego biura przy Marszałkowskiej, żeby sprawdzić, czy w pracy Krzysztof knuje jakieś podwójne życie. Gdy tylko go zobaczyła, mężczyzna wybuchnął gniewem, twierdząc, że ją zawstydza przed współpracownikami. Przeprosiny musiały przyjść powoli, ale w końcu Krzysztof szybko się pogodził.

Wydawało się, że ich życie jest w porządku: dom w pełni, dwoje dorastających dzieci, stabilna praca. Ale Jadwiga wciąż szukała przygód, jakby chciała znaleźć piątą nutę w swoim życiu. Mówi się przecież: kto szuka, ten znajdzie tylko ona jeszcze nie miała szczęścia.

Kobieta przeżywała typowe dla trzydziestoletnich matek lęki nie chciała zostać sama z dwójką dzieci. Z zewnątrz wydawała się spokojna, ale w środku burzyła się jak wulkan.

Krzycząc się nie zauważył, że nie ma żadnych śladów obcych perfum, żadnych nowych ubrań, żadnych zmian w stylu. Mimo to czuła, że coś jest nie tak.

Gdyby nie przypadek, Jadwiga prawdopodobnie nigdy nie dowiedziałaby się prawdy. Czy to wymyślona historia, czy rzeczywistość? Zobaczymy.

Kiedy jej młodszy syn poszedł do pierwszej klasy, Jadwiga postanowiła wreszcie nauczyć się prowadzić. Zapisała się na kurs w Warszawie, jeździła na zajęcia wieczorami po pracy. Po trzech miesiącach zdała egzamin i dostała prawo jazdy.

Krzysztof był taki dumny, że kupił jej mały, ale uroczy samochód Fiat 500, który idealnie pasował do jej drobnego wzrostu i pozwalał na łatwe parkowanie. Nie przyznał się, że kupił go po to, by Jadwiga nie prosiła go o podwózkę w Audi. Twierdził, że jest jeszcze za młoda, by prowadzić samochód, najpierw musi zdobyć doświadczenie.

Pewnego sobotniego poranka Jadwiga wstała wcześniej niż zwykle i postanowiła zrobić rodzinny obiad zapiekankę z bakłażanem i kurczakiem, którą wszyscy uwielbiali. Niestety w domu nie było mąki.

Za oknem szalała zimowa afera, śnieg zalegał, ale już potrafiła jeździć po lodzie. Zdecydowała się pośpieszyć do sklepu, ale jej Fiat nie odpalał. Wróciła do domu, gdzie dzieci jeszcze spały. Szła cicho po domu, nie budząc nikogo.

Zimny spacer po dworze nie wchodził w grę, więc podjęła decyzję popełnię grzech i poświęcę się małemu szaleństwu. Wzięła kluczyki od samochodu Krzysztofa i wsiadła, myśląc, że parę kilometrów nie zauważy.

Kiedy auto się rozgrzewało, zaczęła przecierać szyby. Sięgnęła do schowka, bo wiedziała, że tam leżą chusteczki. Niechcący coś zrzuciła na podłogę spadł telefon. Czyj to był? Nie rozpoznawała tego modelu jej własny telefon był zupełnie inny.

Pierwsze, co zobaczyła, to wiadomość od nieznanej Oksany:

Kochanie, tak za tobą tęsknię! Przyjedź szybciej! Czekam na ciebie!

Zaskoczona, otworzyła konwersację nie było hasła, więc mogła czytać dalej. Rozmowa ciągnęła się niczym niekończący się serial.

Okazało się, że Krzysztof codziennie pracował do piątej po południu, a do domu wracał dopiero o siódmej. Jadwiga nie pomyślała sprawdzić, kiedy naprawdę kończy pracę. Z kolei Oksana, starsza kobieta (wyglądała na czterdzieści), była jego ukrytym spotkaniem. Wysyłała mu wiadomości, które żona nigdy nie usłyszała.

Jadwiga wpadła w szał. Właśnie zamierzała wyjść z auta, kiedy zobaczyła Krzysztofa wychodzącego z wejścia budynku.

W domu zostawiła notatkę, że pojechała do sklepu. On, pewnie, chciał jeszcze coś napisać do Oksany. Jadwiga przypomniała sobie, że mąż często wieczorami schodził pod samochód po klucze czy portfel nigdy nie wydawało się podejrzane.

Krzysztof zauważył żonę za kierownicą i podjechał prosto do niej.

Kto ci pozwolił? Nie umawialiśmy się tak!

Jadwiga wpadła w furorę, wcisnęła wsteczek i mocno przyspieszyła. Auto z piskiem wjechało w ogrodzenie. Trochę ulżyło jej po sercu.

Wyskoczyła, spojrzała na zaskoczonego Krzysztofa i krzyknęła:

Idź do swojej! Zobacz, jak się da radzić bez domu i samochodu! Nie chcę cię więcej widzieć!

Zrzuciła kluczyki od Audi na wielką stertę i poszła do domu.

Chłopcy już się obudzili, nie mieli pojęcia, co się stało. Po kilku minutach Krzysztof próbował wrócić do domu, ale Jadwiga zamknęła drzwi na klamkę i nie wpuściła go.

Idź gdzie indziej! Nie wracaj tu! krzyczała po całym domu.

Z rozdartymi butami i w szlafroku Krzysztof wyruszył w stronę mieszkania Oksany. Myślał, że znajdzie tam schronienie, ale drzwi otworzyła jego matka, Maria Kowalska, której mieszkanie znajdowało się dwa bloki dalej.

Maria natychmiast zrozumiała, co się stało, przyjęła syna, ogrzała, nakarmiła i wysłuchała jego opowieści o złej żonie.

Nie martw się, synku! Kto by pomyślał, że twoja Jadwiga tak się zachowa? Niedługo będzie cię czekać nowy początek! Masz dopiero trzydzieści pięć lat, jeszcze znajdziesz prawdziwą miłość!

Krzysztof został u matki, zamierzał rozpocząć nowe życie. Cieszył się, że wreszcie jest wolny, dopóki Jadwiga nie wystąpiła o alimenty. Dopiero wtedy zrozumiał, że zaczynać od nowa nie będzie łatwe. Dobrze, że matka go nie zostawiła, bo inaczej zniknąłby z oczu.

Dzięki, mamo, że mnie nie opuściłaś mruknął, patrząc na przyszłość.