– Cierpliwości, córeczko! Jesteś już w innej rodzinie i musisz szanować ich zasady.

Trzymaj się, córeczko! Teraz jesteś w innej rodzinie, musisz szanować jej zwyczaje. Wyszłaś za mąż, nie jako gość, więc
Jakie zwyczaje, mamo? Wszystko tutaj jest szaleństwem! Zwłaszcza teściowa! Ona mnie nienawidzi, to jasne jak słońce!
A czy słyszałaś kiedyś, że teściowe potrafią być dobre?

Wychodzi na miasto, wychodzi na miasto! jękowała Świetlana Piotrowska, stojąc pośrodku kuchni, twarz jej płonęła gniewem, oczy migotały jak rozżarzone węgle. Kiedy mężczyzna wędruje, to wina żony. Czy mam ci teraz wszystko wyjaśniać?

Teściowa była w szałach. Krzyczała na swoją synową Jadwigę, jakby straciła rozum. Wszystko dlatego, że Jadwiga podejrzewała jej męża, syna Borysa, o zdradę.

Jadwiga, młoda, delikatna dziewczyna o dużych, naiwnych oczach, opierała się o ścianę, próbując uspokoić rozgniewaną kobietę.

Świetlano Piotrowsko, to nie jest normalne. On ma rodzinę, dzieci zaczęła się bronić Jadwiga, lecz teściowa od razu przerwała ją machnąwszy ręką, jakby odpędzała uciążliwą muchę.

To ty, rodzina? Czy twoje dziecko, które nie wpuszcza nas i dziadka do domu? pogardliwie podrzuciła teściowa. Twoje wychowanie, przy okazji!

Jakie to wychowanie, Świetlano? Wojtek ma dopiero rok. Jest jeszcze maleńki cicho zaprzeczyła Jadwiga.

Maleńki? zmarszczyła twarz kobieta. U Jankowskich wnuk jest jeszcze mniejszy. A na ręce schodzi, nie powtarza, jak ten twój wymachnęła ręką w stronę pokoju dziecięcego.

Przecież to wasz wnuk odparła Jadwiga, choć jej głos drżał. Dzieci czują złych ludzi. Może dlatego on nie chce przychodzić do was.

To my jesteśmy źli? O, jakaś pomarańczowa koza! krzyknęła teściowa, wznosząc głos. A gdzie ty, piękna nasza, żyjesz na darmo? Co jesz, z czyjej kasy płacisz? Niewdzięczna!

Jadwiga nie chciała już dłużej prowadzić sporu z tą skandaliczną teściową. Mówiła już tysiąc razy Borysowi, że chce mieszkać osobno od rodziców, lecz syn, rozpuszczony brat matki, nie widział w tym potrzeby.

Lubił on żyć pod dachami rodziców. Czuł się tam, jak w przytulnym kącie Chrystusa. Pracował spokojnie, a wszystkie domowe sprawy załatwiali starzy ludzie pranie, sprzątanie, gotowanie. Nie życie, a bajka!

W przeciwieństwie do tego, Jadwiga zmagała się z pełnym programem teściowej. Na początku próbowała nawiązać kontakt, pomagała w domu, wspierała ją we wszystkim, nawet wysłuchując niekończących się narzekań o sąsiadach. Z czasem jednak dostrzegła, że to daremny wysiłek.

Nieważne, jak bardzo chciała być dobrą i pomocną synową, teściowa wciąż ją nienawidziła, a ona nie ukrywała tego.

Przywiodłaś do domu tę patetyczkę, jakby nie było normalnych dziewczyn! opowiadała Świetlana Piotrowska sąsiadce, gdy Jadwiga zbierała porozrzucone przez Borysa zabawki przy rogu domu, wsłuchując się w każde słowo.

Aż sąsiad z innej wsi przyjechał po nią! Co za powód! Nasze babki są lepsze, pracowite i mądrzejsze.

Nie mów! potwierdziła sąsiadka, plotkarska babcia Mania, już wyprane wszystkie plotki w wiosce.

Rozumiem, że nic nie potrafiłaś zrobić. A ty, Piotrowska, sama przyznałaś, że ręce nie masz. Nie da się nic naprawić.

Nie pojmujesz, jak bardzo! Nie można jej nic powierzyć. Albo zgubi, albo połamie. A dziecko? To nie to.

U Jankowskich wnuk to zupełnie inna sprawa. Spokojny, rozumny chłopiec. Ten nasz ciągle się marudzi i wymyśla. Geny chyba nie są właściwe.

Kiedy życie stało się nie do zniesienia, Jadwiga dzwoniła do matki w sąsiedniej wsi, wyładowywała się, płakała, a matka odpowiadała:

Trzymaj się, córeczko! Jesteś już w innej rodzinie, musisz szanować ich zasady. Nie przyjechałaś jako gość.

Jakie zasady, mamo? Wszystko tutaj jest szaleństwem! Teściowa mnie nienawidzi!

Czy kiedykolwiek słyszałaś, że teściowe mogą być dobre? Przeszłyśmy to wszystkie, i ty też musisz. Najważniejsze nie pokazuj, że ci ciężko. Trzymaj się.

Zrozumiawszy, że ze swoją bojaźliwą i niezdecydowaną mamą nic nie da się zrobić, Jadwiga grozili jej, że zadzwoni i złoży pretensje ojcu.

Będzie ci szkodził tata! wystraszyła się matka. Wiesz, że ma on warunkowy wyrok. Jeden krok w tył i wezmą go za kratami!

Jadwiga wiedziała o tym wszystko. Wiedziała, że ojciec kochał swoją jedyną córkę. Dostał warunkowy termin za bójkę, którą wywołał, gdy ktoś obraził Jadwigę w lokalnym sklepie.

Wiedziała też, że ojciec nie zostanie milczkiem, jeśli usłyszy, jak jego ukochaną córkę dręczy obca rodzina. Był człowiekiem o gorącym temperamencie.

Dobra, nie powiem tacie odpowiedziała Jadwiga. Ale jeśli będą dalej zachowywać się tak, jak teraz, nie wiem, co zrobię.

Wszystko się ułoży, kochana powtarzała matka, próbując ją uspokoić. Za kilka tygodni już nie będziesz o tym myśleć.

Jadwiga chciała zapomnieć, ale relacje z teściową nie poprawiały się. Świetlana Piotrowska zdawała się coraz bardziej nienawidzić synową, jakby Jadwiga była winna wszystkich jej nieszczęść. Nawet jej mąż, Jan Staszek, zmęczony starc, nie wytrzymał.

Po co ciągle krzyczysz na dziewczynę? pewnego ranka, gdy kłótnia osiągnęła szczyt, Jan próbował się wtrącić. Ona i tak od nas odejdzie! I zrobi to, co słuszne!

Ja jej pójdę! wykrzyknęła Świetlana, kierując całą swoją wściekłość na męża. Złożę pozew, zwrócę każdy złoty, który nam w ciągu lat przeforsowano! I zabiorę jej dziecko, żeby nie rosło w tej nikczemnej rodzinie!

Jadwiga wiedziała, że teściowa gada bez sensu, ale i tak się bała. Zwłaszcza że wciąż kochała swojego męża Borysa.

Plotki o Borysie, który potajemnie spotyka się ze swoją byłą Oksaną, były niczym wiejskie plotki, które rozchodziły się po całej wsi, podkręcane przez takie babcie jak Świetlana.

Nie wiadomo, ile jeszcze teściowa będzie dręczyć synową, gdyby nie jej nieustanny język. Pewnego dnia, po kolejnej zwycięstwie nad Jadwigą, opowiadała o swoich bohaterskich czynach swojej przyjaciółce, babci Mani. Dodawała coś nowego, upiększała, a potem przekazywała to kolejnym sąsiadom i mężowi I tak historia o niewychowanie i surowej teściowej, wypełniona wiejskimi domysłami, dotarła do ojca Jadwigi.

Ojciec Jadwigi, twardy mężczyzna, prawie dwa metry wzrostu, szerokie barki, pomyślał, że nie ma wiele czasu. Wziął topór, którym niedawno rąbał drewno, nie zdejmuje kurtki roboczej, usiadł na swoim starym motocyklu Ural i, nie mówiąc nic żonie, ruszył do sąsiedniej wsi wyzwolić córkę z upokarzającego niewoli.

W tym czasie w domu Piotrowskiej wybuchł prawdziwy skandal. Młoda matka na chwilę zostawiła małego Wojtka na nowym, jaskrawo żółtopomarańczowym kanapie, by iść po świeżą pieluchę. Gdy wróciła, pod dzieckiem była mała brązowa plama. W oczach teściowej ta plama rozrósła się do niewyobrażalnych rozmiarów, jak czarna dziura gotowa pochłonąć całe mieszkanie.

Kobieta pojawiła się niczym burza i natychmiast zaczęła wykrzykiwać na synową, co w jej mocy.

Popsułaś kanapę! Moją ulubioną! Wiesz, ile kosztowała? Rozedrę ci ręce, a potem zaszyję, żeby nie bolało!

Naprawię wszystko, posprzątam próbowała uspokoić teściowa Jadwiga, trzęsąc drżącymi rękami ściereczkę.

Co chcesz posprzątać? To nowa kanapa! Skąd wiesz? Nigdy nie kupowałaś nic na własny rachunek!

A wy jakbyście nie mieli? nie wytrzymała Jadwiga i odważnie zwróciła się do teściowej, że całe życie żyła za mężem.

Spójrzcie na nią! Czyż nie masz odwagi obrażać teściową! policzona twarz Świetlany rozświetliła się czerwienią.

Teraz zetrzyj tę plamę, a potem idź z synem na podwórko! Będziecie tam mieszkać i robić bałagan, dopóki nie nauczcie się zachowywać przyzwoicie!

Jadwiga, płacząc, próbowała wytrzeć plamę. Brązowy ślad na jaskrawo żółtopomarańczowym obiciu opierał się zdradziecko, jakby szydził z jej bezsilności. Mały Wojtek, czując matczyną niepokój, krzyczał na cały głos, a jego płacz potęgował już napiętą atmosferę w domu.

Świetlana Piotrowska stała nad głową Jadwigi, zalewając ją kolejno wybranymi przekleństwami. Nie zauważyła, że w drzwiach pojawił się obcy człowiek. Był to ojciec Jadwigi, Mikołaj. Stał jak pomnik, ręka mocno ściskała drewnianą rączkę topora.

W jednej chwili Świetlana, jakby wyczuła czyjąś obecność, odwróciła się. Jej wzrok spoczął na narzędziu.

Znała doskonale, jak gorący jest Mikołaj, i znała jego przeszłość, warunkowy wyrok. Strach przeszył ją natychmiast.

Zrozumiawszy, że słuchacz dostał wystarczająco dużo, a sprawa nabiera poważnego zwrotu, Świetlana próbowała zachować twarz i bronić swojej racji, choć głos jej drżał.

Och, witaj, Mikołaju! A ja właśnie wychowuję twoją Jadwigę

Słyszałem, jak ją wychowujesz grzmił ojciec, wchodząc nagi w butach.

Uniósł topór nad głowę, zmuszając Świetlanę do zamrużycia i odskoku. Zamiast uderzyć, lekko położył topór na ramię i wyciągnął rękę do córki.

Chodźmy, Jadwigo, nie masz tu niczego do roboty rzekł i poprowadził ją w stronę wyjścia.

Stój, szwagrze! wyłączyła się po chwili, odzyskując kontrolę. Co powiem mojemu synowi?

Niech przyjdzie sam. O żonie. Porozmawiam z nim po męsku rzucił Mikołaj lodowatym spojrzeniem, które mówiło więcej niż słowa.

Mikołaj zabrał córkę i małego Wojtka. Borys długo wahał się, by przyjechać po żonę i syna, obawiając się konfrontacji z teściem. W końcu zebrał się na odwagę.

Mikołaj długo rozmawiał z zięciem. Nie groził, nie krzyczał, leczMikołaj, z twarzą spokojną jak lodowate jezioro, obiecał Borysowi, że już nigdy nie pozwoli, by jego córka cierpiała pod jarzmem niesprawiedliwej teściowej, a wioska odetchnęła, wiedząc, że sprawiedliwość w końcu zatriumfowała.