Chwała Tobie, Panie! Doczekałam się! – babcia oddychała ciężko, lecz jej twarz promieniała prawdziwym szczęściem. Czułym gestem pogładziła wnuka po policzku suchymi dłońmi, po czym opuściła je na kołdrę.

Dzięki Ci, Boże! Doczekałam się! babcia oddychała ciężko, ale na jej twarzy malowało się prawdziwe szczęście. Ciepło pogładziła wnuka suchą dłonią po policzku, po czym ręce jej opadły na kołdrę.

Babciu, odpocznij już prosił Jurek. Przecież jutro cały dzień przed nami, nagadamy się jeszcze.

Nie, Jurku babcia uśmiechnęła się smutno. Tylko jedno u Boga wymodliłam doczekać Ciebie. Już niczego nie potrzebuję, zobaczyłam Cię, przytuliłam. Teraz chwilę odpocznę, a potem pogadamy. Zmęczona przymknęła powieki. Kaziu, podaj chłopakowi coś do jedzenia przecież z drogi jest.

Babcia była bardzo słaba. Wiedziała, że nie zostało jej wiele czasu. Jurek był dla niej jedynym bliskim człowiekiem na świecie, tak samo jak ona dla niego. Rodzice Jurka zniknęli w niebycie, oddając najpierw majątek, potem meble, w końcu mieszkanie, w szpony nałogu. Ostatnią ofiarą byli oni sami. Babci udało się wyrwać wnuka z tego piekła wykształciła go, namówiła na prawo jazdy osobowe i ciężarowe, a potem żegnała do wojska. Teraz zobaczyła go znowu, choć marzyła o innym powitaniu, nie było jej dane wybierać.

Podczas gdy sąsiadka Kazia, wieloletnia przyjaciółka babci, częstowała Jurka kolacją w kuchni, seniorka, przymknąwszy oczy, szukała w głowie słów, które trafiłyby do rozumu i do serca. Pamięć coraz częściej płatała figle. Głaskała ukochaną kotkę, szarą Misię, która nie odstępowała jej ani na krok w ostatnich dniach, jakby wyczuwając nieszczęście. Wreszcie powiedziała:

Jurku, podejdź. Gdy przysiadł przy łóżku, odezwała się cicho: Chciałam jeszcze pobawić się z Twoimi dziećmi, ale najwyraźniej inaczej to będzie. Zostajesz sam. Ciężko w pojedynkę. Jeśli spotkasz dobrą dziewczynę, nie puszczaj jej, wybieraj na całe życie i na ciężkie czasy. Lekkiego życia nie ma nigdy nie było i nie będzie. Nie trać głowy przez zabawę i nie wciągaj się w picie! Jeden człowiek się stacza, a cierpi cała rodzina… W życiu jest wiele dróg, Jurku, wybierz tę właściwą. Umilkła na chwilę, nabierając oddechu i może myśląc o rodzicach chłopaka. Zaraz jednak opanowała wzruszenie i podjęła: Mieszkanie przepisałam na Ciebie będziesz miał gdzie sprowadzić żonę. Na pogrzeb odłożyłam pieniądze, Kazia wie gdzie są. Resztę przelałam Ci na konto, na rozruch starczy. Moją Misię szanuj i pilnuj, nie zostawiaj jej samej. Bystrą masz kotkę, bardzo uczuciową. Sam dobrze wiesz, znalazłeś ją przecież, jeszcze jako kociaka… Chyba to wszystko. Idź, odpocznij, ja też się położę już sił nie mam.

Następnego dnia rano babcia już się nie obudziła…

Jurek znalazł pracę przy montażu sieci internetowych, poleconą przez znajomych. W brygadzie było sześciu chłopaków ciągnęli światłowód i podłączali nowych klientów. Bywało, że wracał zmęczony, ale satysfakcja i przyzwoita wypłata rekompensowały trudy.

W domu czekała na niego Misia szara kotka, która mieszkała z nimi od ośmiu lat. Po śmierci babci kotka bardzo się przygnębiła, przestała jeść. Dnie spędzała na starym fotelu ulubionym siedzisku seniorki, patrząc nieruchomo w drzwi, jakby wciąż czekała na powrót swojej pani. Ale pani już nie było.

Jurek starał się odbić ją od smutku, długo rozmawiał z kotką, sadzał na kolana i opowiadał, jak minął mu dzień, próbował kusić smakołykami. Dopiero po miesiącu coś w Misi się zmieniło.

Tego dnia dostał pierwszą wypłatę. Koledzy domagali się postawienia niepodważalna tradycja. Jurek zaprosił ich do baru i suto ugościł. Wrócił późno i lekko podpity. W progu przywitała go Misia. Nie chciał spojrzeć jej w oczy zielone, ogromne, wszystko rozumiejące. Odwracał wzrok, lecz kotka uparcie szukała jego spojrzenia. W końcu, gdy dotarło do niej w jakim jest stanie, zamiauczała żałośnie i schowała się pod kanapę.

Misiu tłumaczył się Jurek nie mogłem odmówić kolegom. Przecież to oni mi załatwili robotę, a poza tym, przyjaciele… Miał jednak wrażenie, że tłumaczy się nie kotce, ale babci.

Następnego dnia Misia znów czekała na niego przy drzwiach i kiedy zrozumiała, że dzisiaj wszystko z nim w porządku, szczęśliwie go otarła się o nogi, zamruczała głośno. Zjadła z apetytem, całe popołudnie nie odstępowała go na krok, wieczorem tuliła się do niego na łóżku.

Wszystko rozumiesz szeptał cicho Jurek, głaszcząc Misię. Ale nie martw się, jestem już dorosły, umiem odpowiadać za swoje czyny. Dorośli nie potrafią tylko wtedy, gdy piją. Ja się tego boję wiesz, jak to bywało w rodzinie… Wygląda na to, że muszę zmienić pracę tu picie to codzienność i zawsze znajduje się powód: na rozgrzanie, po pracy, święta, nawet Dzień Kufla. Piątek rzecz święta. Odpieram, jak mogę, ale patrzą już na mnie dziwnie. Chyba trzeba szukać czegoś innego, tylko czego? Od dziecka marzyłem, żeby być kierowcą – jeździć ciężarówką, ale moje prawo jazdy to za mało, na TIR-a nie dostałbym zaufania.

W jeden z piątków Jurek siedział z kolegami w barze. Wszyscy się bawili, świętowali koniec tygodnia. On popijał tylko gazowaną wodę, smętnie obserwując coraz bardziej rozochoconych kolegów.

Stolik obsługiwała młoda, sympatyczna kelnerka. Podekscytowani chłopcy zaczynali ją zaczepiać, a brygadzista nawet złapał ją za rękę i próbował posadzić przy stole. Dziewczyna wystraszona próbowała się wyrwać, lecz mężczyzna był silny i nie chciał puścić.

Zostaw ją odezwał się Jurek, wstając. Przy ich stole natychmiast zrobiło się cicho nikt nie miał odwagi sprzeciwić się szefowi ekipy! Zaskoczony brygadzista poluzował uścisk, kelnerka uciekła kilka kroków i z obawą patrzyła na Jurka.

Awanturze zapobiegł właściciel baru postawny mężczyzna w białym fartuchu z podwiniętymi rękawami. Na jego widok chłopaki szybko zaczęli zbierać się do wyjścia, rzucając Jurkowi złe spojrzenia.

Nie spiesz się tak, chłopcze zatrzymał go właściciel. Niech ochłoną na dworze, może rozum się pojawi. Spojrzał z życzliwością: Po co Ci ta ekipa? Przecież sam nie pijesz, widziałem to. Po co Ci takie towarzystwo?

Z brygady jesteśmy… Razem pracujemy, razem świętujemy wzruszył ramionami Jurek.

Daj spokój skrzywił się mężczyzna, wyciągając rękę na powitanie. Nazywam się Michał. To żadna zabawa, szczególnie w takim towarzystwie. Julka, córciu, zrób nam herbatę, taką, jak tylko Ty umiesz. Odpocznę chwilę, obiadów dziś niewiele.

Córka? Jurek patrzył za Julią.

Tak, pomaga mi po zajęciach. Oni oboje zasiedli przy stoliku, popijając aromatyczną herbatę z porcelanowego czajniczka. Słuchaj, chłopaku, czas Ci szukać innej roboty. Takiego jak Ty tam zjedzą albo, co gorsza, przestaniesz sobie radzić… Masz zawód?

Prawo jazdy mam od szkoły, i w wojsku jeździłem. Zawsze marzyłem o trasach, ale kto mnie przyjmie na tira?

Na razie nie, ale mogę pomóc. Mam znajomych w transporcie. Pracuj póki co u mnie, mam dostawczą furę, pojedziesz trasy i po kraju, i po mieście, pomożesz, a potem jak zrobisz kategorię przesiądziesz się na większą.

Zgoda! uśmiechnął się Jurek. Pan Michał bardzo mu przypadł do gustu wielki, spokojny, dobry człowiek, jeszcze ojciec Julki, za to już należało go szanować. Michał, widząc, jak Jurek patrzy na Julię, odezwał się do niej:

Kończ już, Julko. Dzięki za pomoc, idź do domu, Jurek Cię odprowadzi. I z uśmiechem zauważył rumieńce na twarzach młodych osób.

***

Pięć lat później Jurek prowadził ciężarówkę w śnieżną noc. Do rodzinnego miasta, gdzie czekała jego żona Julia, córka Marysia oraz ulubienica domu leciwa kotka Misia, brakowało jeszcze trzydziestu kilometrów. Na poboczu dostrzegł człowieka w cienkiej, nieadekwatnej kurtce.

Zamarznie tutaj na amen, pomyślał Jurek i zatrzymał się przy nieznajomym.

Brygadzista? poznał go, gdy tamten wsiadł na siedzenie pasażera.

Mężczyzna spojrzał nieprzytomnym wzrokiem nietrzeźwego i wymamrotał:
A, to Ty… zamilkł. Już po brygadzie, przepadła. Są nowi, a nas zostało paru. Jeden zamarzł, drugi się utopił, po wódce… Jeszcze jeden spalony płynem do spryskiwaczy. Reszta dorywki, tak jak ja. Wyjął wstrętnie pachnącą butelkę i pociągnął łyk. Ale damy radę!

Jurek wysadził go niedaleko centrum miasta, popatrzył za nim ze smutkiem. Z goryczą przypomniał sobie dawne przechwałki kolegi…

Przed domem Jurek spojrzał w okna na drugim piętrze. Światło w kuchni Julka nie śpi, czeka na niego. Może to Kazia przyszła pogadać, pobawić się z Marysią. A może nie Marysia już śpi w łóżeczku, nad którym wisi zdjęcie babci. Córka lubi opowiadać jej swoje dziecięce sprawy, wieści z przedszkola. Nieważne, że babcia nie odpowiada ma takie dobre, rozumiejące oczy i uśmiech. A oto i Misia, wypatruje w ciemność, siedząc na parapecie. Zauważyła, podskoczyła z miejsca i pobiegła go powitać.

Nie jestem już sam, babciu szepnął Jurek, uśmiechając się w stronę okien. Wszyscy są w domu, jesteśmy razem. I Ty jesteś z nami. To moja droga.

Każda życiowa droga wymaga odwagi, aby wybrać tę właściwą, choćby była trudniejsza. Ważne, by nie gubić bliskich i nie zatracać siebie, a wtedy nawet po najcięższych przejściach można wrócić do ciepła domu i ludzkiej życzliwości.