Chodź ze mną!

Chodź ze mną! Mam teraz podwórko bez psa. Będziesz dobrym stróżem nie obrażę się! rzucił, wsiadając na rower i jadąc w stronę wsi. Po drodze dziadek Franciszek obejrzał się nie raz i nie dwa Ale nikt za nim nie biegał.

Była nieludzkim psem Tak jak mówi się o ludziach nieludzki Ona była taka sama

Dawno temu, wiele lat wstecz, dziadek Franciszek, wybierając się do lasu po orzechy, znalazł szczenię już nie malucha, ale jeszcze nie dorosłego. Tylko Bóg wie, jak to stworzenie trafiło w głębiny boru.

Stała cicho między drzewami. Nawet nie była na smyczy Małe, przemoknięte po deszczu coś Dziadek zmarszczył brwi i podszedł bliżej.

Niezdarne, niezbyt urodziwe A jednak Spojrzały na niego piwne oczy Nie oczy szczeniaka Oczy mądrego zwierza Franciszek zamyślił się.

Chodź ze mną! Mam teraz podwórko bez psa. Będziesz dobrym stróżem nie obrażę się!

Wsiadł na rower i pojechał do wsi. Po drodze kilkukrotnie się oglądał Ale nikt za nim nie podążał. Franciszek już niemal zapomniał o tym leśnym spotkaniu.

Zajął się gospodarstwem. A gospodarstwo miała rodzina niemałe: trzy prosiaki, locha z dziesięcioma warchlakami, krowa Mućka, kilkanaście kur, sześć kaczek z młodymi i kot Pluton

Dziadek skręcił papierosa Nie znosił tych sklepowych, otworzył furtkę i miał wreszcie odpocząć na ławce przed domem. Nagle oniemiał

Patrzyły na niego te same piwne oczy Wpatrywały się tak uważnie I tak dziwnie, że dziadek nie wiedział, co począć.

No to wchodzisz na podwórko? Po długiej pauzie szczenię cofnęło się i zniknęło w mroku.

Tak trwało dzień za dniem Piwne oczy obserwowały go każdego wieczoru, jakby oceniały, jakby szukały w nim pokrewnej duszy

Aż pewnego dnia, gdy Franciszek siedział na ławce i kręcił papierosa, ona podeszła Obwąchała go i położyła się u jego stóp

Dziadek nie był czułym człowiekiem do zwierząt przywykł podchodzić raczej użytkowo I nie zliczyłby, ile w jego życiu poszło pod nóż świń, krów, kur i innych stworzeń

Pies miał pilnować, kot łapać myszy Już nawet nie pamiętał, ile psów odeszło za jego czasów. Jedne zatrute, inne z chorób Teraz też buda stała pusta.

Na początku lata Burek odszedł Weterynarz powiedział, że kleszcze I nikt specjalnie po nim nie płakał. Franciszek twardy chłop, skąpy w łzach

A jego żona Bronisława była jeszcze twardsza Co za charakter! Cała wieś jeszcze pamięta, jak cielaka pięścią między oczy jednym ciosem uśmierciła, tylko za to, że się bawił i bodł, gdy przyszła go napoić

Franciszek zaciągnął się papierosem i spojrzał na szczenię u swoich stóp. Piwne oczy wpatrywały się w niego uważnie

No cóż, bestio, wygląda na to, że postanowiłaś u mnie zamieszkać? To słuchaj Karmić cię będę dwa razy dziennie, czym Bóg da Ale krzywdy nie zrobię. Buda jest. Ciepła. Wypuszczać cię będę czasem w nocy, na parę godzin Twoim zadaniem jest pilnować podwórka! Żeby żaden obcy nie przeszedł bez strachu! Jeśli zgoda, chodź za mną!

I tak zaczęło się jej nowe życie Dziadek Franciszek nazwał ją Luną. Skąd wziął to piękne imię tajemnica Teraz Luna miała ciepłą budę, duże gospodarstwo i łańcuch

Czas mijał, i z niezdarnego szczeniaka stała się ogromną, piękną, potężną suką, której bała się cała wieś. Krążyły nawet plotki, że w jej żyłach płynie wilcza krew

Była przerażająco piękna i niezwykła I zachowywała się zupełnie nie po psiemu. Żadnego merdania ogonem, lizania rąk

Gdy podchodzili do niej Franciszek, Bronisława czy ich krewni, Luna po prostu spokojnie leżała i patrzyła na nich swymi mądrymi oczami.

Ale obcych była gotowa rozszarpać Nawet nie szczekała prawie Warczała I ten ryk był przerażający Ale tylko za dnia Dlatego jej budę przenieśli z podwórza na ogród, żeby sąsiedzi nie bali się pukać do furtki

Za to nocą dziadek czasem puszczał ją ze smyczy, mówiąc:

Za trzy godziny wracam, masz tu być! Widzisz, dojarki boją się rano przez ciebie iść! Nikogo nie tykaj!!! Trzy godziny!

I ani razu nikogo nie pogryzła ani nie przestraszyła Może miała inne zainteresowania Ale zawsze o wyznaczonej godzinie dziadek znajdował ją w budzie, za co bardzo ją szanował A może Nie, wtedy jeszcze nie umiał

Trzeba przyznać, że szczeniąt Luna miała regularnie, jak to w naturze. Ale co dziwne, choć jej się bali, szczeniaki rozchodziły się jak świeże bułeczki.

Przyjeżdżali nawet z innych wiosek po nie. Bo choć Luny się bali, to szanowali Nie rzucała się bez powodu Tylko w słusznej sprawie

Pewnego letniego dnia Luna wygrzewała się przy budzie, jednym okiem śledząc małą Marysię bawiącą się w piaskownicy pod drzewem przy furtce, a drugim babcię Bronię dającą radę w warzywniaku

Luna wiedziała, że Bronisława przywiązywała wnuczkę do drzewa, żeby nie uciekła, i szła do swoich zajęć. Marysia miała wtedy trzy lata i rodzice przywozili ją na weekendy.

Dziewczynka od razu biegła nie do kogo innego, tylko właśnie do Luny, rozkładając rączki:

Luuuuna! Luuuuna!

I psie serce ściskało się z radości i miłości do tego ludzkiego szczenięcia! Tego pechowego dnia Luna też pilnowała Marysi, pilnowała Bronisławy I zdrzemnęła się

Obudziło ją drapanie pazurem po nosie. Otworzyła oczy. Kot Pluton siedział przed nią i niemal chrypiał:

Zrób coś! Marysia zaraz utonie!

Luna spojrzała za płot. Marysi nigdzie nie było. Ani w piaskownicy, ani na huśtawce. Luna spojrzała na kota.

Tam, przy stawie. Jej lalka w wodzie! Ona za nią lezie! No dalej, pomóż jej! Mnie nikt nie słyszy!

I Luna zaczęła szczekać Szczekała jak nigdy