Uncategorized6 miesięcy ago
W POSZUKIWANIU KOCHANKI
— Waria, co ty robisz? — zdziwił się mąż, patrząc jak żona podaje mu szorty i koszulkę.
— Nic takiego. Zanim ty tu śpisz, to wszystkie kochanki rozchwycą! — żona ściągnęła z niego kołdrę, a zimny dreszcz przebiegł po nagim Romku, który aż się wzdrygnął.
— O czym ty w ogóle mówisz?
— Po twoich wczorajszych słowach, że niedługo znajdziesz sobie kochankę, podjęłam decyzję. Czas nadszedł, Romek. Wpół do szóstej: wstawaj i ruszaj na pole grzesznych podbojów.
— Ale ja żartowałem. Przecież tylko się pokłóciliśmy, zapomniałaś? Przepraszam, byłem nie w porządku.
— Nie, nie, nie — dobrze mówiłeś. To ja zawaliłam. Nasz ogień namiętności wygasł, całe paliwo spaliłam na siebie. Teraz tam tylko popiół, w którym nawet ziemniaków nie upieczesz. Naprawiam się. Wstawaj.
— Wyrzucasz mnie?
— Zaganiasz! Będziesz ćwiczyć codziennie, aż zrzucisz oponkę. Kochanka nie wytrzyma talizmanu Michelin przy sobie. Wstawaj, mówię!
Rozumiejąc, że żona nie odpuści, Romek posłusznie zsunął się z łóżka i z wysiłkiem naciągnął szorty na rodzinne bokserki, aby odkupić winy sprawiedliwą gimnastyką.
— Przypomnij, żebyśmy ci kupili kąpielówki. W tych spadochronach to się boję, że cię z miłosnych podbojów zdmuchnie.
Po dziesięciu minutach biegania wokół domu pod czujnym okiem „trenerki”, półżywy Romek wgramolił się do domu, upadł i zaczął próbować wciągnąć się do łóżka.
— Gdzie tu się pchasz? — zatrzymała go żona.
— Chcę umrzeć na łóżku, we śnie.
— Umierać nie można, szukamy przecież kochanki, nie patologa. Leć pod prysznic. Teraz będziesz odwiedzał go minimum dwa razy dziennie. Mnie nie oszczędzałeś, to chociaż nie truj obcych ludzi twoimi „naturalnymi aromatami”. I zęby dwa razy dziennie — rano i wieczorem! — rzuciła przez drzwi. — Głowę dobrze umyj, dziś idziemy do fotografa.
— Po co?
— Porządne zdjęcie na portal randkowy zrobić. Ja cię normalnie nie sfotografuję, bo znam cię jak zły szeląg — i w kadrze widzę tylko dźwigowego, króla piwa i fana makaronu z masełkiem, a musimy uchwycić prawdziwego samca alfa.
— Waruś, może już dość tego wszystkiego?
— Nie marnuj słów — zachowaj na delikatne dziewczęce uszy. Wybieramy kandydatkę.
Tu Romek się ożywił: lubił beztrosko przeglądać zdjęcia na portalach randkowych, a tu pierwszy raz miał legalnie, bez konsekwencji. Zrobił palcem.
— Może ta?
— Żartujesz?
— A co nie tak?
— Romek, na widok twojej kochanki ma mi być wstyd za siebie, a nie za ciebie. Spójrz. Twój „maluch” przed sprzedażą wyglądał lepiej. Na nią to można tabliczkę powiesić: „Uwaga, możliwe odpadanie elementów elewacji”.
— To może ta?
— TO? Chciałeś powiedzieć! Rany boskie, Romek, jak ja potem spojrzę znajomym w oczy, jeśli mój mąż mnie zdradzi z „panibylekim”? O, patrz, ta jest świetna!
— Zwariowałaś? Taka się nawet do mnie nie odezwie…
— Jezus Maria… Co ja w tobie wtedy zobaczyłam, takim niepewnym sobie drewniaku? Czym mnie przyciągnąłeś na te piętnaście lat?
— Poczuciem humoru?
— Bądźmy szczerzy: gdyby od żartów zależało życie, to po twoich ja byłabym wdową jeszcze w trakcie podróży poślubnej. Nie szukaj genezy, chodź lepiej kupimy ci porządny garnitur, a kochankę złapiemy jak rybę.
— Wystarczy, Wario, pogódźmy się.
— A my się kłóciliśmy? Kochanka to symbol sukcesu faceta. A żona faceta sukcesu to też status. Może nawet nie ograniczajmy się do jednej…
W galerii handlowej Waria zabrała męża do najdroższego butiku i rozbierała po kolei wszystkie manekiny.
— Wari, te spodnie i marynarka kosztują jak komplet zimowych opon — marudził Romek wpychany do przymierzalni.
— Spokojnie, gumy ci też w aptece kupimy, jakie chcesz — letnie, zimowe, z podwójną ochroną. Nie potrzebuję cudzych „kwiatków” w domu.
— Waria!
— Co Waria? Bezpieczeństwo najważniejsze. Nie wybieramy tu hulajnogi, tylko prostokąt do naszego trójkąta. Dzwoniłeś już do szefa?
— Po co?
— Oczywiście w sprawie finansowej. Będziesz musiał utrzymać dwie kobiety. Ja przeżyję na rosole, ale z kochanką to nie przejdzie: tu formuła jak w betonie — kolacja, trzy wina, hotel na pięć gwiazdek, jak gdzieś oszczędzisz, to się wszystko posypie.
Romek się wreszcie ubrał i poprawił krawat.
— Przystojniak! Jak w dniu ślubu — uroniła łzę żona.
— Pasuje Panu! — dorzuciła pani z sąsiedniej przymierzalni.
— Będzie Pan brał? On właśnie szuka kochanki.
— Nie dziękuję, mam już kochanka — i to trzech! — bezczelnie uśmiechnęła się kobieta.
— Romek, takiej ani myśl brać — powiedziała surowo Waria — potrzebujemy wiernej, pewnej, jak karta z innego banku, żeby bezpiecznie przenieść tam trochę oszczędności. Chodź do perfumerii, popsikamy cię i wypuszczamy na łowy.
Całą godzinę jeszcze biegali po galerii, aż Waria z satysfakcją kiwnęła głową.
— Jesteś gotowy. Nawet bez zdjęcia. Idź i pamiętaj: bądź nachalny, galancki i pewny siebie jak przy sprzedaży naszego malucha.
Waria wróciła do domu gotować rosół, a Romek ruszył na łowy, do których przygotowywano go przez cały ten długi dzień.
Po godzinie w mieszkaniu Warii zadzwonił domofon.
— Dzień dobry, piękna dziewczyno. Czy mąż jest w domu? — głos był obcy, aksamitny, gorący, namiętny — rozpalał od pierwszego słowa; nawet trzeszczący głośnik dodawał tembru zmysłowości.
— Ojej — wydusiła Waria, bo łyżka wyślizgnęła się z rąk z wrażenia. — Nie, poszedł do kochanki.
— Może mnie pani wpuści, mam do zaproponowania coś ciekawego.
Po gorących nutach głosu Waria się zarumieniła i potem zmarzła, prawie sięgnęła po gripex, ale w końcu wcisnęła na domofonie przycisk trzy razy. Po trzech minutach Romek zjawił się w drzwiach, z naręczem czerwonych róż. Delikatnie przesunął Warię w przedpokoju. Zrobiło się parno.
— Płakałaś? — zdziwił się Romek, patrząc na czerwone oczy żony.
— Trochę. Myślałam, że narobiłam bałaganu, ale teraz wiem, że drewno było potrzebne do ognia.
— To co powiesz na wieczór w miłym towarzystwie ciekawego rozmówcy? — w jego oczach błysnęła żądza i, chyba, jeszcze 50 gram koniaku dodało mu odwagi. — Zapraszam cię na kolację, gdzie będę snuł opowieści o twojej urodzie. To będzie dokument, ale spodoba ci się.
— Ch-ch-cę, — odpowiedziała Waruś, wdając się w grę — tylko zdejmę rosół z gazu i poprawię rzęsy.
— A ja zamówię taksówkę.
— A dokąd jedziemy? — na twarzy Warii błyszczał uśmiech.
— Do restauracji na pięć gwiazdek!
— U nas takich nie ma, tylko pizzerie „Pięć serów”.
— To pójdziemy tam. Dla mojej kochanki — tylko to, co najlepsze.
— A żona nie będzie zazdrosna?
— Postaramy się, żeby była! — mrugnął Romek.
Bożenka, co ty znowu kombinujesz? zdziwił się Tomek, patrząc jak żona podaje mu spodenki i koszulkę. Nic, po prostu. Póki ty tutaj chrapiesz, to inni już...
