Uncategorized

Zawołałam przez okno: — Mamo, czemu tak wcześnie? Zmarzniesz! — Odwróciła się, pomachała szuflą na powitanie: — Dla was, lenie, się staram. — A następnego dnia mamy już nie było… Do dziś nie potrafię spokojnie przejść obok naszego podwórka… Za każdym razem, gdy widzę tę ścieżkę, serce ściska mi się tak, jakby ktoś ścisnął je w garści. To ja zrobiłam to zdjęcie drugiego stycznia… Po prostu szłam, zobaczyłam ślady na śniegu — i zatrzymałam się. Zrobiłam zdjęcie, sama nie wiem po co. A dziś to jedyne, co mi zostało po tamtych dniach… Nowy Rok świętowaliśmy, jak zawsze, w gronie całej rodziny. Mama od rana, w sylwestra, już była na nogach. Obudził mnie zapach smażonych kotletów i jej głos w kuchni: — Córeczko, wstawaj! Pomożesz mi sałatki kończyć? Bo tata znów wszystko wyje, zanim zauważymy! Zeszłam na dół jeszcze w piżamie, z rozczochranymi włosami. Stała przy kuchence w swoim ulubionym fartuszku w brzoskwinie, który jej kupiłam, gdy byłam w liceum. Uśmiechała się, policzki czerwone od piekarnika.— Mamo, daj mi najpierw kawę wypić, — jęknęłam. — Kawa później! Najpierw sałatka jarzynowa! — roześmiała się i podała mi miskę z pieczonymi warzywami. — Kroisz drobno, tak jak lubię. Nie jak ostatnio — kostki wielkości pięści. Kroiłyśmy, gadaliśmy o wszystkim. Opowiadała, jak dawniej, w jej dzieciństwie, wyglądał Sylwester — żadnych wymyślnych sałatek, tylko śledź pod pierzynką i mandarynki, które tata przynosił z pracy spod lady. Potem przyszedł tata z choinką. Wielką, prawie do sufitu. — No, dziewczyny, przyjmujcie piękność! — zawołał dumny w progu. — O rany, tatuś, cały las wyciąłeś? — aż westchnęłam. Mama popatrzyła, rozłożyła ręce: — Ładna, ale gdzie ją postawimy? W zeszłym roku mniejsza była. Ale i tak pomagała stroić. My z siostrą Lerką wieszałyśmy lampki, a mama wyjęła stare bombki — te jeszcze z mojego dzieciństwa. Pamiętam, jak wzięła szklanego aniołka i powiedziała cicho: — Tego ci na pierwszy Nowy Rok kupiłam. Pamiętasz? — Pamiętam, mamo, — skłamałam. Tak naprawdę nie pamiętałam, ale pokiwałam głową. Była taka szczęśliwa, gdy myślała, że pamiętam tego aniołka… Brat przyjechał późnym popołudniem. W hałasie, jak zawsze — z siatkami, prezentami, butelkami. — Mama, tym razem mam porządnego szampana! Nie to, co w zeszłym roku — kwaśny. — Oj, synku, byleście mi się nie upili — roześmiała się i przytuliła go. O północy wyszliśmy wszyscy na podwórko. Tata z bratem odpalali fajerwerki, Lera piszczała z radości, a mama stała blisko mnie, mocno obejmując za ramię. — Patrz, córeczko, jaka piękna noc — szeptała. — Tak dobrze nam się żyje… Objęłam ją w odpowiedzi. — Najlepiej na świecie, mamo. Szampana piliśmy prosto z butelki, śmiejąc się, gdy rakieta poleciała prosto na sąsiednią komórkę. Mama, trochę już wstawiona, tańczyła w walonkach do „Pójdźmy wszyscy do stajenki”, a tata wziął ją na ręce. Śmialiśmy się, aż bolały brzuchy. Pierwszego stycznia cały dzień leniuchowaliśmy. Mama znów gotowała — tym razem pierogi i galaretę. — Mama, już dość! I tak wyglądamy jak baloniki! — narzekałam. — Oj tam, jeszcze dojecie. Nowy Rok się tydzień świętuje, — wzruszyła ramionami. Drugiego stycznia mama znów wstała wcześnie, jak zawsze. Usłyszałam trzaśnięcie drzwi, spojrzałam przez okno — ona na dworze, z szuflą. Odsypuje ścieżkę. W starym puchowym płaszczu, chustka na głowie. Wszystko robiła równo: od furtki aż do schodów — wąziutką, prostą ścieżynkę. Zgarniała śnieg pod samą ścianę, tak jak zawsze lubiła. Zawołałam przez okno: — Mamo, po co tak wcześnie? Przemarzniesz! Odwróciła się, pomachała szuflą na powitanie: — Bo wy, leniuszki, po zaspach będziecie chodzić aż do wiosny! Idź, lepiej czajnik nastaw. Uśmiechnęłam się i poszłam do kuchni. Wróciła po pół godzinie, policzki czerwone, oczy się świeciły. — Gotowe, teraz porządek, — powiedziała i usiadła do kawy. — Ładnie wyszło, prawda? — Pięknie, mamo. Dzięki. To był ostatni raz, gdy słyszałam jej głos taki wesoły. Trzeciego stycznia rano obudziła się i cichutko powiedziała: — Dziewczyny, coś mnie kłuje w piersi. Nie mocno, ale dziwnie. Od razu się zmartwiłam: — Mamo, może zadzwonimy po pogotowie? — Daj spokój, córeczko. Zmęczyłam się trochę. Tyle szykowania, latania. Poleżę — przejdzie. Położyła się na sofie, my z Lerką czuwałyśmy obok. Tata pojechał po lekarstwa. Mama jeszcze żartowała: — Nie patrzcie na mnie tak tragicznie. Jeszcze was wszystkich przeżyję. A potem nagle zbladła. Złapała się za pierś. — Ojej… dziwnie mi… Za bardzo… Wezwałyśmy karetkę. Trzymałam ją za rękę, szeptałam: — Mamusiu, wytrzymaj, zaraz przyjadą, wszystko będzie dobrze… Spojrzała na mnie i wyszeptała ledwie słyszalnie: — Córeczko… tak was kocham… Nie chcę się żegnać. Ratownicy przyjechali błyskawicznie, ale… nic się już nie dało zrobić. Rozległy zawał. Stało się to w kilka minut. Usiadłam na podłodze w korytarzu i wyłam. Nie umiałam uwierzyć. Jeszcze wczoraj tańczyła pod fajerwerkami, śmiała się, a dziś… Ledwo trzymając się na nogach, wyszłam na dwór. Śnieg prawie nie padał. Zobaczyłam jej ślady. Te właśnie — drobne, równe, prowadzące od furtki do drzwi domu i z powrotem. Takie, jak zawsze zostawiała. Stałam tam i wpatrywałam się w nie długo, bardzo długo. I pytałam w myślach Boga: „Jak to możliwe, że jeszcze wczoraj człowiek chodził po ziemi, zostawiał ślady… a dziś już go nie ma? Ślady są, a człowieka brak!” Wydawało mi się — albo nie — że drugiego stycznia wyszła po raz ostatni, by zostawić nam czystą ścieżkę. Żebym mogła po niej przejść sama, bez niej. Nie pozwoliłam nikomu ich zadeptać. Poprosiłam wszystkich, żeby ich nie ruszali. Niech zostaną, dopóki śnieg sam nie zasypie ich na zawsze. To ostatnia rzecz, jaką mama dla nas zrobiła. Zwykła troska, widoczna nawet wtedy, gdy jej już z nami nie było. Po tygodniu spadło mnóstwo śniegu. Przechowuję to zdjęcie z ostatnimi maminymi śladami. I co roku, trzeciego stycznia, oglądam je i patrzę na pustą ścieżkę przed domem. I tak boli, wiedzieć: gdzieś pod tym śniegiem — ona zostawiła swoje ostatnie ślady. Te, po których wciąż próbuję iść za nią…