Uncategorized6 miesięcy ago
DWIE SIOSTRY… Dawno temu żyły sobie dwie siostry. Starsza – Wala – piękna, odnosząca sukcesy, bogata. Młodsza – Zośka – zgorzkniała alkoholiczka. O urodzie trudno już było mówić: 32-letnia Zośka bardziej przypominała staruszkę niż młodą kobietę – wychudzona, z sinym, opuchniętym obliczem, matowymi włosami sterczącymi na wszystkie strony, dawno niewidzącymi szczotki. Wala robiła, co mogła, by wyrwać siostrę z bagna alkoholizmu: woziła ją do prywatnych klinik, szukała pomocy u „szeptuch”, uzdrowicieli – wszystko na nic. Kupiła Zośce małe mieszkanko, lecz akt własności zostawiła przy sobie, by siostra nie zamieniła go na wódkę. Po pół roku w mieszkaniu została tylko brudna mata, na której dogorywała Zośka, gdy Walentyna przyszła się pożegnać przed wyjazdem na stałe za granicę. Zośka nie była w stanie mówić – tylko przez opuchnięte powieki patrzyła na brudne okno i niewyraźną postać siostry. Wokół piętrzyły się puste butelki, którymi hojnie dzielili się sąsiedzi od kieliszka. Walentyna nie umiała zostawić siostry samej na pastwę losu – sumienie by jej tego nie darowało. Dla spokoju sumienia postanowiła zawieźć Zośkę do ciotki na wieś. Z ciocią Olgą nie utrzymywały kontaktu – wiedziały tylko, że siostra nieżyjącej matki od lat mieszka we wsi i czasem, dawno temu, przywoziła domowe smakołyki: słoiki konfitur, pachnące jabłka, suszone grzyby. Wala pamiętała tylko nazwę wsi. Na pogrzeb matki ciotki nie zapraszano, więc być może żyje. Poprosiła znajomego, razem zawinęli Zośkę w koc i pojechali do wsi Samowarowo. Wieś odnaleźli – cztery domki, to wszystko. Ciotkę Olgę też – sama już staruszka, ale wciąż żwawa, przyjęła Zośkę do swojego domu. Wala zostawiła na stole pieniądze: umiera, ciociu Olu, a ja muszę jechać, tu masz na pogrzeb, może kiedyś wrócę i odnajdę choć grób. Starczy na pomnik i ogrodzenie. Oddała też klucz do mieszkania – komu miała zostawić? Zrezygnowała z herbaty i ruszyła w drogę. 68-letnia ciotka obejrzała Zośkę, upewniła się, że ta jeszcze oddycha, i nastawiła samowar. Pokroiła zioła do termosu, dorzuciła jagody, zalała wrzątkiem i przykryła. Przez trzy dni poiła Zośkę ziołowymi naparami z miodem, niemal na siłę, co pół godziny podając łyżeczkę. I w nocy. Czwartego dnia do diety dołączyło mleko od swojej kozy Marty, potem warzywny wywar i rosół własnej roboty. Miała tylko siedem kur, ale nie oszczędzała ich – dwie oddała na bulion dla umierającej siostrzenicy. Po miesiącu Zośka mogła już sama siadać na łóżku. Ciotka woziła ją na saneczkach do wiejskiej sauny (zima już była) – okutane w chustę i koc, gdzie w myjni czekały już parujące napary z ziół, którymi ciocia myła Zośkę, a potem rozczesywała jej włosy – pachnące latem i łąką… Samotna ciocia Olga przelała całą swoją miłość i czułość na bratanicę – uratowała ją. Tak, podając łyżeczka po łyżeczce napar z własnej duszy, uzdrowiła to, czego nie potrafiły ani drogie kliniki, ani czarownice. Zośka przeżyła. Wzmocniło ją mleko pachnące koniczyną od Marty, jajecznica z porannych jajek, świeże powietrze. Włosy znowu zrobiły się lśniące, na policzkach pojawił się rumieniec – okazało się, że jest piękną kobietą o błękitnych oczach. Powoli pomagała cioci w domu, a potem w oborze: nauczyła się doić Martę, zbierała jajka, gotowała proste, swojskie jedzenie. Zośka, wracając z tamtego świata, nie tęskniła za dawnym życiem – ta nowa codzienność jej odpowiadała. Widziała, jak wschodzi słońce, płyną po niebie białe obłoki, rozkwitają kwiaty. W trzcinach nad rzeczką zamieszkała kaczka z kaczątkami – Zośka chodziła je karmić chlebem. Odkryła w sobie także talent: ciocia nauczyła ją szydełkować. Na początku robiła serwetki, potem pojechały do miasta, kupiły mnóstwo włóczki – Zośka zaczęła wykonywać wielkie, puszyste chusty z niezwykłymi wzorami. Szybko pojawiły się zamówienia, chusty okazały się hitem – Zośka dobrze zarabiała. Po trzech latach piękna Zośka zabrała ukochaną ciocię z zapomnianego Samowarowa do spokojnego miasteczka nad ciepłym polskim morzem, gdzie za oszczędności ciotki i swoje, ze sprzedaży oryginalnych chust, kupiła mały domek z ogródkiem. Koza Marta, którą na miejsce przywiózł specjalny samochód opłacony przez Walę, o poranku skubie jabłko z najniższej gałęzi i patrzy zamyślona na morze. W ciepłej wodzie, niedaleko brzegu, pływają dwie najdroższe jej kobiety. A wiecie, co w tej historii najpiękniejsze? Ona wydarzyła się naprawdę.
DWIE SIOSTRY… Żyły sobie kiedyś dwie siostry. Starsza, Waleria piękna, zamożna, odnosząca sukcesy. Młodsza, Żaneta zapijaczona, pogrążona w nałogu. O urodzie nie było już co mówić...
