Jak ona mogła?! Bez pytania! Bez konsultacji! No trzeba mieć tupet: wejść do cudzej kawalerki i rządzić się jak u siebie! Żadnego szacunku! Boże, za co mnie to spotkało? Całe życie się z nią użerałam, a tak wygląda wdzięczność! Przecież ona nie traktuje mnie jak człowieka! – NINA otarła napływające łzy – jej, widocznie, moje życie się nie podoba! Niech lepiej na swoje spojrzy! Siedzi sobie w swojej kawalerce i myśli, że złapała szczęście za nogi. Ani porządnego męża, ani normalnej pracy: jakaś zdalna. Z czego ona żyje? A jeszcze śmie mnie pouczać, jak żyć! Ja już dawno zapomniałam o tym, o czym ona dopiero zaczyna myśleć!

Jak ona mogła?! Nie zapytała! Nie poradziła się! Trzeba mieć tupet: wejść do czyjegoś mieszkania i zachowywać się jak u siebie! Zero szacunku! Boże, za co to wszystko? Całe życie się z nią użerałem i oto moja wdzięczność! Ona mnie człowiekiem w ogóle nie uważa! Władysław otarł łzy, które napłynęły mu do oczu. Jej się, proszę bardzo, moje życie nie podoba! Niechby spojrzała na siebie! Siedzi w tej swojej kawalerce i myśli, że złapała Pana Boga za nogi. Ani porządnego męża, ani normalnej pracy: jakieś zdalne bzdury. Z czego ona żyje? A jeszcze się wzięła mnie nauczać! Ja dawno już zapomniałem, o czym ona dopiero zaczyna myśleć!

Ostatnia myśl poderwała go z fotela. Poszedł do kuchni, nastawił czajnik, podszedł do okna.

Patrząc na panoramę świątecznego, rozświetlonego wieczorną iluminacją Krakowa, zapłakał znowu.
Wszyscy ludzie szykują się do Sylwestra, a ja? Jak palec, zupełnie sam…
Czajnik zagwizdał. Władysław, pogrążony we wspomnieniach, nawet tego nie zauważył…

Miał dwadzieścia lat, gdy mama w wieku czterdziestu pięciu lat urodziła drugie dziecko.
Zdziwiło go to bardzo: po co jej takie zamieszanie?
Nie chcę, żebyś został całkiem sam tłumaczyła mama to naprawdę cudowne mieć siostrę. Zrozumiesz to. Później.
Ja i teraz rozumiem odpowiedział wtedy Władysław bez emocji ale wiedz, że niańczyć jej nie będę. Mam swoje życie.
Już nie masz tylko swojego życia uśmiechnęła się mama.
Słowa okazały się prorocze. Gdy małej Lilce ledwie stuknęły trzy lata, mamy już nie było… Ojciec zmarł jeszcze wcześniej.
Cała odpowiedzialność za Lilkę spadła na Władysława, który praktycznie zastąpił jej rodziców. Do około dziesiątego roku życia mówiła na niego tato.

Nigdy się nie ożenił. Powodem nie była siostra po prostu nie spotkał tej jednej jedynej, która by zdobyła jego serce. Może i trudno kogoś spotkać, skoro Władysław donikąd nie wychodził: dom, praca, siostra, dom, praca, siostra…
Błyskawicznie dojrzał po śmierci rodziców i całe życie podporządkował wychowaniu Lilki wyprowadził ją na ludzi, wykształcił.
Teraz Lilka już dorosła, mieszka samodzielnie i planuje ślub.

Często zagląda do Władysława są sobie bardzo bliscy mimo dużej różnicy wieku, charakterów i podejścia do życia.
Na przykład Władysław jest niesamowicie oszczędny. Jego mieszkanie od dawna przypomina skład rupieci: jeśli dobrze poszukać, znajdzie się szlafrok sprzed dekady, kiedy jeszcze miał więcej energii. Albo rachunki z opłatą czynszu z lat 2000.
W kuchni stoi mnóstwo popękanych kubków, obdrapanych garnków emaliowanych, patelni bez rączki. Nie używa ich już od dawna, ale żal wyrzucać a nuż się przydadzą?
Remontu nie robił nawet częściowego i nie z braku pieniędzy, lecz z przekonania, że tapety są jeszcze całe.
Nawyk oszczędzania na sobie i komforcie na rzecz siostry odciśnięty został na całym życiu.

Lilka jest zupełnie inna: radosna, lekka, wszędzie jej pełno. U niej w domu minimum rzeczy żadnych gratów! Tylko to, co niezbędne.
Nawet wymyśliła sobie zasadę: Jeśli przez rok czegoś nie użyłam pozbywam się bez sentymentów!
Dlatego u Lilki w mieszkaniu jasno, przestronnie, powietrze aż świeże.

Ile razy proponowała Władysławowi:
Zróbmy remont. Przy okazji przejrzymy rzeczy, bo zaraz dla ciebie miejsca nie zostanie!
Niczego nie będę wyrzucać, nic nie zmieniam i remontować nie chcę mówił Władysław.
Jak to nie chcesz? Spójrz tylko na swój przedpokój! Te tapety mają już chyba z trzydzieści lat. Wchodzisz tu jak do piwnicy. Tyle rupieci wysysa z ciebie energię, nie masz pojęcia! Można się rozchorować próbowała tłumaczyć.
Ale Władysław wciąż się upierał.

Aż w końcu Lilka postanowiła zrobić remont sama! Niech zobaczy różnicę między przed a po.
Jako niespodziankę wybrała właśnie przedpokój: tam było najmniej mebli i gratów.
Tydzień przed Sylwestrem, gdy Władysław miał nocny dyżur (pracował zmianowo), Lilka z narzeczonym przyszli do mieszkania (zawsze mieli do siebie klucze) i wzięli się za tapetowanie. Ciemne, fakturowe ściany stały się teraz jasnozielone ze złotym wzorem.
Potem wszystko ustawili jak było Lilka nie śmiała decydować, co wyrzucić i wyszli.

Niczego nieświadomy Władysław wrócił do domu i od progu zawrócił zdezorientowany. Pomyślał, że pomylił drzwi.
Spojrzał na numer: wszystko się zgadza…
Wszedł znowu.
I od razu wiedział, o co chodzi.
Lilka!
Jak ona śmiała?!

Wykręcił jej numer i ochrzanił siostrę jak nigdy, po czym rzucił słuchawką.
Po pół godzinie Lilka zjawiła się osobiście.
Kto cię prosił?! przywitał ją chłodno.
Władziu, chciałam ci zrobić niespodziankę. Zobacz jak ładnie: czyściutko, jasno, dużo miejsca tłumaczyła się Lilka.
Nie będziesz mi się panoszyć w moim domu! wrzał Władysław.
Obelgi sypały się na Lilkę jak z rękawa.

Wreszcie nie wytrzymała:
Dość. Żyj sobie w tym swoim bałaganie jak chcesz. Przez mój próg nie przejdę!
Prawda w oczy kole?! Uciekasz?
Szkoda mi cię odpowiedziała cicho i wyszła…

Minął tydzień, Lilka nie dzwoniła. Nigdy jeszcze tak długo się nie gniewali. Do tego wielkimi krokami zbliżał się Sylwester. Czy możliwym jest, żeby spędzili go osobno?
Władysław wyszedł do przedpokoju, usiadł na taborecie.
A przecież naprawdę zrobiło się przestronniej pomyślał i wyobraził sobie, jak Lilka z narzeczonym kleili tapety, jak się starali, żeby było równo, jak liczyli na jego zaskoczoną minę. Po co się tak wściekłem? Przecież jest o niebo lepiej. Jaśniej. I w środku weselej. Może ona miała rację?

I wtedy zadzwonił telefon…

Władziu, usłyszał Lilkę płaczącą przepraszam cię. Nie chciałam ci zrobić przykrości, odwrotnie chciałam ci sprawić radość…
Co ty, kochanie, przecież się już nie gniewam sam łamiącym się głosem odpowiedział i nie mam ci czego wybaczać: masz absolutnie rację, tapety są świetne. Po świętach zaczniemy porządki, jeśli nie masz nic przeciwko.
Oczywiście! Z przyjemnością pomogę! Ale może dziś? Taki dzień… Nie wyobrażam sobie Nowego Roku bez ciebie…
Ja też…
No to zbieraj się z radością w głosie powiedziała Lilka u nas wszystko gotowe: prawdziwa choinka, lampki, świece. Jak lubisz. I nie przejmuj się niczym wszystko już przygotowałam. Bo ty zaraz pójdziesz do sklepu! Wierzyłam, że się pogodzimy i będziemy razem świętować. Szykuj się, Sławek po ciebie przyjedzie.
Władysław podszedł jeszcze raz do okna i spojrzał na świąteczny Kraków zupełnie innym wzrokiem.

Patrzył i myślał: Dziękuję ci, mamo… Za siostrę……i za wszystko, co zrobiłaś, bym nigdy nie był sam.

Nagle poczuł w sercu ciepło, jakiego dawno nie znał. Otarł uśmiechające się łzy i popatrzył jeszcze raz na zielony przedpokój wydawał się jakby drzwiami do nowego życia. Zamknął te stare, ciężkie drzwi resentymentów i z głośnym westchnieniem odetchnął głęboko. Otworzył szafkę, sięgnął po najładniejszy, choć lekko wyszczerbiony kubek, i nalał sobie herbaty tej samej, którą tak lubiła ich mama w zimowe wieczory.

Za oknem rozbłysły pierwsze fajerwerki. Władysław po raz pierwszy od dawna poczuł, że czeka go nieoczekiwanie dobry nowy rok. Udało mu się pozwolił wpuścić światło nie tylko do mieszkania, ale przede wszystkim do serca.

Gdy usłyszał dzwonek do drzwi, zrozumiał, że nigdy nie jest za późno, by coś zmienić i że dom buduje się nie z rzeczy, tylko z ludzi, którzy przy nim zostają.

Wyszedł na korytarz i zanim jeszcze otworzył drzwi Lilce i Sławkowi, uśmiechnął się szeroko. Po raz pierwszy od lat.