Uncategorized6 miesięcy ago
Deja vu
Ona zawsze czekała na listy. Od dzieciństwa. Przez całe życie.
Zmieniały się adresy, drzewa stawały się niższe, ludzie dalsi, oczekiwania cichsze.
On nikomu nie ufał, niczego nie oczekiwał. Zwyczajny z pozoru – silny facet. Praca. I pies w domu. Samotne podróże, czasem z czworonogiem.
Ona – urocza dziewczyna z wielkimi, smutnymi oczami. Ktoś kiedyś zapytał:
– Bez czego nie wyjdziesz z domu?
– Bez uśmiechu! – odpowiadała, a słodkie dołeczki potwierdzały prawdziwość słów.
Zawsze lepiej dogadywała się z chłopakami. Na podwórku wołali na nią Piratka w spódnicy. Gdy była sama, grała w mamę wielu dzieci, z dobrym mężem i dużym, przytulnym domem z pięknym ogrodem.
On nie wyobrażał sobie życia bez sportu. Puchary, medale, dyplomy spały w kartonie w garażu. Nie wiedział, po co je trzyma. Pewnie z szacunku dla rodziców, którzy tak się nim szczycili! Zamierzał dawno im oddać. Cenił sam proces – zmęczenie aż do ostatniej kropli potu, by po wyczerpaniu przyszła nowa fala siły.
Jej rodzice zginęli, gdy miała siedem lat. Ich z bratem rozdzielono do innych domów dziecka. Dorastali osobno, ze swoimi walkami, smutkami, radościami. Domy dziecka już dawno zostawili za sobą. Teraz mieszkali naprzeciw siebie w spokojnej dzielnicy niskich bloków, ciepłych uliczek, kolorowych podwórek, pełnych targów i warzywniaków. Najlepsi, jedyni przyjaciele – rodzina brata.
Przyszedł niespokojny dzień… Miała koniec zmiany. Szła przez parking. Dogonił ją pan Wacek, starszy kierowca, przytulił ojcowsko, podziękował za pierogi.
– Prześpij się w domu, słyszysz?!
– Dam radę – machnęła ręką, całowała go w policzek i ruszyła do auta.
– Eh… – westchnął za nią ratownik.
W święta często pracowali razem – mało kto chciał wtedy dyżurować, nawet lekarze.
W zespole jeszcze dwóch kolegów. Nie polubili jej – lubiła być schludna, zadbana, a przecież od nastroju lekarza, jego wyglądu, może zależeć bardzo wiele.
On pędził, jak mógł. Sportowe trofea podskakiwały w bagażniku, pies na tylnym siedzeniu niespokojnie popiskiwał. Ojciec zaproponował, by wspólnie przywitać Nowy Rok. Przełożył więc tego dnia skrzynkę z pucharami do samochodu. Był podekscytowany, że tym razem nie pracuje w święta – choć tęsknił za chłopakami i trenerka mu pasowała. Ale rzadkie spotkania z rodzicami osiadały goryczą na sercu… Parę dni przed świętem, jeszcze przed świtem, zadzwonił telefon.
– Mama źle się czuje – głos ojca drżał. Emerytowany pułkownik nie umiał ukryć emocji. Od liceum byli razem – nawet po latach patrzyli na siebie jak nowo zakochani. Ten żar w ich oczach zawsze go poruszał. Jakby znali jakąś tajemnicę…
Ona – zmęczona, uśmiechnięta. Co roku piekła na Nowy Rok wiele różnych ciast i rozwoziła je po mieście po dyżurze. Dziś nawet udało się zdrzemnąć w pokoju socjalnym. Inaczej pan Wacek nie wpuściłby jej za kółko, sam by ją zawiózł, ciesząc się jej zawstydzoną miną.
Dziesięć kilometrów do domu rodziców. I nagle zaczął padać śnieg, zamieć. Przypomniał sobie, jak pies jeszcze kilka godzin temu nie chciał wsiadać do auta, ten brzęk z bagażnika, niekończące się delegacje, drogi, drogi…
– Mamo, tato, trzymajcie się… Nikogo nie mam poza wami…
Pies polizał go w kark, jakby czytając w myślach.
– Przepraszam, stary. I oczywiście też ciebie!…
Ona wyłączyła silnik. Śnieżyca nie w porę… Został jeszcze jeden placek, dwa-trzy kilometry i wiejska droga, a tam za zakrętem dom letniskowy ulubionej pacjentki – babci, choć nie pasuje nazwać ją „babcią”: z iskrą w oku, jej mąż odbijał ten sam urok. Fajna para, kochali podróżować, nie narzekali. Tacy pewnie byliby jej rodzice, gdyby żyli…
Nagle ciemny cień. Prosto pod koła – na tle białego śniegu.
– Skąd się wzięłaś? Z lasu, czy komuś uciekłaś?… Piękne oczy!… Czemu masz lepką szyję!?… Mokry sweter… Spać, spać by się chciało… Jack, Jacku, przyjacielu… Czemu tak boli!?… Mamo, jadę już, tato, jestem blisko… Ciemno…
Do pana Wacka nie da się dodzwonić. Pojechał po wnuki. Nie, tu karetka nie przejedzie – wszystko zasypane.
– Sekundkę, chłopie…, no już, jeszcze chwila, dam radę… Boże!… Jeszcze pies…
Ona już ruszała, kiedy przeleciał obok srebrny samochód.
– Ktoś spieszy się do domu – pomyślała. Po paru minutach zobaczyła wywrócone srebrne auto staczające się do rowu. Czarny pies leżał parę metrów dalej, chyba żył.
– Która godzina? – nie lubiła gorącej wody, ale teraz tylko prysznic ją ratował. Drżenie ciała ustępowało. Usiadła na kafelkach, zamknęła oczy. Westchnęła. Odpocząć by choć chwilę…
– Jak ty go wyciągnęłaś, taki silny facet?! – słyszała w głowie głos brata. Ciało znów bolało, jakby pamiętało cały wysiłek.
Mężczyznę i dwa psy zabrała do szpitala swoim samochodem. W połowie drogi dołączył brat. Wróciła jeszcze w tym samym dniu do domku letniskowego – zostawić ciasto. Dla pewności zabrała skrzynkę, która wypadła z bagażnika srebrnego auta.
– Może ważna dla tamtego faceta. Najważniejsze, że wszyscy żyją. Jak dojdzie do siebie, oddam mu.
Drzwi domu otworzył zdezorientowany mąż starszej pani.
– Coś się stało? – spytała.
– Żona w szpitalu. Wybieram się do niej. Syn nie wrócił, nie mogę się dodzwonić…
Zamilkła, spuściła głowę.
– A u pani wszystko w porządku? – ujął jej dłoń.
– Może zawiozę pana? – zaproponowała.
Jechali w ciszy. Zamieć ustała.
– Skrzynka na tylnym siedzeniu, skąd ją pani ma? – nie wytrzymał pułkownik.
– Był wypadek. Mężczyzna próbował ominąć psa, co wyskoczył z lasu, samochód dachował, a skrzynka wypadła…
– Srebrne auto, w środku biały pies, a ten z lasu czarny? – spytał cicho.
Zatrzymała się, odwróciła do niego. Pułkownik ścisnął pięści, gapił się w drogę.
– On przeżyje! I żona pańska też wyzdrowieje – objęła go.
– Wiesz, córciu… Mogę tak do ciebie mówić?
– Oczywiście! – miała łzy w oczach.
– Żona od kilku dni śniła dziwnego czarnego psa. Syn ma białego… Skąd się wziął ten czarny!?…
– Niesamowite oczy. Smutne… – tylko to pamiętał, odzyskując przytomność. Ojciec drzemał na krześle przy szpitalnym łóżku.
– Mama. Wypadek. – Wszystko sobie przypomniał. I oczy tej dziewczyny…
Nowy Rok obchodzili pod koniec stycznia. Mama dochodziła do zdrowia. Ojciec był szczęśliwy. Jack trochę kulał, ale i to miało minąć. Jego czekała praca – chłopaków trzeba było znów rozruszać po przerwie, przygotować do zawodów. Zatrzymał się u rodziców dłużej. Ale myślami był ciągle przy tej dziewczynie…
Już był przy bramie, kiedy zawołał go ojciec z poddasza.
– Tata, pomóc ci?
Ojciec uśmiechał się tajemniczo. Przeskanował wzrokiem poddasze – na półkach stały jego sportowe nagrody.
– Skąd to, panie pułkowniku? – zażartował syn.
– Coś się domyśl… Idę przewietrzyć Jacka przed twoim wyjazdem.
Ona wracała wcześniej niż zwykle. Czekała na nią Dina – nie potrafiła oddać jej do schroniska, gdy doszła do siebie u znajomego weterynarza. Dina nie była całkiem czarna, na piersi miała białą plamkę w kształcie serca.
Znalazła się w klatce, niemal nie patrząc otworzyła skrzynkę pocztową. Miała ją już zamykać, gdy kątem oka dostrzegła biały kopertę.
W liście przeczytała:
Przyjdę dziś wieczorem. Dziękuję Ci, kochana!
Miłość jest jak kompas – pomaga wrócić do domu
Déjà vu Odkąd pamiętam, zawsze czekałam na listy. Z dzieciństwa, przez całą młodość, aż do dziś. Zmieniały się adresy, drzewa stawały się niższe, ludzie odleglejsi, a...
