To nie był przypadek… Opowieść o cudzie nad Wisłą: Historia spotkania z nieznajomym wybawicielem i tajemnicą świętego, którą usłyszysz tylko w pociągu

Dzień drugi podróży pociągiem. Zdołaliśmy już się poznać, wypiliśmy niezliczoną ilość herbaty, rozwiązaliśmy kilka krzyżówek, a teraz przyszła pora na rozmowy o życiu. Zadziwia mnie ten fenomen podróży koleją ludzie opowiadają takie historie, które tylko tu, w przedziale, mogą nabrać odwagi, by ujrzeć światło dzienne.

Siedziałam sobie na bocznym miejscu. W sąsiednim przedziale trzy starsze panie wymieniały się przepisami na ciasto i sposobami na dzierganie ciepłych skarpet. Pociąg wtoczył się właśnie na most, z którego rozpościerał się przepiękny widok. Bezchmurne niebo, słońce grzało miło, a szeroka Wisła połyskiwała falami. Na wysokim, porośniętym zieloną trawą brzegu, stał biały, murowany kościół z pozłacanymi kopułami.

Rozmowy umilkły, a jedna z pań przeżegnała się powoli.

Oj, opowiem wam teraz pewną historię powiedziała jej towarzyszka. Uwierzycie albo nie.

Wydarzyła się kilka lat temu, na wiosnę. Mieszkam sama, dzieci nie mam, męża już dawno pochowałam. Nasza wieś, chociaż nieduża, leży po obu stronach rzeki. Żeby dojść do sklepu albo na pocztę, muszę przejść mostkiem na drugi brzeg. Pewnego ranka, dość wcześnie, zadzwonił do mnie brat. Powiedział, że ma służbowy wyjazd, ale zrobił specjalnie objazd, by mnie odwiedzić. Nie widzieliśmy się dobrych pięć lat, bo mieszka daleko.

Ależ się ucieszyłam! Myślę sobie: muszę lecieć do sklepu po zakupy, mąkę, cukier, żeby upiec coś pysznego na przyjazd gościa. Szybko zarzuciłam na siebie kufajkę, nawet się nie zapięłam, ot tak tylko owinęłam. Wskoczyłam w filcaki i pognałam.

Dobiegłam do rzeki. Myślę: żeby dojść do mostu, trzeba nadrabiać drogi. A co, jeśli przejdę skrótem po lodzie? Noce były jeszcze zimne, a za dnia nieco cieplej. Tam daleko, blisko mostu, siedzieli wędkarze, grubi faceci z całym sprzętem. Pomyślałam: jeśli oni się nie załamują, to ja też dam radę. Jestem lekka i szybka, pewnie nic się nie stanie.

Ostrożnie zeszłam na lód. Krok, drugi lód nie pęka. No to ruszyłam. W tym miejscu rzeka zakręca i nie jest szeroka, więc myślałam, że chwilę i będę po drugiej stronie.

Wierzcie lub nie, nie od razu zorientowałam się, że wpadłam pod lód mówiła kobieta. Jakby mnie coś sparzyło, powietrze z płuc wyrwało się krótkim okrzykiem i już. Próbuję się wygrzebać, ale kufajka ciągnie mnie w dół. Dobrze, że nie zapięłam! Zrzuciłam ją w wodzie, trochę lżej się wynurzać. Strach taki, że łapałam się powierzchni lodu, a on z przeraźliwym trzaskiem pękał i znowu wpadałam pod wodę. Nie mogłam wołać, głos mi się urwał.

Widzę sąsiadka stoi na brzegu, z uwagą się we mnie wpatruje. Podniosłam rękę, machnęłam jej, miałam nadzieję, że zawoła wędkarzy. Ale ona tylko cofa się powoli i odchodzi! No to koniec myślę oto moje ostatnie chwile. Szkoda mi tylko, że brat przyjedzie, a nie zastanie mnie w domu.

Próbuję jeszcze raz, lód znowu się łamie. Gdy nagle, pojawia się nie wiadomo skąd mężczyzna, biegnie w moją stronę. Wcześniej nikogo nie było w pobliżu. Jak mnie dostrzegł?

Położył się na lodzie, wyciągnął rękę, krzyczy:
Chodź tu do mnie! Dasz radę!

Nie wiem, skąd wzięłam siły. Już lód pod nim zaczął pękać. Wtedy pobiegł do brzegu, w mgnieniu oka wyrwał młodą brzozę, znowu do mnie. Położył się na brzuchu, podał mi ją. Łapię się za gałęzie, ale ręce mi się ślizgają, bo od zimna na gałęziach pojawił się biały szron.

Przeciągnął drzewko do siebie, odwrócił innym końcem. Znowu podsuwa w moją stronę i krzyczy:
Chwytaj za korzeń! Za korzeń!

Chwyciłam. Wyciągnął mnie jak rzepę. Leżę na lodzie, łzy mi zamarzają. Patrzę, mężczyzna się nade mną pochyla.
No, żywaś, pani? pyta.
Kiwam tylko głową, głos nie dochodzi.

To chwała Bogu odpowiada. Idź do domu, nic złego ci się nie stanie.

Wytarłam łzy, wstałam. Obejrzałam się, a mężczyzny już nie ma. Gdzie mógł zniknąć? Rzekę widać jak na dłoni, a nim się obejrzałam, dopiero co wędkarze biegli do mnie.

Jeden z nich wrócił ze mną do domu. Przebrałam się, wypiłam gorącą herbatę. Ale co zrobić, do sklepu iść trzeba.

Tym razem już przez most. Podchodzę do sklepu, a pod drzwiami ta sama sąsiadka. Patrzy na mnie jak na ducha, żegna się.
Co, nie utonęłaś? pyta.
A czemuś ty nie zawołała pomoc? odpowiadam pytaniem.
Pomyślałam, że jeśli podejdę, to razem wpadniemy, a do wędkarzy i tak bym nie dobiegła. Jak utoniesz, widocznie tak ci pisane. No i sama nie utonęłaś. A przecież dobrze się skończyło.

Mój brat zabawił tylko jeden dzień, nie powiedziałam mu o tym wypadku. Kiedy wyjechał, poszłam po wsi popytać, może ktoś wie, do kogo przyjechał ten mężczyzna. To na pewno nie nasz, bo miał na sobie coś dziwnego płaszcz z kapturem, czy pelerynę. We wsi mało domów, nawet gości sąsiadów znamy z twarzy. A jego znałam tylko jakby z obrazu, ale nie mogłam sobie przypomnieć skąd.

Nikt nie widział ani nie słyszał obcego.

Pojechałam do sąsiedniej wsi, do kościoła, postawić świeczkę za to, że żyję. Wchodzę do środka i zamarłam na miejscu. Z obrazu patrzył na mnie mój wybawca święty Mikołaj. Padłam przed ikoną i długo potem rozmawiałam z księdzem.

Takie cuda jednak się zdarzają. I naprawdę nie chorowałam nawet raz od tamtego dnia zakończyła swoją opowieść starsza pani. Wierzyć lub nie jak kto chce.