Uncategorized6 miesięcy ago
– Nie, mamo, teraz na pewno nie przyjeżdżaj. Sama pomyśl – daleka droga, całą noc w pociągu, a ty już nie jesteś młoda. Po co ci taki kłopot? Poza tym mamy wiosnę, zapewne w ogródku masz teraz mnóstwo pracy – powiedział mi syn.
– Synku, ale jak to po co? Tak dawno cię nie widziałam. A i na twoją żonę bardzo chcę popatrzeć, jak to mówią, z synową trzeba się bliżej poznać – odpowiedziałam szczerze.
– To zróbmy tak: poczekaj jeszcze do końca miesiąca, przyjedziemy wszyscy do ciebie na święta Wielkanocne – wtedy będzie więcej wolnego – uspokoił mnie syn.
Szczerze mówiąc, już byłam gotowa wyruszyć, ale zaufałam mu i zgodziłam się poczekać w domu.
Nikt jednak do mnie nie przyjechał. Kilka razy dzwoniłam do syna, ale nie odbierał. Oddzwonił dopiero później, tłumacząc się, że jest bardzo zajęty i żebym nie czekała.
Było mi bardzo przykro. Tak się szykowałam na przyjazd syna z synową. Ożenił się już pół roku temu, a ja swojej synowej jeszcze nie widziałam.
Swojego syna, Olka, urodziłam – jak to mówią – dla siebie. Miałam już 30 lat, nigdy nie wyszłam za mąż, więc zdecydowałam się mieć chociaż dziecko.
Może to grzech, ale nigdy tej decyzji nie żałowałam, choć często bywało ciężko – brakowało pieniędzy, ledwo wiązaliśmy koniec z końcem. Pracowałam na kilku etatach, byle tylko moje dziecko miało wszystko, czego potrzebuje.
Syn dorósł, wyjechał na studia do Warszawy. Żeby go wesprzeć na początek, jeździłam do pracy w Polsce, żeby móc przesyłać mu pieniądze na utrzymanie i naukę w stolicy. Matczyne serce cieszyło się, że mogę pomóc dziecku.
Olek już na trzecim roku zaczął dorabiać i sam się utrzymywać. Kiedy skończył studia i znalazł pracę, radził sobie sam.
Do domu przyjeżdżał rzadko – raz do roku. A ja w Warszawie, wstyd się przyznać, nigdy w życiu nie byłam.
Pomyślałam, że jak syn będzie się żenił, to już na pewno pojadę. Nawet zaczęłam odkładać na ten cel pieniądze – uzbierałam 15 tysięcy złotych.
Pół roku temu zadzwonił z długo wyczekiwaną nowiną – bierze ślub.
– Mamo, ale nie przyjeżdżaj teraz, bo tylko się podpiszemy – wesele zrobimy później – uprzedził mnie syn.
Było mi smutno, ale co miałam zrobić. Poznał mnie z synową przez wideorozmowę. Dziewczyna całkiem w porządku, bardzo ładna i, nie ukrywam, z bogatego domu. Teść syna jest dyrektorem jakiejś dużej firmy. Cieszyłam się, że Olek dobrze się ustawił.
Minął czas, a syn nie przyjeżdżał, nie zapraszał mnie też do siebie. Bardzo chciałam zobaczyć synową i uściskać syna, więc się zebrałam – kupiłam bilety, przygotowałam swojskie jedzenie, upiekłam chleb, zapakowałam domowe przetwory i pojechałam do Warszawy.
Zadzwoniłam przed wejściem do pociągu.
– No mamo, co ty, po co? Jestem w pracy, nawet nie mam jak cię odebrać. Masz adres, weź taksówkę – powiedział Olek.
Rano dotarłam do Warszawy. Taksówka była droga, ale Warszawa o świcie – piękna. Chociaż z okna mogłam popatrzeć na miasto.
Drzwi otworzyła synowa, Ilona. Nawet się nie uśmiechnęła, nie przywitała mnie serdecznie. Tylko suchym głosem zaprosiła do kuchni. Syn wyszedł już wcześniej do pracy.
Zaczęłam rozpakowywać torby – ziemniaki, buraki, jajka, suszone jabłka, kiszone grzybki, ogórki, pomidory i kilka słoików domowego dżemu. Synowa wszystko obserwowała bez słowa, po czym stwierdziła, że po co to wszystko, ona w domu nie gotuje, a takiej żywności nie jadają.
– To co wy jecie? – zapytałam zaskoczona.
– Mamy codziennie catering. A gotować nie lubię, bo potem na kuchni długo czuć tłuszcz – odpowiedziała Ilona.
Nim zdążyłam się ogarnąć, do kuchni wbiegł chłopczyk, jakieś 3 latka.
– Poznaj mojego syna, Daniela – powiedziała synowa.
– Daniela? – upewniłam się.
– Nie, Daniił. Nie lubię, jak moje imię się przekręca.
Dalej już poszło tylko gorzej. Zauważyłam na ścianie wielkie, weselne zdjęcie.
– O, nie było wesela, ale przynajmniej zdjęcia ładne zrobiliście – próbowałam zmienić temat.
– Jak to nie było wesela? Było, na 200 osób. Tylko ciebie nie było, a Olek powiedział, że chora jesteś. Może to i lepiej – rzuciła synowa z góry na dół oceniającym wzrokiem.
– Chcesz śniadanie?
– Chętnie…
Ilona postawiła przede mną filiżankę herbaty i dwa kawałki drogiego sera – tyle dla niej oznaczało śniadanie.
Ja nie mogłam się już odnaleźć. Z drogi jestem głodna, myślę – usmażę jajka, domowy chleb też mam. Ale synowa stanowczo mi zabroniła, bo po smażeniu zostanie zapach.
Chleba też nie chciała, mówiła, że z Olkiem teraz zdrowo się odżywiają.
Coraz bardziej było mi przykro – syn wstydził się mnie na swoim weselu. A ja tyle lat czekałam na tę chwilę…
Piję więc tę herbatę, synowa milczy. Cisza taka, że aż niezręcznie. Chłopiec tuli się do mnie, chcę go przytulić, ale Ilona od razu reaguje – nie dotykać, bo nie wie, z czym przyjechałam, a to małe dziecko.
Nie miałam nic dla chłopca, dałam mu więc słoiczek malinowego dżemu. Synowa wyrwała mi go z rąk: „Ile razy mam powtarzać? Jesteśmy na diecie i cukru nie jemy!”
Poczułam, że zaraz się rozryczę. Herbaty nawet nie dokończyłam. Poszłam do przedpokoju, zaczęłam się ubierać. Synowa nie zareagowała, nawet nie zapytała, dokąd idę.
Wyszłam pod blok, usiadłam na ławce i po raz pierwszy w życiu rozpłakałam się na głos.
Po jakimś czasie wyszła Ilona z chłopcem i wyniosła moje przetwory na śmietnik.
Nie miałam słów. Gdy tylko zniknęła, zabrałam wszystko z powrotem do toreb i pojechałam na dworzec. Udało się – ktoś zwrócił bilet, więc mogłam kupić na wieczór.
Blisko dworca była knajpka. Kupiłam sobie barszcz, kawałek mięsa, ziemniaki z surówką. Byłam już bardzo głodna – zapłaciłam sporo, ale czyż nie zasługuję na coś dobrego?
Zostawiłam bagaże w przechowalni i miałam jeszcze kilka godzin, by zobaczyć Warszawę. Miasto mi się spodobało, nawet trochę się rozweseliłam.
W pociągu nie spałam – całą drogę płakałam. Bolało mnie, bo mój jedyny syn nawet nie zadzwonił, nie sprawdził, gdzie jestem. Ja bym prędzej śniegu latem się spodziewała, niż tego, że własne dziecko tak mnie przyjmie. A przecież pokładałam w nim tyle nadziei, a okazało się, że jestem mu po prostu niepotrzebna.
Teraz zastanawiam się, co zrobić z pieniędzmi, które odkładałam na wesele syna. Oddać Olkowi 15 tysięcy, żeby wiedział, że mama zawsze o nim myślała? Czy zostawić te pieniądze dla siebie, bo on po prostu na nie nie zasłużył?
Nie, teraz naprawdę nie ma sensu, żebyś przyjeżdżała. Pomyśl, mamo, droga długa, całą noc w pociągu, a ty już nie jesteś młoda. Po co ci ten...
