— Babciu Alu! — zawołał Mateusz. — Kto pozwolił trzymać wilka w naszej wiosce?

Babciu Halino! zawołał Mateusz. Kto pozwolił pani trzymać wilka w naszej wsi?

Halina Stefanówna rozpłakała się gorzko, widząc upadły płot. Tyle razy już podbijała go deskami, naprawiała spróchniałe słupki, mając nadzieję, że zagroda wytrzyma, aż uzbiera wystarczająco pieniędzy ze swojej niewielkiej emerytury. Ale nie było jej to dane! Płot runął z jękiem, jakby wołał o pomoc.

Od dziesięciu lat Halina sama prowadziła gospodarstwo odkąd ukochany mąż, Piotr Andrzejewicz, odszedł do lepszego świata. To były ręce ze złota. Gdy żył, babcia Halina nie martwiła się o nic. Piotr złota rączka cieśla i stolarz wszystko robił, czym tylko dom żył. Nie trzeba było fachowców sprowadzać, sam ze wszystkim się uporał. Wszyscy w wiosce poważali go za pracowitość i dobroć. Razem przeżyli czterdzieści szczęśliwych lat, tylko jeden dzień nie doczekali do jubileuszu. Zadbany dom, dorodne ogrody, zdrowe zwierzęta to wszystko było dziełem ich wspólnej pracy.

Mieli tylko jednego syna Eugeniusza, oczko w głowie i dumę. Od dziecka nauczony był roboty, nigdy go nie trzeba było poganiać. Gdy matka wracała z PGR-u zmęczona, on już napalił w piecu, narąbał drewna, przyniósł wody, nakarmił bydło.

Piotr po całym dniu pracy mył twarz, siadał na ganku z papierosem, a Halina gotowała kolację. Wieczorami jedli razem, opowiadając sobie wiejskie nowiny. Byli naprawdę szczęśliwi.

Czas płynął jak strumień wśród pól, zostawiając za sobą tylko wspomnienia. Eugeniusz dorósł i ruszył w świat do Warszawy, zdobył wykształcenie, ożenił się z miejską dziewczyną Mirosławą. Osiedli w stolicy. Najpierw Eugeniusz przyjeżdżał do rodziców w urlop, ale potem żona uprosiła go na zagraniczne wakacje i już co roku opuszczał wieś. Piotr nie mógł tego pojąć, denerwował się na syna.

Czymże się ten nasz Eugeniu tak zmęczył? Pewnie ta Miśka mu w głowie namieszała. Po co mu te wszystkie podróże?

Ojciec tęsknił, matka bolała. Ale co im zostało? Żyć i czekać choć na słowo od syna. Kiedyś Piotr zachorował. Odmawiał jedzenia, gasł w oczach. Lekarze dawali lekarstwa, aż w końcu kazali zabrać go do domu. Wiosną, gdy w lasach rozbrzmiewały śpiewy słowików, Piotr odszedł cicho w sen.

Eugeniusz przyjechał na pogrzeb, płakał żałośnie, obwiniając się, że nie zobaczył ojca żywego. Tydzień został z mamą, potem wrócił do Warszawy. Przez dziesięć lat napisał do niej tylko trzy listy. Halina została sama. Sprzedała krowę i owce sąsiadom.

Po co jej teraz bydło? Krowa długo jeszcze stała pod stodołą, słuchając, jak gospodyni gorzko szlocha. Halina zamykała się w najdalszym pokoju, zakrywała uszy i płakała.

Bez męskiej ręki gospodarstwo szybko marniało dach przeciekał, gnijące schody pękały, wodą zalewała piwnicę. Halina starała się naprawiać, ile mogła. Z emerytury oszczędzała na fachowców albo własnymi rękami coś łatała w końcu na wsi się wychowała, znała wszystkie sztuczki.

Tak upływał jej czas, skromny i samotny, aż spotkało ją kolejne nieszczęście: wzrok nagle jej się pogorszył, choć wcześniej nie narzekała na oczy. Poszła do sklepu i ledwie dostrzegła ceny na półkach. Po paru miesiącach nie widziała już nawet szyldu.

Przyjechała pielęgniarka, obejrzała oczy i stanowczo nalegała na leczenie w szpitalu.

Halino Stefanówno, chce pani oślepnąć? Zrobią operację wróci Pani wzrok!

Babcia bała się jednak zabiegu i odmówiła. W ciągu roku prawie straciła wzrok. Nie przejmowała się tym szczególnie.

A na co mi światło? Telewizora nie oglądam, tylko słucham. Jak lektor czyta wiadomości, to i tak wszystko rozumiem. W domu poruszam się po omacku znam wszystko na pamięć.

Ale czasem Halina się bała. We wsi przybyło nieuczciwych ludzi. Złodzieje włamywali się do opuszczonych domów i brali, co się dało wynieść. Babcia drżała, że nie ma już dobrego psa, który odstraszałby nieproszonych gości dzikim wyglądem i groźnym szczekaniem.

Zapytała więc myśliwego, Szymona:

Nie wiesz, czy leśniczy nie ma szczeniąt? Chociażby najmniejszego. Sama wychowam…

Szymon spojrzał z ciekawością:

Babciu Halu, po co ci szczenię wilczura? To psy do lasu. Mogę ci sprowadzić rasowego owczarka z miasta.

Owczarek kosztuje majątek…

Żaden majątek, babciu Halino!

No, jeśli nie drożej niż życie, to bierz.

Halina przeliczyła oszczędności i uznała, że starczy na dobrego psa. Ale Szymon, chłop niepewny, raz po raz odwlekał obietnicę. Babcia nie szczędziła mu wyrzutów, ale w głębi duszy mu współczuła. Był samotny, bez rodziny i dzieci, nałogowym kompanem miał tylko okowitę.

Szymon, rówieśnik jej syna Eugeniusza, został na wsi. Nie lubił miasta. Jego pasją były polowania, mógł zniknąć w borach na całe dni. Po sezonie łowieckim imał się różnych robót kopał ogródki, stolarsko majstrował, naprawiał maszyny. Pieniądze wydawał na wódkę.

Po ciągach wracał do lasu, opuchnięty i winny, po kilku dniach wracał z koszem grzybów, jagód, ryb, szyszek modrzewiowych. Sprzedawał wszystko za grosze i znów przepijał. Pomagał też babci Halinie, lecz tylko za zapłatą. Gdy znów płot padł, musiała prosić Szymona.

Chyba trzeba poczekać z psem westchnęła Halina Stefanówna. Trzeba opłacić Szymona za płot, a pieniędzy brak.

Szymon nie przyszedł z pustymi rękami. W jego plecaku, obok narzędzi, coś się wiło. Uśmiechając się, zawołał:

Proszę spojrzeć, kogo pani ma! Rozpiął plecak.

Babcia wymacała puszystą, małą główkę.

Szymonie, naprawdę mi szczenię przywiozłeś? zdziwiła się bardzo.

Najlepszy z najlepszych. Prawdziwy owczarek, babciu.

Szczenię zaskomlało, próbując wyskoczyć na podłogę. Halina przestraszyła się:

Ależ ja nie mam pieniędzy! Starczy tylko na płot!

Babciu Halino, nie przecież wracać z powrotem! Wiesz, ile tysięcy złotych za tego psa zapłaciłem?

Babcia pobiegła więc do sklepu, gdzie sklepowa dała jej pięć butelek czegoś mocnego na zeszyt i zapisała dług.

Do wieczora Szymon uporał się z płotem. Halina nakarmiła go sytym obiadem i nalała kieliszek. Wesoły od trunku Szymon pouczał ją:

Karm go dwa razy dziennie. Kup mu mocny łańcuch, urośnie na porządnego. Z psami mam doświadczenie.

Tak oto w domu Haliny zamieszkał nowy lokator Burek. Babcia pokochała szczeniaka, a on oddawał jej się sto razy bardziej. Gdy tylko Halina wychodziła do ogródka, Burek tańczył z radości, gotów lizać ją po twarzy. Jedno ją martwiło pies rósł na potęgę, wielki jak cielak, a nigdy nie nauczył się szczekać! Halinę to trapiło.

O Szymonie, łotrze! Sprzedałeś mi psa bez szczekania!

Ale cóż nie da się wyrzucić takiego przyjaciela! Nawet szczekać nie musi. Psy sąsiadów szczekać nie śmiały przy Burku, który w trzy miesiące przerósł Halinę do pasa.

Pewnego dnia do wsi zajechał Mateusz, miejscowy myśliwy, po produkty, sól i zapałki. Zbliżała się zima i czas polowań. Mijając dom Haliny, nagle stanął, gdy zobaczył Burka.

Babciu Halino! wykrzyknął Mateusz. Kto pozwolił ci trzymać wilka we wsi?!

Halina zatkała z przestrachu usta.

O Boże! Co za głupota! Szymon mnie oszukał! Mówił, że to owczarek…

Mateusz radził poważnie:

Babciu, trzeba go wypuścić do lasu, bo będzie nieszczęście.

Oczy Haliny zapłonęły łzami jak żal było rozstać się z Burkiem! Dobry, łagodny, choć wilk. Ale ostatnio stał się niespokojny, rwał się do lasu, targał łańcuch. Ludzie zaczęli się go obawiać. Nie zostało wyboru.

Mateusz zawiózł wilka do lasu. Burek pomachał ogonem i zniknął między pniami. Nigdy już go nie widziano.

Halina rozpaczała po swoim ulubieńcu i wyzywała podstępnego Szymona. Ten również żałował, bo wcale nie miał złych intencji. Kiedyś chodził po borach, trafił na ślady niedźwiedzia i słaby skowyt. Chciał odejść, bo tam gdzie małe niedźwiadki, jest i niedźwiedzica. Ale skowyt nie był niedźwiedziem.

Rozerwał krzaki pod mchem nora, martwa wilczyca, wokół niej rozszarpane wilczki. Pewnie niedźwiedź napadł na legowisko. Ocalał tylko jeden malec, ukryty w norze.

Szymonowi żal się zrobiło. Zabrał go, potem podrzucił babci Halinie na wychowanie. Myślał, że wyrośnie i wróci do lasu, a on w tym czasie poszuka babci psa. Wszystko popsuł Mateusz.

Szymon przez trzy dni kręcił się wokół domu Haliny, nie śmiejąc wejść. Na dworze wichura i śnieżna zawieja, Halina paliła w piecu.

Raptem puk, puk, ktoś do drzwi. Halina podchodzi, otwiera. W progu staje mężczyzna.

Dobry wieczór, babciu. Przyjmie mnie pani na noc? Szłem do sąsiedniej wsi, ale zabłądziłem w zadymce.

Jak cię zwą, dziecko? Źle widzę.

Borys.

Halina zmarszczyła brwi.

Nie znam żadnego Borysa w tej wsi

Niedawno tu kupiłem dom, babciu. Chciałem obejrzeć, ale samochód ugrzązł. Poszedłem pieszo, śnieżyca mnie zaskoczyła.

Pewnie kupił pan dom po śp. Danilewiczu?

Mężczyzna przytaknął.

Halina zaprosiła go do środka, postawiła czajnik. Nie dostrzegła, jak chciwym wzrokiem obejrzał kredens, gdzie na wsiach trzymało się pieniądze i pamiątki.

Gdy babcia krzątała się przy kuchni, gość wsunął rękę do kredensu. Halina usłyszała skrzyp szuflady.

Borysie, co tam robisz?

Reforma walutowa! Pomagam pozbyć się starych pieniędzy.

Babcia zmarszczyła czoło.

Bzdura! Reformy nie było! Kim ty jesteś?!

Mężczyzna chwycił za nóż i przyłożył jej pod brodę.

Cicho, babciu. Dawaj pieniądze i złoto!

Groza ścisnęła Halinie gardło. Przed nią stał bandyta uciekinier. Teraz już nikt jej nie pomoże…

Nagle BANG w drzwiach zamieszanie. Do izby wpadł wielki wilk, rzucił się na złoczyńcę. Ten wrzasnął, ale włóczka szalika uchroniła go przed kłami. Rabuś chwycił nóż i ranił wilka w bok. Burek uskoczył, a złodziej zwiał przez okno.

Tymczasem Szymon zmierzał do Haliny, by ją przeprosić. W bramie zobaczył uciekającego mężczyznę z nożem. Pobiegł do babci, gdzie na podłodze leżał zakrwawiony Burek. Szymon zrozumiał natychmiast, pognał po dzielnicowego.

Rabusia złapano. Sąd skazał go na nowy wyrok.

Burek stał się bohaterem wioski. Ludzie zanosili mu mięso, pozdrawiali go. Wilka nikt już nie wiązał, miał wolność. Ale zawsze wracał do babci Haliny, chodząc z Szymonem na polowania.

Pewnego dnia zobaczyli przed domem Haliny czarny jeep. W ogrodzie ktoś rąbał drewno. To był Eugeniusz jej syn. Gdy zobaczył starego przyjaciela, rzucił mu się w ramiona.

Wieczorem wszyscy zasiedli do stołu, Halina promieniała szczęściem. Eugeniusz namówił ją na operację, by wrócił wzrok.

No, jak trzeba westchnęła staruszka. Latem przyjedzie wnuczek, chcę go zobaczyć. Szymonie, popilnuj domu i Burka, dobrze?

Szymon przytaknął. Burek ułożył się przy piecu, głowę położył na łapach. Jego miejsce było tu, przy przyjaciołach.

Jeśli nie chcesz przegapić innych dziwnych opowieści, obserwuj naszą stronę! Zostaw komentarz i polub, jeśli ta historia Cię poruszyła.