– Nie, mamo, teraz na pewno nie przyjeżdżaj. Sama pomyśl – daleka droga, całą noc w pociągu, a ty już nie jesteś młoda. Po co ci taki kłopot? Poza tym mamy wiosnę, zapewne w ogródku masz teraz mnóstwo pracy – powiedział mi syn. – Synku, ale jak to po co? Tak dawno cię nie widziałam. A i na twoją żonę bardzo chcę popatrzeć, jak to mówią, z synową trzeba się bliżej poznać – odpowiedziałam szczerze. – To zróbmy tak: poczekaj jeszcze do końca miesiąca, przyjedziemy wszyscy do ciebie na święta Wielkanocne – wtedy będzie więcej wolnego – uspokoił mnie syn. Szczerze mówiąc, już byłam gotowa wyruszyć, ale zaufałam mu i zgodziłam się poczekać w domu. Nikt jednak do mnie nie przyjechał. Kilka razy dzwoniłam do syna, ale nie odbierał. Oddzwonił dopiero później, tłumacząc się, że jest bardzo zajęty i żebym nie czekała. Było mi bardzo przykro. Tak się szykowałam na przyjazd syna z synową. Ożenił się już pół roku temu, a ja swojej synowej jeszcze nie widziałam. Swojego syna, Olka, urodziłam – jak to mówią – dla siebie. Miałam już 30 lat, nigdy nie wyszłam za mąż, więc zdecydowałam się mieć chociaż dziecko. Może to grzech, ale nigdy tej decyzji nie żałowałam, choć często bywało ciężko – brakowało pieniędzy, ledwo wiązaliśmy koniec z końcem. Pracowałam na kilku etatach, byle tylko moje dziecko miało wszystko, czego potrzebuje. Syn dorósł, wyjechał na studia do Warszawy. Żeby go wesprzeć na początek, jeździłam do pracy w Polsce, żeby móc przesyłać mu pieniądze na utrzymanie i naukę w stolicy. Matczyne serce cieszyło się, że mogę pomóc dziecku. Olek już na trzecim roku zaczął dorabiać i sam się utrzymywać. Kiedy skończył studia i znalazł pracę, radził sobie sam. Do domu przyjeżdżał rzadko – raz do roku. A ja w Warszawie, wstyd się przyznać, nigdy w życiu nie byłam. Pomyślałam, że jak syn będzie się żenił, to już na pewno pojadę. Nawet zaczęłam odkładać na ten cel pieniądze – uzbierałam 15 tysięcy złotych. Pół roku temu zadzwonił z długo wyczekiwaną nowiną – bierze ślub. – Mamo, ale nie przyjeżdżaj teraz, bo tylko się podpiszemy – wesele zrobimy później – uprzedził mnie syn. Było mi smutno, ale co miałam zrobić. Poznał mnie z synową przez wideorozmowę. Dziewczyna całkiem w porządku, bardzo ładna i, nie ukrywam, z bogatego domu. Teść syna jest dyrektorem jakiejś dużej firmy. Cieszyłam się, że Olek dobrze się ustawił. Minął czas, a syn nie przyjeżdżał, nie zapraszał mnie też do siebie. Bardzo chciałam zobaczyć synową i uściskać syna, więc się zebrałam – kupiłam bilety, przygotowałam swojskie jedzenie, upiekłam chleb, zapakowałam domowe przetwory i pojechałam do Warszawy. Zadzwoniłam przed wejściem do pociągu. – No mamo, co ty, po co? Jestem w pracy, nawet nie mam jak cię odebrać. Masz adres, weź taksówkę – powiedział Olek. Rano dotarłam do Warszawy. Taksówka była droga, ale Warszawa o świcie – piękna. Chociaż z okna mogłam popatrzeć na miasto. Drzwi otworzyła synowa, Ilona. Nawet się nie uśmiechnęła, nie przywitała mnie serdecznie. Tylko suchym głosem zaprosiła do kuchni. Syn wyszedł już wcześniej do pracy. Zaczęłam rozpakowywać torby – ziemniaki, buraki, jajka, suszone jabłka, kiszone grzybki, ogórki, pomidory i kilka słoików domowego dżemu. Synowa wszystko obserwowała bez słowa, po czym stwierdziła, że po co to wszystko, ona w domu nie gotuje, a takiej żywności nie jadają. – To co wy jecie? – zapytałam zaskoczona. – Mamy codziennie catering. A gotować nie lubię, bo potem na kuchni długo czuć tłuszcz – odpowiedziała Ilona. Nim zdążyłam się ogarnąć, do kuchni wbiegł chłopczyk, jakieś 3 latka. – Poznaj mojego syna, Daniela – powiedziała synowa. – Daniela? – upewniłam się. – Nie, Daniił. Nie lubię, jak moje imię się przekręca. Dalej już poszło tylko gorzej. Zauważyłam na ścianie wielkie, weselne zdjęcie. – O, nie było wesela, ale przynajmniej zdjęcia ładne zrobiliście – próbowałam zmienić temat. – Jak to nie było wesela? Było, na 200 osób. Tylko ciebie nie było, a Olek powiedział, że chora jesteś. Może to i lepiej – rzuciła synowa z góry na dół oceniającym wzrokiem. – Chcesz śniadanie? – Chętnie… Ilona postawiła przede mną filiżankę herbaty i dwa kawałki drogiego sera – tyle dla niej oznaczało śniadanie. Ja nie mogłam się już odnaleźć. Z drogi jestem głodna, myślę – usmażę jajka, domowy chleb też mam. Ale synowa stanowczo mi zabroniła, bo po smażeniu zostanie zapach. Chleba też nie chciała, mówiła, że z Olkiem teraz zdrowo się odżywiają. Coraz bardziej było mi przykro – syn wstydził się mnie na swoim weselu. A ja tyle lat czekałam na tę chwilę… Piję więc tę herbatę, synowa milczy. Cisza taka, że aż niezręcznie. Chłopiec tuli się do mnie, chcę go przytulić, ale Ilona od razu reaguje – nie dotykać, bo nie wie, z czym przyjechałam, a to małe dziecko. Nie miałam nic dla chłopca, dałam mu więc słoiczek malinowego dżemu. Synowa wyrwała mi go z rąk: „Ile razy mam powtarzać? Jesteśmy na diecie i cukru nie jemy!” Poczułam, że zaraz się rozryczę. Herbaty nawet nie dokończyłam. Poszłam do przedpokoju, zaczęłam się ubierać. Synowa nie zareagowała, nawet nie zapytała, dokąd idę. Wyszłam pod blok, usiadłam na ławce i po raz pierwszy w życiu rozpłakałam się na głos. Po jakimś czasie wyszła Ilona z chłopcem i wyniosła moje przetwory na śmietnik. Nie miałam słów. Gdy tylko zniknęła, zabrałam wszystko z powrotem do toreb i pojechałam na dworzec. Udało się – ktoś zwrócił bilet, więc mogłam kupić na wieczór. Blisko dworca była knajpka. Kupiłam sobie barszcz, kawałek mięsa, ziemniaki z surówką. Byłam już bardzo głodna – zapłaciłam sporo, ale czyż nie zasługuję na coś dobrego? Zostawiłam bagaże w przechowalni i miałam jeszcze kilka godzin, by zobaczyć Warszawę. Miasto mi się spodobało, nawet trochę się rozweseliłam. W pociągu nie spałam – całą drogę płakałam. Bolało mnie, bo mój jedyny syn nawet nie zadzwonił, nie sprawdził, gdzie jestem. Ja bym prędzej śniegu latem się spodziewała, niż tego, że własne dziecko tak mnie przyjmie. A przecież pokładałam w nim tyle nadziei, a okazało się, że jestem mu po prostu niepotrzebna. Teraz zastanawiam się, co zrobić z pieniędzmi, które odkładałam na wesele syna. Oddać Olkowi 15 tysięcy, żeby wiedział, że mama zawsze o nim myślała? Czy zostawić te pieniądze dla siebie, bo on po prostu na nie nie zasłużył?

Nie, teraz naprawdę nie ma sensu, żebyś przyjeżdżała. Pomyśl, mamo, droga długa, całą noc w pociągu, a ty już nie jesteś młoda. Po co ci ten kłopot? A poza tym wiosna, pewnie masz mnóstwo roboty w ogrodzie mówi mi mój syn.

Synku, jak to po co? Dawno się nie widzieliśmy. A i na twoją żonę bardzo chciałabym zerknąć, jak to mówią, trzeba się z synową bliżej poznać mówię szczerze.

To umówmy się tak, poczekaj do końca miesiąca, przyjedziemy wszyscy do ciebie. Akurat będzie Wielkanoc, dużo wolnego uspokoił mnie syn.

Prawdę mówiąc, już byłam gotowa do wyjazdu, ale uwierzyłam i zgodziłam się poczekać w domu.

Ale nikt do mnie nie przyjechał. Dzwoniłam do syna kilka razy, ale nie odbierał. Później sam oddzwonił, mówiąc, że jest bardzo zajęty i żebym nie czekała.

Było mi naprawdę przykro. Przygotowywałam się przecież na przyjazd syna z synową. Ożenił się już pół roku temu, a ja swoją synowej nawet razu nie widziałam.

Mojego syna, Marka, urodziłam dla siebie. Miałam już trzydzieści lat, za mąż nigdy nie wyszłam. Uznałam, że chociaż dziecko sobie sprawię.

Może to nie jest chwalebne, ale nigdy nie żałowałam tej decyzji. Bywało ciężko, bo pieniędzy nie było wiele, nie żyłyśmy, tylko przetrwałyśmy. Zawsze pracowałam na dwóch-trzech etatach, żeby tylko Marek miał wszystko, co powinien mieć.

Syn dorósł, wyjechał na studia do Warszawy. Żeby miał na start trochę lepiej, jeździłam do Niemiec zbierać na jego utrzymanie i czesne. Moje matczyne serce cieszyło się, że mogę mu pomóc.

Już na trzecim roku dorabiał, żył z własnych pieniędzy. A po studiach, kiedy podjął pracę, sam siebie utrzymywał.

Do domu przyjeżdżał rzadko, może raz w roku. Ja w Warszawie nawet raz nie byłam, wstyd przyznać.

Myślałam, że jak będzie się żenił, na pewno pojadę. Nawet zaczęłam odkładać na tę okazję. Uzbierałam sześćdziesiąt tysięcy złotych.

Pół roku temu zadzwonił i powiedział mi, że się żeni.

Mamo, ale nie przyjeżdżaj, tylko cywilny, wesele zrobimy później uprzedził mnie Marek.

Zrobiło mi się smutno, ale cóż. Synową poznałam przez kamerę. Dziewczyna wydawała się sympatyczna, bardzo ładna. I z zamożnego domu. Teść Marka był jakimś dużym przedsiębiorcą. Pozostało mi się tylko cieszyć, że mu się powiodło.

Czas mijał, a syn ani do mnie nie przyjeżdżał, ani nie zapraszał. Chciało mi się zobaczyć synową, uściskać syna Spakowałam się więc, kupiłam bilet do stolicy, przygotowałam swojskie jedzenie, upiekłam chleb, trochę domowych przetworów i ruszyłam w drogę. Zadzwoniłam do Marka przed wejściem do pociągu.

Mamo, ale po co? Ja będę w pracy, nie dam rady cię odebrać. Dobrze, podam ci adres, weźmiesz taksówkę usłyszałam w telefonie.

Rano dotarłam do Warszawy, wzięłam taksówkę i naprawdę się przeraziłam, ile mnie to wyniosło. Ale poranny widok stolicy przez szybę trochę mi to wynagrodził.

Drzwi otworzyła synowa. Nawet się nie uśmiechnęła, nie przytuliła mnie. Sztywno zaprosiła do kuchni. Syn już wyszedł do pracy.

Rozpakowałam torby ziemniaki, buraczki, jajka, suszone jabłka, marynowane grzybki, ogórki, pomidory, kilka słoików konfitur. Synowa tylko patrzyła, a potem rzuciła, że bez sensu to wszystko, bo oni takich rzeczy nie jedzą. I ona w ogóle nie gotuje w domu.

To co jecie? zdziwiłam się.

Każdego dnia zamawiamy jedzenie z dowozem. Nie lubię gotować, bo w kuchni śmierdzi i długo się tego nie da wywietrzyć mówi Julia.

Zanim zdążyłam to przetrawić, do kuchni wszedł mały chłopczyk, jakieś 3-3,5 roku.

Poznaj, to mój syn, Adrian oznajmiła synowa.

Adrian? dopytałam.

Tak, Adrian, nie lubię, kiedy się przekręca imiona.

Jak powiesz, Julio.

Nie jestem Julka, tylko Julia. W mieście nikt nie przekręca imion. Ale skąd pani ma to wiedzieć

Chciało mi się płakać. I to nawet nie dlatego, że mój syn wziął żonę z dzieckiem, ale że mi o tym nie powiedział

Ale były kolejne niespodzianki. Spojrzałam na ścianę i zobaczyłam wielki ślubny portret.

O, jeśli nie było wesela, dobrze, że chociaż takie pamiątkowe zdjęcie macie próbowałam zmienić temat.

Jak to nie było? Weselicho na ponad dwieście osób. Tylko ciebie nie było. Marek mówił, że byłaś chora. Może to i lepiej, tak wyszło spojrzała oceniająco Julia.

Zjesz coś?

Zjem

Julia postawiła przede mną filiżankę herbaty i kilka kawałków drogiego sera. Wyobraź sobie, taki u nich śniadanie. A ja jestem nauczona zjeść coś konkretnego, tym bardziej po podróży. Chciałam usmażyć jajka, przecież chleb przywiozłam, ale synowa zabroniła, bo zapach ponoć zniszczy kuchnię.

Chleba odmówiła, bo oni na zdrowej diecie. W końcu nawet ja straciłam apetyt. Tak mi było przykro, że syn nawet nie zaprosił mnie na swoje wesele, na które tyle czekałam i zbierałam pieniądze. Na nic się to wszystko zdało.

Popijałam herbatę, synowa milczała. Dziwne, nieprzyjemne milczenie. Nagle dzieciak przybiegł i przytulił się do mnie. Chciałam go przytulić, ale synowa natychmiast zareagowała, żeby mnie nie dotykał, bo ona nie wie, z czym ja przyjechałam, a to w końcu dziecko

Nie miałam dla niego łakoci, więc dałam słoik malinowej konfitury będziesz miał na naleśniki, smacznego, mówię.

Synowa wyrwała mi go z rąk z tekstem: Ile razy można powtarzać? Jemy zdrowo, nie jemy cukru!.

Poczułam zaraz, że się rozpłaczę. Nawet nie skończyłam herbaty. Wyszłam do przedpokoju, zaczęłam się ubierać. Synowa nawet nie zapytała, dokąd idę.

Wyszłam pod blok, usiadłam na ławce i się popłakałam. Jeszcze nigdy nie było mi tak przykro.

Po chwili widzę synowa wyszła z dzieckiem i cały mój prowiant wyniosła na śmietnik. Nic nie powiedziałam. Kiedy poszła, zapakowałam wszystko z powrotem i ruszyłam na dworzec. Miałam szczęście, bo ktoś oddał bilet na pociąg powrotny na wieczór.

Na dworcu poszłam do baru. Kupiłam sobie talerz barszczu, kawałek mięsa, ziemniaki z surówką. Byłam bardzo głodna. Zapłaciłam niemało, ale czy nie zasłużyłam?

Torbę z jedzeniem zostawiłam w przechowalni i jeszcze trochę poszwendałam się po Warszawie. Miasto mi się naprawdę spodobało. Chociaż na chwilę zapomniałam o smutku.

W pociągu nie zmrużyłam oka. Łzy same leciały. Było mi przykro, bo mój syn nawet nie zadzwonił, nie zapytał, co się stało.

Jeszcze prędzej spodziewałabym się śniegu w lipcu, niż tego, że własne dziecko mnie tak potraktuje. Marek jest moim jedynym synem, z którym wiązałam tyle nadziei, a okazało się, że jestem mu zupełnie niepotrzebna.

Teraz sama nie wiem, co zrobić z tymi pieniędzmi, które odkładałam na jego wesele. Dać Markowi te sześćdziesiąt tysięcy, żeby wiedział, że mama zawsze o nim myślała? Czy może wcale nie dawać, bo na to nie zasłużył?