Uncategorized

– Przecież ty mnie nigdy nie kochałaś. Wyszłaś za mnie bez miłości. Teraz mnie zostawisz, gdy jestem chory… – Nie zostawię! – powiedziała Maria, obejmując Igora. – Jesteś najlepszym mężczyzną! Nigdy cię nie opuszczę… Igor nie mógł uwierzyć, że to prawda. Miał kiepski nastrój… Maria była mężatką przez dwadzieścia pięć lat i przez cały ten czas podobała się mężczyznom. Nawet za młodu była najbardziej rozchwytywaną dziewczyną. Co tu dużo mówić – jeszcze w szkole niemal wszyscy chłopcy biegali właśnie za nią. Choć wcale nie była klasyczną pięknością. Nie rozwiodła się z mężem, choć był osobą dość kontrowersyjną. Nie, Maria przeżyła z Władkiem do jego śmierci. Wychowali córkę, wydali ją za mąż. Mąż Darii zabrał ją do Włoch, teraz wysyłali piękne zdjęcia i zapraszali w gości. Tak oni z Władkiem nigdy się nie zebrali… Może Maria jeszcze kiedyś pojedzie. A Władek – to już przeszłość. Mąż Marii zginął w wypadku samochodowym. Tak głupio… podobno najprawdopodobniej zasłabł za kierownicą. Złapało go serce, stracił kontrolę, nie opanował auta. – Może zemdlał? – zastanawiała się Maria. – Już się nie dowiemy. – westchnęła jej przyjaciółka, lekarka. – Przyczyna: wielonarządowe obrażenia, nie do pogodzenia z życiem. Maria była w szoku. Przyjaciółka Ola pomagała wszystko zorganizować. To ona dowiedziała się wszystkich szczegółów swoimi kanałami. Pogrzebili Władka i Maria została sama w dużym domu, który całe życie budowała razem z mężem. Nie, jeśli byli we dwoje, a jeszcze jak goście przyjechali, to dom wydawał się nawet nie za duży. Ale dla jednej osoby… dla kobiety – ogromny, do tego jeszcze przynosił ciężar. Dom to dom. Potrzeba w nim męskiej ręki… Daria przyjechała pożegnać się z ojcem. Zaczęła rozmowę z matką o sprzedaży domu, kupnie mieszkania i możliwym przeprowadzce Marii do nich. – A nie! – krzyknęła Maria. – Nie po to budowałam ten dom, żeby go teraz sprzedać. I do waszych Włoch nie chcę. Widziałam ja te Włochy… – Mamo! – Oj, Darunia, jaka ty niedoświadczona! – uśmiechnęła się Maria przez łzy. – Żartuję tylko. – No jak żartujesz, to nie jest jeszcze tak źle. Wszystko było niejednoznaczne. Tak samo niejednoznaczny był i sam nieboszczyk. Z jednej strony Władek był troskliwym i kochającym mężem. Z drugiej strony – był człowiekiem od humorów. Bywało, że w swoim złym nastroju potrafił wyprowadzić Marię z równowagi do granic możliwości. Potem się kajał i przepraszał, a Maria była na tyle lekka i pogodna, że nie trzymała urazy. Tak przeżyli dwadzieścia pięć lat! Można zwariować… Daria pobyła i wróciła do domu – jej mąż dużo pracował, ona spieszyła wrócić, by dbać o własny domowy ogień. Maria została sama. Chociaż wiedziała, że to nie potrwa długo. I tak właśnie było. Opuściła się w żałobie na pół roku, a kiedy wytarła łzy, zauważyła, że wokół pojawił się już nowy zastęp adoratorów. Nawet mama Marii była kiedyś zdziwiona takim wzięciem córki. – Co oni w tobie widzą? Po prostu padają u twoich stóp! Przecież nie jesteś klasyczną pięknością, czy ja coś przegapiam? – Mamo, ty jesteś dobra. – śmiała się Maria, poprawiając szminkę. – Uroda nic nie znaczy. To tylko pusty dźwięk. Kobieta ma być czarująca, mieć w sobie iskierkę. – No to idź już się bawić, kobieto – rechotała mama. – Bo narzeczony się zmęczy czekać i pójdzie. – Przyjdzie inny – obojętnie wzruszała ramionami Maria. Minęło prawie trzydzieści lat od tej rozmowy z matką, a nic się nie zmieniło. Kobiety narzekają, że nie ma wolnych mężczyzn, nie ma za kogo wyjść za mąż po czterdziestce. Maria nie rozumiała tego problemu. Ona w wieku czterdziestu sześciu lat miała dwóch zalotników – i obaj byli w porządku. Sercem Maria była bliżej Artura. Bardzo jej się podobał z wyglądu i w rozmowie. Przystojny, inteligentny. Przyjemnie z nim rozmawiać i pokazać się ludziom. Tyle że Artur był mistrzem… właśnie w rozmawianiu. Maria zakochała się w nim własnymi uszami, ale z racji wieku i doświadczenia wiedziała, że ten człowiek nie nadaje się do życia. Nie pasuje do jej dużego domu. Drugi narzeczony, Igor, był prostym, konkretnym facetem. Z tych, co to na uroczystości potrafi wypić pół beczki, ale wszystko, co chwyci w ręce, mu się udaje. Prawdziwy mężczyzna ze złotymi rękami, spokojnym charakterem i silnym kręgosłupem. Dla żony taki będzie milutki i łagodny jak szczeniak, ale jeśli trzeba, góry dla niej przeniesie. Tak się złożyło, że Igor podobał się Marii mniej – typowa kobieca logika. Nie mówił jej pięknych słów. Na trzeźwo był raczej milczkiem. Jak wypił, to się rozgadał, opowiadał zabawne historie, żarty, potrafił poprowadzić rozmowę. Naprawdę potrafił wypić dużo, ale następnego dnia już był na nogach. Oblewał się zimną wodą i szybko wracał do życia. Małomówny, ale konkretny. To jego wybrała Maria. Artur obraził się, że jego piękne słowa nie zrobiły wrażenia, i odszedł. Maria wyszła za Igora, przez co on był wniebowzięty. Na weselu wypił za dużo, śpiewał i tańczył do upadłego. – No jesteś niesamowita – uśmiechnęła się Ola. – Ledwo rok po śmierci Władka, a ty już znów zamężna! Nic się nie zmienia! Kobiety ze świecą szukają faceta, a ty wystarczy, że wyjdziesz z domu. – Jeszcze powiedz: „I co oni w tobie widzą? Nie jesteś przecież pięknością!” – Daj spokój… nie będę tego mówić. Ale, że zawsze byłaś podejrzanie rozchwytywana, to prawda. – Nie wiem, Olu, co oni we mnie widzą. Pogadaj o tym z moją mamą. Maria porwała przyjaciółkę do tańca – właśnie podszedł jej mąż, poprosił do tańca. Tańczyła i w myślach odganiała ostatnie wątpliwości. I co z tego, że Igor to prosty facet? Za to jaki silny. I złoto-ręki. I nawet z wyglądu całkiem jeszcze przystojny. Że większość czasu milczy – może to wcale nie tak źle. No, wybrałaby Artura, i co potem? Z ładnych słówek nie ma obiadu. W ciągu kilku miesięcy Igor zamienił ogród Marii w bajkowy sad. Usunął zbędne drzewa. Wyprostował teren pod kwiatowe rabaty, zrobił altanę. W domu czuło się mocną, męską dłoń. Maria nie myliła się, wybierając męża. Igor zarabiał, chciał dogadzać Marii prezentami. Porównywała krótki okres nowego małżeńskiego życia z dwudziestoma pięcioma latami z pierwszym mężem i żałowała, że nie spotkała Igora wcześniej. Złoty facet! W ciepłe wieczory przygotowywali grilla, jedli w altanie, gdzie Igor postawił piękny drewniany stół i ławki. Maria po obiedzie mrużyła się jak najedzony kot. Igor uśmiechał się, patrząc na nią. – Co jest, Igorze? – Nic. Cieszę się. Jego pierwsza żona była nudziarą. Nie myślał, że trafi mu się taka wspaniała kobieta. Cieszyli się wspólnym szczęściem przez cztery lata, aż Igor nagle zaczął się źle czuć… Szybko się męczył. Chudł bez powodu. A jak już wypił – a Igor czasem lubił wypić – czuł się jeszcze gorzej. – Igorze, idź do lekarza! – zmartwiła się Maria. – Co ty zwlekasz? Coś wyraźnie jest nie tak. – Co ty, Marianko? Przejdzie samo! – Przecież to ciemnogród! A jak nie przejdzie? Co, boisz się lekarzy jak większość facetów? – Nie. Igor nie chciał powiedzieć Marii, czego się boi. A bał się tylko jednego: że jeśli naprawdę jest chory, Maria go zostawi. Igor nie był głupi. Wiedział, że Maria wyszła za niego bardziej z rozsądku niż z wielkiej miłości. Ale on ją kochał! Na przekór wszystkiemu. Zobaczył w sklepie zagubioną kobietę, która szukała portfela w torebce, i od razu się zakochał. Ta jej zakłopotana mina była niesamowicie rozczulająca. Od razu miał ochotę podejść, wziąć ją w ramiona i chronić do końca życia. Choć jego mama, zobaczywszy wybrankę syna, powiedziała dziwnie: – Synku, żyj jak chcesz, ale co ty w niej widzisz? Nie jest piękna. Już nie taka młoda. A ty jeszcze masz szanse! Za tobą by każda młoda poleciała! Nikt inny nie był Igorowi potrzebny. Tylko Maria. Ale teraz, jakby naprawdę zachorował, to czy Maria będzie go jeszcze chciała? Nie dała rady namówić go do lekarza. Był sobotni wieczór. Byli u nich Ola z mężem, Borysem. Igor z Borysem pili piwko i robili grilla. Ola w kuchni, gdy kroiły z Marią sałatkę, zapytała: – Igor zachorował? – Sama nie wiem! – wyrzuciła z siebie Maria. – Błagam go, by poszedł do lekarza. A on ani myśli! Ty jesteś lekarką. Co myślisz? Igor nie jest zdrowy, prawda? – No… wygląda gorzej. Schudł. I miałam wrażenie, że jego skóra jest jakaś żółtawa. – O, Boże! Olka, namów go na lekarza! Może ciebie posłucha? Bardzo cię proszę. Ola spojrzała uważnie na Marię. – Mario… ty go kochasz? Bo pamiętam twoje wahania… Maria zagryzła wargę i nie odpowiedziała. A Ola nie zdążyła go namówić – Igor zemdlał w trakcie biesiady. Wezwali karetkę. Maria pojechała z nim. Nie odzyskał przytomności, ona trzymała go za rękę i modliła się. Prawie natychmiast przeprowadzono operację. – Guz wątroby. – Rak?! – przestraszyła się Maria. – Czekamy na wyniki badań. Guz okazał się łagodny, choć już całkiem spory. Lekarze zabronili Igorowi niemal wszystkiego, uprzedzili o długiej rehabilitacji i niepewnym powrocie do zdrowia – w końcu ma już swoje lata. Igor posmutniał. Mama odwiedziła go w szpitalu. Maria była w pracy, mama przyszła za dnia. Przyniosła dozwolone jedzenie – póki co lista była bardzo krótka. – Synku, nie poznaję cię! – powiedziała pani Teresa. – No, dość tego rozczulania. Przeżyłeś. Nie masz raka. Ciesz się, a ty leżysz markotny. Zjedz te gotowane kotlety. – Nie chcę jeść. – A trzeba! O co chodzi? Maria przychodzi chociaż? – Przychodzi… jeszcze – powiedział Igor. – Co? Boisz się, że cię zostawi? Głupia by była! – Przecież już… do niczego się nie nadaję! Nawet pracować nie mogę. Nic nie mogę. Mam dopiero pięćdziesiątkę przed sobą, a jestem inwalidą. Komu potrzebny inwalida? – Co tu się dzieje? – zdziwiła się Maria, wchodząc. – Głośno się tu robi. Dzień dobry, pani Tereso! – No, idę już. Cześć, Mario. Trzymajcie się. – Co się stało? Mama Igora machnęła ręką i wyszła. Maria umyła ręce i podeszła do łóżka, przy którym leżał jej nieszczęśliwy mąż. – No już, inwalido! Ręce i nogi masz na miejscu, jaki z ciebie inwalida? Reszta się zagoi. Wiesz co przeczytałam o wątrobie? – No co? – Wątroba to jedyny organ, który się regeneruje! Jeśli zostaje 51% wątroby – masz szansę na całkowity powrót do zdrowia. Tobie zostało 60%. Daj jej czas. Wszystko się unormuje! – A ja mam jeszcze ten czas? – Co? – nie zrozumiała Maria. – Czas. – Igor, o co chodzi?! Coś mi lekarze nie powiedzieli? Poprosiłeś ich, żeby coś przede mną ukrywali? – Nie o to chodzi… Igora wypisali. Zaczęła się najtrudniejsza część jego życia. Wystarczyło, że trochę się poruszał i był wykończony. To go najbardziej bolało. Przed nim był jubileusz, a myśl o nim napawała smutkiem – nic nie zje, nie wypije. Super zabawa! Maria jakby nie zauważała, że Igor szybko się męczy, z entuzjazmem pałaszowała z nim dietetyczne jedzenie. – Marianko… – w końcu się odważył. – Co teraz z nami będzie? – W jakim sensie? – nie zrozumiała. – No… bardzo wolno wracam do zdrowia. Zostawisz mnie, tak? Powiedz od razu. – Dlaczego miałabym cię zostawić? Jest mi z tobą dobrze. – To było, gdy wszystko robiłem i pracowałem. A teraz co miłego? Mi samemu ze sobą źle. – A głupoty gadasz! Weź się w garść! – Staram się! Ale co to za życie? Dwa machnięcia młotkiem i jestem padnięty! Maria podeszła do niego i objęła go od tyłu. Przylgnęła policzkiem do jego karku. – Kocham cię. I nigdy cię nie zostawię. Nie śpiesz się z rehabilitacją. Niech wszystko idzie, jak ma iść. – Kochasz? Naprawdę? – Naprawdę, naprawdę. Maria nie zostawia Igora. On powoli, ale wraca do siebie. Jubileusz Maria zorganizowała mu bez mocnych trunków, żeby nie cierpiał, że sam sobie nie może pozwolić. Przyszło kilku przyjaciół, posiedzieli w altanie, pograli w planszówki. – Szczęściarz z ciebie, Igorze – powiedzieli przyjaciele wychodząc. – Pewnie teraz pójdziecie i napijecie się za moje zdrowie? – zażartował. Pośmiali się, rozeszli. Wieczorem Maria i Igor siedzieli na ganku, patrzyli w gwiaździste niebo. Szczęśliwi. Tego wieczoru Igor po raz pierwszy od miesięcy poczuł się naprawdę lepiej. Uwierzył, że wraca do zdrowia. I że żona go nie zostawi. Przytulił Marię mocniej. – Co tam, Igorze? – Wszystko dobrze! – odpowiedział. – Wreszcie – westchnęła Maria i pocałowała go w policzek. Byli szczęśliwi…