W POSZUKIWANIU KOCHANKI — Wario, co ty wyprawiasz? — zdziwił się mąż, gdy żona wręczyła mu szorty i koszulkę. — Nic. Jak będziesz dalej spał, wszystkie kochanki ci sprzątną sprzed nosa! — żona ściągnęła z niego kołdrę i ciarki przeszły po nagim ciele bezbronnego Romka. — O czym ty mówisz? — Po twoich wczorajszych słowach, że blisko już do chwili, gdy znajdziesz sobie kochankę, podjęłam decyzję. Ten moment nadszedł, Romek. Jest wpół do szóstej: czas wstać i ruszać na front grzesznych przygód. — Ale ja tylko żartowałem! Pokłóciliśmy się przecież, zapomniałaś? Wybacz, źle zrobiłem. — Nie, wszystko dobrze powiedziałeś. To ja byłam niesprawiedliwa. Zapuściłam nasz ogień namiętności, całą benzynę spaliłam tylko na siebie, a teraz tam już tylko popiół — ani się w nim spalisz, ani nawet kartofla nie upieczesz. Naprawiam się. Wstawaj! — Wyganiasz mnie? — Zaganiam. Będziesz ćwiczył codziennie, aż zrzucisz brzuch. Kochanka nie będzie się męczyć z talizmanem Michelin’a. Wstawaj, jak mówię! Romek zrozumiał, że żona nie odpuści, więc posłusznie zsunął się z łóżka i z trudem naciągnął szorty na rodzinne bokserki, by grzechy zmazać poranną gimnastyką. — Przypomnij, żebyśmy ci kupili kąpielówki. W tych spadochronach to jeszcze cię z miłosnego łoża wywieje. Po dziesięciu minutach biegu wokół domu pod nadzorem trenera, Romek ledwo żywy wtoczył się do mieszkania i zaczął, trzymając się podłogi zębami, czołgać się do łóżka. — Gdzie to? — zatrzymała go żona. — Chcę umrzeć w łóżku, we śnie. — Umarcie zabronione, szukamy kochanki, nie patologa. Marsz pod prysznic. Od teraz dwa razy dziennie minimum. Mnie żałowałeś, to może inny człowiek doceni świeże aromaty. I zęby dwa razy dziennie myć! — doleciało zza drzwi. — Umyj dobrze głowę, bo dziś robimy profesjonalne zdjęcie do portalu randkowego. — Po co? — Żebyś miał normalną fotkę na Tinderze. Ja cię nie sfocę, bo znam cię jak własną kieszeń i przez obiektyw i tak zobaczę tylko pana od dźwigów, piwnego króla i fana smażonych klusek z masłem. A nam trzeba prawdziwego samca alfa. — Wariś, dość już? — Nie marnuj energii na słowa. Przyda ci się do szeptania czułości. Wybieramy kandydatki. Romek trochę się ożywił, lubił czasem obejrzeć zdjęcia na portalach, a teraz miał szansę oficjalnie i bez kar. Zaczął pokazywać palcem. — Może ta? — Żartujesz? — A czemu nie? — Kochanie, przy twojej kochance ja mam się wstydzić, a nie ty. Zobacz sama: nawet twój stary Matiz przed sprzedażą wyglądał lepiej. Na tę można tabliczkę „Uwaga – możliwe odpadanie fragmentów elewacji” zawiesić. — To może ta. — TO – chciałeś powiedzieć? Boże, Romek, jak ja potem spojrzę znajomym w oczy, jeśli mój mąż będzie mnie zdradzać z „byle kim”? O, zobacz — świetny wariant! — Oszalałaś? Taka mi nigdy nie odpowie… — O rety… Co ja w tobie widziałam, taki zakompleksiony Pinokio… Jak ty mnie wtedy przekonałeś, że wytrzymaliśmy piętnaście lat? — Humorem? — Szczerze mówiąc, gdyby śmiech wydłużał życie, to przez twoje żarty już podczas miesiąca miodowego zostałabym wdową. Lepiej nie ryzykujmy, pójdziemy ci kupić porządny garnitur, a kochankę będziemy łowić na żywca. — Wariś, pogódźmy się już. — A kto się kłóci? Kochanka to oznaka sukcesu faceta. Żona takiego — też status. Może nie poprzestaniemy na jednej! W centrum handlowym Waria zaciągnęła męża do najdroższego butiku i niemal rozebrała wszystkie manekiny. — Wariś, te spodnie i marynarka kosztują jak komplet zimowych opon, — protestował Romek w przymierzalni. — Spokojnie, gumy też ci dokupimy w aptece, jakiej zechcesz – letnie, zimowe, podwójną ochronę. Bukietów cudzych w domu nie chcę. — Waria! — Waria co? Bezpieczeństwo przede wszystkim! Wybieramy nie hulajnogę, tylko przeciwprostokątną do naszego trójkąta. A szefowi dzwoniłeś? — O co? — Finansowo rzecz jasna. Nowa kochanka — musisz mieć podwyżkę. Ja wytrzymam na kapuśniaku, ale kochanką — nie przejdzie. Tam jest kalkulacja jak przy betonie: jedna kolacja, trzy kieliszki wina, pięć gwiazdek w hotelu — utniesz coś, od razu się wszystko rozpadnie. Romek założył garnitur i poprawił krawat. — Przystojniak jak na naszym weselu, — wzruszyła się żona. — Wygląda pan świetnie, — potwierdziła kobieta z sąsiedniej przymierzalni. — Chce pani zabrać? Szuka kochanki! — Dzięki, już mam kochanka, nawet trzech, — uśmiechnęła się bezwstydnie. — Romek, takiej nie bierz, — ostrzegła Waria. — Nam trzeba wiernej, pewnej jak karta z innego banku, do którego można bezpiecznie przelać fundusze. Teraz perfumeria, psikamy cię zapachem i czas w pole. Łazili jeszcze godzinę, aż Waria kiwnęła głową z zadowoleniem. — Gotowy, Romek, nawet bez zdjęcia. Idź i pamiętaj: bądź wytrwały, czarujący i pewny siebie, jak w dzień sprzedaży Matiza. Waria wróciła robić kapuśniak, a Romek ruszył na poszukiwanie kochanki, do czego szykowano go cały ten długi dzień. Godzinę później rozległ się dzwonek domofonu. — Dzień dobry, miła pani. Czy mąż jest w domu? — obcy, aksamitny głos rozniecił w sercu Warii ogień, a nawet chrypiący interkom miał w nim seksowną nutę. — Oj, — z wrażenia warzącha wypadła jej z ręki. — Nie, poszedł do kochanki. — Może mnie pani wpuścić, mam dla pani propozycję. Od gorących tonów Warię przeszedł dreszcz; chciała już wypić gripex, ale wcisnęła trzy razy guzik domofonu. Po trzech minutach do domu wpadł Romek z wielkim bukietem. W przedpokoju zrobiło się gorąco. — Płakałaś? — zdziwił się Romek. — Trochę. Myślałam, że spieprzyłam, ale w sumie pogrzebałam na stos. — To co, zapraszam piękną panią na elegancką kolację, gdzie usłyszy niezwykłą historię swojej urody? Proza życia, ale podoba ci się dokument. — C-ch-chcę… — wyjęczała Waria — tylko zdejmę kapuśniak i wytuszuję rzęsy. — Ja zamówię taxi, — obiecał Romek. — Dokąd pojedziemy? — pytała Waria przez śmiech. — Do restauracji pięć gwiazdek! — W naszym mieście nie ma — tylko „Pizzeria Pięć Serów”. — To tam. Mojej kochance należy się wszystko, co najlepsze. — A twoja żona nie będzie zazdrosna? — Będziemy się bardzo starać, żeby była, — puścił oko Romek.

W POSZUKIWANIU KOCHANKI

Weronika, co się stało? zdziwił się mąż, kiedy podała mu spodenki i podkoszulek.
Nic takiego. Póki tu sobie smacznie chrapiesz, wszystkie kochanki rozbiorą! żona zerwała kołdrę, a gęsia skórka natychmiast zaatakowała bezbronnego Romka, przez co aż się wzdrygnął.
O czym ty w ogóle mówisz?
Po tych twoich wczorajszych rewelacjach, że niedługo sobie znajdziesz kochankę, podjęłam decyzję. Nadszedł ten moment, Romek. Piąta trzydzieści: czas wstawać i ruszać na pole walki z moralnością.
Ale przecież żartowałem! Pokłóciliśmy się tylko, nie pamiętasz? Przepraszam, byłem nie w porządku.
Nie, nie, wszystko dobrze powiedziałeś. To ja sknociłam sprawę. Zaniedbałam nasz pożar namiętności. Całe paliwo wypaliłam na własny użytek. Teraz zostały tylko popioły nawet ziemniaka tam nie upieczesz, nie mówiąc o rozpaleniu iskry. Ale poprawię się. Wstawaj!
Wyganiasz mnie?
Wygoniam cię na trening! Codziennie będziesz ćwiczył, aż zgubisz ten swój zapas tłuszczu. Kochanka to nie żona, nie będzie się z tobą męczyć jak z oponą Michelin. Wstawaj, nie gadaj!
Romek, wiedząc że żona nie popuści, zsunął się z łóżka i, chcąc odkupić winy sportem, z trudem naciągnął spodenki na rodzinne slipy.
Przypomnij mi, żebyśmy ci kupili kąpielówki, bo w tych gaciach jak spadochronach to strach jeszcze cię kochanka z łóżka wiatrem zdmuchnie.
Po dziesięciu minutach biegania wokół domu pod czujnym okiem trenerki, Romek wrócił półżywy i zaczął czołgać się w stronę łóżka, gryząc zębami podłogę.
A ty dokąd? zatrzymała go żona.
Chcę umrzeć w łóżku!
Nie kombinuj, nie mamy teraz czasu na sekcję zwłok. Szukamy kochanki, nie prosektora! Marsz pod prysznic. Od dziś myjesz się co najmniej dwa razy dziennie. Mnie nie żałowałeś, to chociaż obcych ludzi nie trać własnym aromacikiem. I myj zęby rano i wieczorem! rozległo się już zza drzwi. I głowę porządnie wyszoruj, bo idziemy dziś do fotografa.
Po co?
Zrobimy zdjęcie godne portalu randkowego. Ja ci normalnej fotki nie zrobię, bo przez obiektyw i tak widzę operatora dźwigu, króla piwa i fana smażonego makaronu z masłem. Musimy uchwycić prawdziwego samca alfa!
Weronika, może już wystarczy?
Przestań gadać po próżnicy i oszczędzaj słowa na zaloty do panienek. Pomóż mi wybrać kandydatkę.
Romek trochę się rozchmurzył. Lubił czasem dla czystej rozrywki przejrzeć zdjęcia pań na portalach. Teraz mógł robić to legalnie i bezkarnie. Zaczął więc klikać.
Może ta?
Żartujesz?
Czemu nie?
Romek, patrząc na twoją kochankę, to ja mam się wstydzić za siebie, a nie za ciebie. Spójrz tylko. Twój stary maluch przed sprzedażą lepiej się prezentował. Na nią można by tabliczkę powiesić: Uwaga możliwe osunięcie elewacji.
To może ta.
TA? Ty chciałeś powiedzieć to? Boże, Romek, jak ja potem w oczy ludziom spojrzę, jeśli mój mąż będzie mnie zdradzał z byle kim? O, patrz, tu masz dobrą propozycję!
Zwariowałaś? Taka na mnie nawet nie spojrzy!
Boże Co ja w tobie znalazłam? Co cię we mnie trzymało przez piętnaście lat? Czym mnie wtedy oczarowałeś?
Poczuciem humoru? rzucił nieśmiało Romek.
Romek, bądźmy szczerzy: gdyby śmiech wydłużał życie, to przez twoje kawały już na podróży poślubnej zostałabym wdową. Nie szukajmy przyczyn, chodźmy ci kupić porządny garnitur. Kochankę złowimy na żywca.
Daj spokój, Weroniko, pogódźmy się.
A ja widzisz tu awanturę? Posiadanie kochanki świadczy o statusie prawdziwego mężczyzny. A żona takiego mężczyzny to dopiero klasa! W sumie na jednej kochance nie poprzestaniemy.
W centrum handlowym Weronika zaciągnęła męża do najdroższego butiku i przymierzali ubrania nawet z manekinów.
Weronika, te spodnie z marynarką kosztują jak zestaw zimowych opon!
Spokojnie, gumę też ci w aptece kupię jaką chcesz: letnią czy zimową, z podwójnym zabezpieczeniem. Do domu nie chcę przynosić cudzych wiązanek.
Weronika!!!
Co Weronika?! Bezpieczeństwo najważniejsze. To nie hulajnoga, a przeciwprostokątna w naszym tępotrzustronnym trójkącie. Zadzwoniłeś już do swojego szefa?
W jakiej sprawie? zapytał Romek, zakładając rękaw marynarki.
Finansowej, oczywiście! Trzeba podwyżkę załatwić. Jak zamierzasz utrzymać dwie kobiety za swoje marne wynagrodzenie? Ja to mogę domowy żurek jeść, ale z kochanką nie przejdzie. Tam jest zasada jak przy betonie: jedna kolacja, trzy kieliszki wina, pięć gwiazdek w hotelu jak na czymś przyoszczędzisz, to fundament ci się szybko osunie.
Romek w końcu się ubrał i poprawił krawat.
Przystojniaczek jak w dzień ślubu wzruszyła się żona.
Dobrze panu w tym przyznała kobieta z sąsiedniej przymierzalni.
Będzie pan brał? Szuka kochanki podpowiedziała Weronika.
Nie, dziękuję, już mam kochanka wyszczerzyła się tamta i nawet trzech.
Romek, absolutnie takiej nie bierz pogroziła żona potrzebna nam lojalna, solidna jak karta z innego banku, do której bezpiecznie można przelać część środków. No, lecimy do drogerii, popsikamy cię perfumami i możesz lecieć na łowy.
Chodzili jeszcze godzinę po galerii, aż Weronika z satysfakcją przytaknęła.
Gotowy, Romek. Nawet bez zdjęcia. Idź, pamiętaj co cię uczyłam: bądź pewny siebie, elegancki i wytrwały jak przy sprzedaży naszego malucha.
Weronika wróciła do domu gotować żurek, a Romek ruszył, jak go przez cały dzień szkolono, na podbój kochanek.
Po godzinie w mieszkaniu Weroniki zadzwonił domofon.
Dzień dobry, piękna pani. Czy mąż pani jest w domu? w słuchawce rozbrzmiał nieznajomy, aksamitny głos, przez który wszelka elektronika nabierała erotyzmu.
Oj wymknęło się Weronice, gdy nagle chochla wyskoczyła z ręki. Nie, poszedł do kochanki.
Może pani mnie wpuści, mam dla pani propozycję.
Tyle namiętności w intonacji Weronikę rozgrzało, po czym natychmiast przeszły ją dreszcze; przez chwilę chciała sięgnąć po rutinoscorbin albo herbatkę z lipy, ale zamiast tego trzy razy wcisnęła przycisk otwarcia. Romek zjawił się w progu po trzech minutach z efektownym, czerwonym bukietem. Przekroczył próg, obejmując żonę w talii. W ciasnym przedpokoju zrobiło się naraz upalnie.
Co się stało, płakałaś? zdziwił się Romek, patrząc na zaczerwienione oczy małżonki.
Troszkę. Uznałam, że narobiłam bałaganu, ale teraz widzę, że był potrzebny na ognisko.
No to co, może spędzisz ten wieczór z wesołym, interesującym rozmówcą? w oczach Romka błysnęła zwierzęca namiętność i coś jeszcze Chyba pięćdziesiąt gram żubrówki dla kurażu. Zapraszam cię do restauracji, gdzie przez całą kolację będę snuł sagę o twojej urodzie. To reportaż prawdziwy, ale powinien ci się spodobać.
C-ch-chcę wyjąkała Weronika, odgrywając rolę tylko żurek zdejmę z ognia i doczepię rzęsy.
Ja zadzwonię po taksówkę przytaknął Romek.
A dokąd jedziemy? uśmiech Weroniki nie schodził jej z twarzy.
Do restauracji pięciogwiazdkowej!
U nas w mieście takich nie ma, są tylko pizzerie Pięć Serów.
No to tam! Dla mojej kochanki tylko to, co najlepsze.
A żona nie będzie zazdrosna?
Zróbmy wszystko, by była! puścił do niej oko Romek.