Uncategorized6 miesięcy ago
Nocny ekspres: Drzwi trolejbusu zatrzasnęły się niczym harmonia, a ciepło z wnętrza buchnęło parą w chłód warszawskiej nocy. Piątka imprezowiczów wpadła do środka, głośno tłukąc brudnymi noskami butów o wszystko, co napotkali na swojej drodze: schodki, poręcze, nogi pasażerów. Nikt z obecnych samotników, połączonych ze sobą przez jedyny nocny transport, nie śmiał zwrócić uwagi pobudzonej alkoholem grupie młodych ludzi, którzy z dzikim błyskiem w oczach debatowali o możliwościach swoich narządów rozrodczych. Każdy przekrzykiwał drugiego, wykrzykując myśli o tym, komu, gdzie i za co. Wszystko to odbywało się przy złowrogim śmiechu i popijaniu alkoholu na tyłach trolejbusu. Silnik zawarczał, drzwi syknęły, harmonia się wyprostowała, a pojazd łagodnie odbił od miejskiego przystanku. Poza nowo przybyłymi pasażerów było niewielu — dziesięć osób, wliczając konduktorkę. Ta podniosła się z miejsca i skierowała do grupy, mocno ściskając w dłoni gruby plik biletów: — Młodzi panowie, opłacamy przejazd — powiedziała zmęczonym głosem kobieta, której okulary były starsze od każdego z chłopaków. — Mam miesięczny! — odburknął jeden. — Ja też! — I ja! Najmłodszemu z nich nie było chyba i osiemnastu, ale wśród kolegów nabierał pewności siebie i krzyczał najgłośniej. — Proszę okazać — odparła sucho konduktorka. — A niech pani najpierw swój pokaże! — wypluł piwno-pieniste słowa najszerszy z nich. — Jestem konduktorką, takie mam prawo — odpowiedziała nie wzruszając się. — A ja elektryk, i co, mam nie płacić za prąd? — podchwycił ten, którego butelka piwa już przeciekała przez kurtkę, roztaczając kwaśny zapach. — Albo płacicie, albo wysiadacie. W tym momencie pojazd się zatrzymał, inni pasażerowie opuścili trolejbus. — Przecież mówimy, że mamy miesięczne — zapiał najmłodszy, wypinając chudą pierś. — Waldek, jedziemy na zajezdnię! — krzyknęła kobieta do kierowcy. — Tak, Waldek, na bazę! — podrzeżniali ją chłopcy, ocierając wyimaginowane łzy. Drzwi znów się zamknęły, pojazd ruszył i zawrócił. Po kilkunastu sekundach śmiech ucichł, a najbardziej trzeźwy spytał z autentyczną ciekawością: — Ej, jak trolejbus się zawrócił na środku ulicy, skoro jeździ po szynach? Reszta wzruszyła ramionami. Trolejbus nabierał prędkości, wyprzedzał samochody, w środku gasły światła. Tylko miejskie latarnie i reklamy na moment rozświetlały wnętrze. Konduktorka siedziała nieruchomo. Przystanków już nie było. — Hej! Dokąd nas pani wiezie?! — krzyknął jeden. Odpowiedzi nie było. — Słyszy pani?! Proszę się zatrzymać, chcemy wysiąść! — w głosach słychać już było nuty trzeźwości. Konduktorka milczała. Miasto się skończyło, jechali przez ciemną trasę, światła zgasły, sygnału w telefonach brak. Kiedy trolejbus skręcił w pole, jeden z chłopaków podbiegł do konduktorki i groził: — Wie pani, gdzie pracuję?! Jeśli mnie jutro nie będzie w urzędzie, nie zobaczy pani emerytury! Po tej groźbie zgasły reflektory. — Proszę pani, wypuści mnie pani, muszę się uczyć do matury! — piszczał najmłodszy. Trolejbus pędził, rozdzierając noc zgrzytem kół. Chłopcy przerazili się, próbowali wybić szyby butelkami, otworzyć drzwi-harmonię, bez skutku. W końcu pojawiły się pierwsze pieniądze: — Proszę, niech pani zostawi resztę, błagam, oddajcie nas do miasta! Konduktorka nadal tkwiła w miejscu. Błagania, perswazje, płacz rozbrzmiewały po pojeździe, aż dotarli do wielkiego jeziora. — Co teraz? — wyszeptali. — Utopią nas — zapłakał najmłodszy. — Michał, umiesz prowadzić? Maybe wyłączymy ich? — ktoś poprosił z resztką nadziei, lecz Michał tylko kręcił głową. W końcu otworzyły się przednie drzwi, konduktorka wysiadła. W świetle księżyca widać było jej sylwetkę przy kabinie kierowcy. Chłopcy zauważyli w jej rękach podłużny przedmiot. — To koniec… Zastrzelą nas i utopią… — ocierali spuchnięte twarze. Wnętrze rozbłysło światłem, konduktorka weszła do środka, stukając głośno. W rękach trzymała mop i wiadro: — Jak umyjecie ściany, dam wam ścierki do siedzeń i podłogi, potem wrócicie do domu. Uwagi? Piątka pokręciła głowami jednocześnie. Noc była długa. Chłopcy zostali podzieleni: dwóch biegało po wodę, jeden zmieniał ścierki, dwóch wynosiło brudną wodę do ogromnej beczki. Najwyraźniej trolejbus był tu już nie raz. Skończyli, gdy słońce wstało. Pojazd lśnił jak nowy. Chłopcy, już zupełnie trzeźwi, pracowali zgodnie i w ciszy. Gdy zadanie zostało wykonane, konduktorka skasowała bilety, a trolejbus ruszył do miasta. Nocnych buntowników rozstawiono na przystankach, a pojazd wyjechał na linię – gotów na nowy dzień i nowych pasażerów.
Nocny ekspres Drzwi autobusu nocnego zatrzasnęły się harmonijkowo, a ciepłe powietrze z wnętrza prysnęło parą w chłodny, letni wieczór Warszawy. Piątka rozbawionych chłopaków wpadła do środka,...
