BrzydkaMimo swojego niepowtarzalnego wyglądu, dziewczyna odkryła, że prawdziwe piękno kryje się w odwadze, którą nosiła w sercu.

Wybuch Głośny huk Ciemność Ciemność
W końcu ciemność zaczęła się rozpraszać. Usłyszałem głos:
Pani Grażyna, to ratownik, coś im wybuchło.

Mimo bólu poczułem, jak ręka dotyka mojego karku. Próbowałem przestawić powieki, ledwo udało się je otworzyć. Przed oczami błysnął wisiorek w kształcie prostokąta z wygrawerowanymi znakami zodiaku A obok stała kobieta w białym fartuchu.

Do operacji! zawołał ktoś tuż obok.

Rodzice wrócili z pracy. Mama od razu pobiegła do kuchni, spoglądając na pokój, w którym syn odrabiał lekcje. Dariusz, wchodząc do pokoju, od razu zauważył, że nasz chłopiec nie ma dobrego humoru.

Tomku, co się stało? otarł go po głowie tata.
Nic mruknął czteroklasista.
No dobra, mów!
Już wkrótce 8 marca. Nauczycielka dziś nas zatrzymała i kazała przygotować prezenty dla dziewczyn.
No i w czym problem? uśmiechnął się tato.
Chłopcy i dziewczyny mają tyle samo. Ona przydzieliła, kto komu ma dawać, westchnął ciężko syn. Dostałem brzydką, Grażynę Erofeję.
Każda dziewczyna chce dostać prezent na Dzień Kobiet, nawet brzydka tłumaczył tata, próbując rozmawiać z synem jak z dorosłym. A jak ona przydzielała? Alfabetycznie?
Nie, według znaków zodiaku?
To co? Dariusz nie mógł powstrzymać uśmiechu.
Według dopasowania. Grażyna to Panna, a Pannie najlepiej pasuje Byk. A ja właśnie Byk.
No super, jeśli pasujecie! Może jeszcze się w niej zakochasz.
Ja?! W Grażynie Erofej?

Tata wybuchł śmiechem. Wtedy wpadła mama:
Co wy tu kombinujecie?
Lena, idź do kuchni odrzekł surowo ojciec. Musimy poważnie pogadać.

Gdy mama wyszła, Tomek zapytał smutnym głosem:
Tato, co mam teraz zrobić?
Przygotować prezent!
Jaki?
Jutro w pracy zrobię twojej wybrance prezent.
Tato, co ty możesz zrobić? Pracujesz w fabryce.
Tak, w galwanice. Produkujemy wszystkie rodzaje powłok metalowych.
Tato, nie rozumiem.
Zobaczysz jutro!

***

Następnego dnia ojciec przyniósł wisiorek na łańcuszku, który wyglądał na złoty prostokąt. Na jednej stronie wygrawerowano dwa znaki zodiaku Byk i Panna, a po drugiej drobnym, ale eleganckim pismem:
Mojej koleżance Grażynie, na 8 marca! Andrzej.

Och, jak ten wisiorek pięknie się prezentował! A kiedy mama włożyła go do przezroczystej torebki, wyglądało jeszcze lepiej.

***

Wreszcie nadszedł 8 marca. Nauczycielka nie zamierzała już prowadzić lekcji. Najpierw uczniowie wręczyli jej prezent i podziękowali jej długo. Potem zawołała, by chłopcy dali prezenty dziewczynom.

Zaczęło się! Wszyscy chłopcy pobiegli do swoich wybranych. Tomek podszedł do Grażyny Erofej i wypowiedział to, czego nauczył go tata:
Grażyno, wszystkiego najlepszego z okazji 8 marca! Może kiedyś Byk i Panna połączą się na stałe.

Po wymowie tej wyuczanej frazy Tomek wrócił na swoje miejsce, nie zdając sobie sprawy, że już w sercu przygarnął tę brzydką dziewczynę.

Wkrótce rodzice Grażyny przeprowadzili się do innej dzielnicy, a sama Grażyna od piątej klasy uczęszczała do innej szkoły.

***

Andrzej otworzył oczy. Biały sufit szpitalnego pokoju. Spróbował machnąć rękami i nogami ruszyła tylko lewa ręka.
Gdzie ja jestem? zapytał niepewnie.

Usłyszał stukot i podszedł do jego łóżka pielęgniarka na kuli, przyjrzała się uważnie i zapytała:
Czy się obudziłeś? Jesteś na oddziale chirurgii ratunkowej.
Czy moje ręce i nogi są całe? spytał Andrzej cichym głosem.
Wygląda na to, że tak odpowiedziała z radością. Tylko odgarnęłeś wszystko od głowy po stopy.
To dobrze, że wszystko jest w całości.

Podeszła kolejna pielęgniarka i zapytała troskliwie:
Jak się czujesz?
Co się ze mną stało? odparł Andrzej.
Nic ci nie zagraża. Ręce i nogi będą działały. Po kilku małych bliznach wszystko będzie ok, podniosła telefon. Twoja mama chciała zadzwonić, kiedy się obudzisz.

Synku rozbrzmiał przez łzy głos matki.
Mamo, wszystko w porządku starał się brzmieć jak najbardziej optymistycznie. Mówią, że to tylko małe blizny i wkrótce mnie wypiszą.
Nie mogę zostać z tobą w nocy, ale zaraz przyjdę.

Mamo, nie martw się! Położyłem telefon obok i uśmiechnąłem się do pielęgniarki:
Dziękuję!
Zaraz cię wypiszą, trzy tygodnie to minie odpowiedziała pielęgniarka.

Co się stało? zapytał współpacjent, gdy pielęgniarka wyszła.
Jestem ratownikiem. W fabryce wybuchły balony z gazem, wezwano nas. Wpadliśmy do ogromnego pomieszczenia, w którym trzech współpracowników było ranny­ch. Balony były rozbite, ogień wszędzie. Pomagaliśmy rannym Ja wyszedłem ostatni, przy drzwiach eksplodował kolejny balon Nie pamiętam dalej.

Tak, to twoja wina. usłyszał Andrzej, gdy przybył kolega z pracy, Gontarow Anatolij.
Wszedł przyjaciel, podbiegł do jego łóżka:
Cześć, Tomku! Co słychać?
Ręce i nogi całe! odpowiedział optymistycznie. Tylko lewą ręką mogę się przywitać!
No nie!
Co dalej było?
Wychodziliśmy, kiedy wybuchło. Biegliśmy z powrotem, wyciągnęli cię byłeś cała krew lekarze już przybyli
Dzięki!

O czym ty mówisz?! nagle przyjaciel się uśmiechnął. Chcą nas nagrodzić medalem.
Wtedy mnie wypiszą.
Dobra, idę. Teraz wasz obchód, pielęgniarka mówi, że nie potrwa długo.

Niedługo po tym wszedł lekarz, mężczyzna około czterdziestu lat:
Jak leci, bohaterze? podszedł do jego łóżka.
Normalnie.
Skoro już rozmawiasz, to znaczy, że będziesz żył. Daję ci przegląd!

Czy mnie wkurzyliście? spytał Andrzej. Nie, pani Grażyna, ona przyjdzie pojutrze.

***

Dwa dni później Andrzej starał się wstać. Ból nóg był wciąż silny, prawa ręka podzielona, a po całym ciele liczne siniaki. Dwa na twarzy, kiedy wybuchło, wderwało się w szczękę, na szczęście prawą rękę zdążyłem wyciągnąć. Spojrzał w lustro twarz wciąż spuchnięta.

Dziś miał przyjść lekarz, który dwa dni wcześniej pięć godzin przycinał go w operacji. Andrzej trochę się denerwował.

Weszła młoda, szczupła lekarz, w okularach, które nie psuły jej twarzy, a biały fartuch stał jej idealnie. Andrzej miał już 27 lat i był żonaty, choć po pół roku rozwiedziony ich charaktery się nie zgadzały, a pensja ratownika nie podobała się byłej żonie.

Dzień dobry! przywitała się i podeszła do jego łóżka.
Dzień dobry, to pan mnie operował?
Tak, coś nie gra?
Wprost przeciwnie, wszystko super! Dziękuję bardzo!
Proszę, obejrzę pana!

Pochyliła się nad nim Przed oczami Andrzeja wisiorek ze znakami zodiaku, zwisający z szyi:
Grażyna Erofej!!! wykrzyknął.

Uważnie spojrzała na jego spuchniętą twarz.
Przepraszam! powiedziała, nie rozpoznając go.
Jestem Bykiem wskazał wisiorek.
Tomasz Gontarow? jej usta drgnęły. Pamiętasz mnie?
No, Grażyno? zobaczywszy łzy w jej oczach, położył rękę na jej dłoni.
Przepraszam! wyciągnęła chusteczkę i otarła oczy. Nigdy nie myślałam, że tak się spotkamy.

***

Od tego dnia Grażyna nie wchodziła już do jego sali, bo miał swój grafik: w dzień, w noc i dwa dni wolne. Andrzej nie chciał wyglądać przed nią bezbronnym. Cały kolejny dzień próbował chodzić przy ścianach, kilka razy trzymając się za balustradę, wychodząc na korytarz.

Wieczorem lekarz z popołudniowej zmiany odszedł. Przyszła nocna zmiana dało się to wyczuć w rozmowach przy recepcji. Teraz miał się odbyć obchód

Nagle w korytarzu rozległy się krzyki i pośpieszne kroki tak bywa, gdy przywożą kolejnego rannego. Już był dziesiąta godzina. Pielęgniarka weszła, zgasiła światła w sali. Nie mogła zasnąć. Po północy w korytarzu usłyszała kroki, które nagle ucichły, a w ciszy wyczuła płacz. Wstał i ostrożnie wyszedł na korytarz.

Przy stole dyżurnym siedziała, opierając głowę o ręce, jego była koleżanka ze szkoły. Podszedł i położył zdrową rękę na jej ramieniu:
Ty, Grażyno!

Ona wbiła się w jego ramię:
Operowałam kobietę, która wpadła pod samochód. Zrobiłam wszystko, co mogłam Teraz jest w intensywnej terapii, ale nie przeżyje. Ma dwoje dzieci, mąż jest przy niej w sali

Spokojnie, Grażyno!

Trzy lata już jestem chirurgiem i nie mogę przyzwyczaić się do tego, że ludzie umierają.

Spokojnie, spokojnie! Takie już mamy zawody. Za pięć lat widziałem tyle zgonów, ale też uratowaliśmy niejedno życie. westchnął Andrzej. Żona odszedła, bo mówili, że nie wracam do domu i mało zarabiam. Ja wciąż mam czterdzieści złotych w portfelu da się żyć.

Ja w tym samym, spojrzała mu w oczy. Ciągle patrzą na mnie jak na szaloną. Nie wyszłam jeszcze za mąż, mieszkam z rodzicami.

No daj spokój, mamy po dwadzieścia siedem lat przed nami całe życie.

Nie, Tomku, mamy po dwadzieścia siedem.

Pani Grażyna, jej puls spada krzyknęła podskakująca pielęgniarka.

Przepraszam! Grażyna pospieszyła do intensywnej terapii.

Aż do rana Andrzej nie mógł spać. Rano pielęgniarka przyjechała, jak zwykle, zrobić mu zakładkę.

Czy kobieta, której dziś w nocy operowano, żyje? zapytał, zaskoczony sam siebie.
Żyje, ale stan jest bardzo ciężki.

***

Trzy tygodnie minęły. Rany na ciele Andrzeja się zagoiły. Z Grażyną spotykali się podczas jej zmian, a on coraz bardziej przyciągany był do niej. Jednak oddział chirurgii ratunkowej nie jest miejscem, by rozmawiać o prywatnych sprawach.

Podczas jednego z porannych obchód lekarzchirurg oznajmił:
Dzisiaj wypisuję pana, czyli z szpitala. Zaraz pójdzie pan do przychodni, a tam zdecydują, jak długo jeszcze będzie pan u nas.

Mogę już się pakować!
Nie spiesz się, wypis zostanie przygotowany.

Gdy lekarz odszedł, Andrzej ogolił się. Spojrzał w lustro i zauważył, że dwa pozostałe blizny nic nie psują twarzy, a nawet dodają jej męskości. Reszty blizn nie warto nawet zauważać.

Zebrał się i wyszedł na korytarz. W końcu się wyrwała! pomyślał radośnie.

Wyszedł pielęgniarka, podała wypis:
Do widzenia, Andrzeju! Nie wracaj do nas!

***

Miał własne jednopokojowe mieszkanie, ale pojechał do rodziców, bo mama go bardzo tęskniła i martwiła się. Wzięła nawet urlop.

Synku! rzuciła w objęcia.
Wszystko w porządku, mamo, widzisz, żyję i mam się dobrze.
Chodź, zrobiłam ci obiad. Co ty, taki chudy!
Ach, jak bardzoI w końcu poczułem, że życie znów wraca do mnie i mogę iść dalej.