Brał udział w poważnym wypadku samochodowym i ciężko uszkodził obie nogi. Jak potoczyły się jego dalsze losy…

On trafił w sam środek wypadku samochodowego były rozbite reflektory, piszczące hamulce rozlewające się jak mleko po ulicy, pokręcone karoserie aut wijące się wokół smutnych latarni. I wtedy poczuł, że obie nogi nagle stały się dla niego czymś dalekim, niewyraźnym, jak sny o dalekich miejscach. Wszystko się wtedy zakończyło
Solidny biznes i fotel prezesa w spółce z siedzibą na Alejach Jerozolimskich w Warszawie, perspektywa wielkich pieniędzy stukot monet i szeleszczenie banknotów złotych, wyjazdy z żoną na Kasprowy na narty, sobotnie spotkania z przyjaciółmi, kieliszek wina, głośne śmiechy Wszystko się rozpuściło.

Chirurdzy pozbierali resztki nóg, jakby lepili coś z porcelany, i wypisali go w końcu do domu, zostawiając trochę śrub, trochę płytek i ślady szpitalnej zieleni na bandażach. Co mogli jeszcze zrobić? Pozostało tylko ufać Bogu i przypadkowi, a on rzeczywiście ufał, gdy tylko potrafił, choć noce miał pełne krzyków bólu, przechodzących przez firany i ściany, jak echo. Zastrzyki dwa razy dziennie, rano i wieczorem, pozwalały mu na krótką drzemkę, jakby fragment snu przenikał przez igłę pod skórę.

Mijały długie tygodnie, kiedy nie mógł wstać z łóżka nawet na sekundę. Żona Jolanta, niepowtarzalna w swej czułości i cierpliwości wymieniała mu naczynia, podawała leki, była cicha jak pajęczyna pomimo zmęczenia nie zostawiła go ani na chwilę. Gdy próbował w końcu wstawać i stawiać kroki z chodzikiem, ból wracał stukrotnie, jak echo w Tatrach.

Wiecie, jakie to uczucie, gdy zastrzyki przeciwzakrzepowe rozlewają się po brzuchu jak zimny deszcz po oknie, a ty leżysz i nie możesz kichnąć, kaszleć, ani odwiedzić toalety po staremu? To taki polski dramat na scenie domowej: nikt tu nie zostawi miejsca na słabość nerwów, trzeba je mieć mocne jak dąb. Ale żadne nerwy nie są z żelaza, a siła do znoszenia bólu rozpuszcza się jak cukier w herbacie.

Ale czas trochę sen, trochę rzeka płynął dalej. On, Marek Wojtowicz, nauczył się kroku po kroku znów łapać równowagę. Kule przy każdym ruchu delikatnie dzwoniły, jak dzwonki na wiosnę, a on szedł, potykając się, ale zawsze ruszając do przodu.

Koledzy zniknęli, nie dzwonili, praca również znalazła nowego prezesa zniknął on z kart firmowych, jakby nigdy go nie było. Co dalej? Jak długo ta opowieść będzie się toczyć, i przede wszystkim gdzie ją zwieńczyć? Cóż za pytanie.

Perspektywy jak z dziurawej skarpety. Na szczęście Jolanta choć czasami szeptała pod nosem słowa, których nie usłyszałyby nawet podkarpackie sowy trwała przy jego boku.

Gdy po raz pierwszy, o dwu kulach i pod opieką żony, wyszedł na podwórko przed blokiem na warszawskim Mokotowie, światło uderzyło go prosto w oczy jak rozedrgana fala. Wstrząsnęło nim, aż spadły łzy. Stał sam, trochę przezroczysty, niewidzialny dla tłumu. Jolanta odeszła na kilka kroków, zostawiając mężowi chwilę samotności, a on próbował wykonać klika kroków, marszcząc się od słońca, przebijającego się przez marcowe chmury.

Wtedy przy lewej kuli usłyszał miękkie, natarczywe miauczenie. Marek spojrzał w dół. Mały, szarawy kotek z oczami wielkimi jak księżyc na Wielkanoc czekał.

Czego chcesz, kociaku? zapytał.

Dotąd nie zwracał uwagi na zwierzęta, stanowiły jakiś drugi plan. Kotek spojrzał długim, roztopionym wzrokiem i cicho poprosił o jedzenie.

Jolanto, przynieś mu, proszę, mielonego kotleta mruknął Marek.

Gdy żona wróciła, Marek ostrożnie pochylił się i podał przysmak kotu. Zwierzę łypnęło ku niemu poważnie, po czym zniknęło za krzakiem z psianków o ostrych liściach.

Następnego dnia już trzech kocich domowników czekało pod klatką, jakby wiedziały, że coś się wydarza.

Ale was tu narosło! zaśmiał się Marek, a na chwilę ból odpuścił. Żona wróciła z trzema dodatkowo usmażonymi kotletami i on, krzywiąc się, podzielił je między gości.

Kolejnego dnia pięć kotów i dwie małe kundelki z łatkami jak kartki zeszytu siedziały na betonie. Jolanta psioczyła już na głos, że zaraz zabierze mu kule, że robi sobie cyrk, ale Marek upierał się, by przyniosła kilogram parówek z osiedlowego sklepiku, które potem sprawiedliwie rozdawał ogoniastym.

Biegały jak szalone wokół, okrążając go, jakby grały z nim w stare berka. On złościł się i śmiał, robiąc kolejne bolesne kroki. Psy szczekały, koty się prężyły egzotyka warszawskiego podwórka w środku zwykłego poranka.

Potem przyszła wiosenna mżawka, powietrze śmierdziało świeżą ziemią, Jolanta znowu była gotowa zarekwirować kule, ale Marek sam wszedł na dół pierwszy raz od miesięcy.
Oni przecież czekają na mnie tłumaczył. Jak mogę ich zawieść? To moja rola.

A potem tańczyli razem pięć kotów, dwie psy, Marek na jednej kuli, moknąc w deszczu, rozgrzany cichym śmiechem. Z tyłu, z parasolką w krateczkę, stała Jolanta, uśmiechając się przez łzy.

Czas, pełen sennych pętli i zadziwiających zwrotów, minął kula pozostała jedna, potem wcale jej nie potrzebował. Kule przeszkadzały w psich gonitwach. A nóg już nie bolały.

W pracy nie czekał go już żaden dyrektorski fotel. Pracowali już inni, dostał niemałą odprawę w złotówkach i rozstał się z firmą. Czas leżał przed nim jak niedopowiedziana opowieść. Marek postanowił wszystko opisać.

Nie wiadomo dlaczego wyszła z tego duża sztuka teatralna, napisana jednym tchem, jakby przez kogoś sennie dyktowana. Kiedy skończył ostatnią stronę, chodził po teatrach Warszawy od Komedii, przez Och-Teatr, po maleńką scenę piwniczną w dawnej pralni na Pradze.

Wszędzie pustka. Jeden, zupełnie najmniejszy teatrzyk przyjął sztukę. Po tygodniu odezwał się reżyser:
Będziemy grać. Trzeba tylko pociąć, poprzerabiać, przepisać.

Miesiąc walczyli, siedzieli nad kartkami i kłócili się o każde słowo. I wtedy przyszedł dzień premiery.

Na widowni piętnaście osób, może nawet mniej niż pół sali. Ale dla Marka to było piętnaście najważniejszych oczu, serc, ludzi, jakby śniło się coś istotnego i jednocześnie nieuchwytnego.

Bał się spojrzeć na widownię, gdy spadła kurtyna, cisza trwała jak cała wieczność aż nagle wybuchły oklaski, gromkie, szczere, rozlewające się po duszy jak promienie słońca. Aktorzy tańczyli ukłony, uśmiechy pękały jak jajka na stole wielkanocnym.

Kolejna premiera wyprzedana do ostatniego miejsca. Ludzie stali na korytarzu, siedzieli na schodach brawa były tak gorące, że aż kurtyna spadła wcześniej.

Zespół przeniósł się niedługo potem do głównej sali w centrum Warszawy. Teraz Marek był gwiazdą: kupił sobie drogi garnitur w kratę, i zawsze kłaniał się przed publicznością z żoną, bo jakżeby inaczej? Inaczej być nie mogło.

A dwa psy i pięć kotów? pytacie, drodzy państwo? Dwie psiny i dwa koty zabrali do mieszkania resztę wzięli w opiekę nowi wielbiciele talentu.

O czym to? Tak sobie Może o tym, że kiedy przy nogach śnią się oczy pełne nadziei, już nie możesz upaść. Musisz wytrwać.