Błąkał się nocą po ulicach rodzinnego miasta, mocno chwiejąc się po porządnej dawce alkoholu. Dokąd zaszedł? Nie miało to dla niego znaczenia – przecież własne miasto, nogi same zaprowadzą do domu. Zajmowało go coś ważniejszego – głośno oddawał się filozoficznym rozważaniom.

Słuchaj, muszę Ci opowiedzieć, co wydarzyło się ostatniej nocy. Wyobraź sobie: idę chwiejnym krokiem przez nocną Warszawę, ciemno, pusto, cicho, a ja ledwo trzymam się na nogach po solidnej dawce wódki. Gdzie jestem? Nieważne, to przecież moje miasto nogi same niosą do domu. Cała głowa zajęta ważniejszymi sprawami rozmyślam na głos, filozofuję.

– Czemu ja tak mam w życiu? głośno narzekam sam do siebie. Dwadzieścia siedem lat, znajomi już dzieci do szkoły prowadzą, a ode mnie każda dziewczyna się po miesiącu wynosi, i to w najlepszym wypadku. Jestem cham? A skąd Chociaż, pewnie jestem. Taki już powinien być facet uśmiechnąłem się sam do siebie. Jedyne, co mi wyszło, to firma. Do milionera daleko, ale na porządne życie i tak starcza.

Nagle zatrzymałem się i złapałem się za głowę, a łzy same popłynęły mi po policzkach:

– Tyle kasy oddałem temu lekarzowi, a on na koniec: Nic nie da się zrobić. Tu adres jakiegoś profesora w stolicy, ale wątpię, by i on mógł cokolwiek pomóc. A zobaczycie, jutro pojadę do tego profesora.

Podchodzę do mostu, patrzę na czarną taflę Wisły:

– Może się rzucić? Tam głęboko, koniec wszystkiego… spojrzałem jeszcze raz na wodę. E, nie, za zimno. A i Sokrates nie nakarmiony. Lepiej wracać.

Ruszyłem przez most, a tu na środku stoi dziewczyna, bardzo młoda, z plecakiem na piersi, a w nim niemowlak. Patrzy prosto w rzekę, po czym nagle wdrapuje się na barierkę. Już rozkłada ręce… a ja rzucam się w jej stronę i zdążam złapać ją w pasie. Razem upadamy na chodnik. Dziecko zaczyna płakać.

– Ty chyba zwariowałaś! krzyknąłem, momentalnie trzeźwiejąc.

– Czego chcesz? Czemu się wtrącasz? rozkleja się i ryczy.

– Bo jakoś wydaje mi się, że za wcześnie na śmierć wskazałem na dziecko. A dla niego to już na pewno. Wstawaj i idź do domu: do męża, do matki, do kogoś!

– Nie mam nikogo. Ani domu, ani męża, ani mamy. Nikogo! rzuca przez łzy.

– Super, trafiłaś mi się na głowę postawiłem ją na nogi razem z dzieckiem. Chodź.

– Nie pójdę z tobą! Może jesteś jakiś psychol?

– Skoczyć do rzeki to można w każdej chwili! Psychola się boisz? pociągnąłem ją za rękę. No, chodź!

***

Tak szliśmy nocą, dziecko płakało wniebogłosy. W końcu pytam:

– Czemu on ciągle płacze?

– Głodny pewnie kobieta przytuliła dziecko do piersi.

– To mu daj mleka.

– Nie mam ani mleka, ani kasy.

– Ani rozumu, pewnie też rozejrzałem się. Jest tu nocny sklep. Chodź, kupi się mleko.

***

Kasjerka i ochroniarz patrzyli na nas spod byka, ale wziąłem koszyk i rzuciłem do niej:

Chodź, idziemy. I do kasjerki: Gdzie tu macie mleko?

– Tam, na końcu pokazuje palcem.

Podchodzimy do lodówki.

Bierz, jakie trzeba! mówię jej.

To sięga po jedno opakowanie.

Bierz więcej! Tyle ile trzeba, nie szczędź! zaczekałem, aż naładuje do koszyka. Co jeszcze?

Pampersy.

Co to są pampersy?

Tam są pokazuje i pierwszy raz się lekko uśmiecha.

To weź!

A chusteczki nawilżane można?

Można.

Podchodzimy do kasy, przykładam kartę.

Tylko gotówka mówi kasjerka.

Wyciągam zgiętą plikę dwustuzłotówek, podaję jedną.

Nie mam wydać rzuca kasjerka.

To dajcie czekoladę na resztę pokazuję zirytowanym palcem. Tę tam.

***

Weszliśmy do mojego mieszkania. Ona ogląda się z zaskoczeniem, a ja ściągam buty i pędzę do lodówki, wyciągam rybę, rzucam ją Sokratesowi kot od razu podbiega. Potem sok dla siebie piję duszkiem. Podchodzę do niej:

Będziesz spać tu, pokazuję palcem na pokój. Kuchnia, łazienka, wanna. Ja śpię gdzie indziej.

Już miałem wychodzić do siebie, ale się zatrzymałem:

Jak masz na imię?

Weronika.

A ja jestem Marek.

***

Myślę sobie, chyba nie psychol poszła do kuchni, odkręciła gaz, wstawiła czajnik. Ale durna jestem, prawie się utopiłam! Gdyby nie ten wariat I co bym z Bartkiem zrobiła na tej ulicy? Pewnie byśmy zamarzli. Jutro i tak nas pogoni. Dobrze, że choć dziś ciepło.

Zagotowała wodę, pobiegła do pokoju, który wskazałem. Położyła płaczącego Bartka na łóżku. Z plecaka wyjęła buteleczkę, popędziła z powrotem do kuchni, umyła, nalała mleka, rozcieńczyła wrzątkiem. Mały wypił łapczywie i w końcu przestał płakać. Przetarła go chusteczką, założyła pampersa. Zasnął.

Poszła jeszcze do łazienki, umyła się, a potem wróciła do kuchni i zorientowała się, że od dawna nic nie jadła. Otworzyła lodówkę, ręka sama sięgnęła po kawałek kiełbasy, potem chleb, ser. Zjadła, aż jej się poprawił humor, ale zaraz przyszedł wstyd, że się tak poczęstowała. Wzruszyła ramionami, położyła się koło syna i zasnęła.

***

Rano. W nocy wstawała do Bartka dwa razy, on cały czas głodny. Słyszała, jak gospodarz wstawał i teraz znów w kuchni coś robi.

No dobra pomyślała trzeba wstać, bo i tak zaraz nas pogoni.

On właśnie krzątał się przy kuchence. Weronika prędko się odświeżyła, weszła do kuchni.

Siadaj wskazał jej stołek. Zaraz zrobię jajecznicę.

Lepsza ze mnie kucharka! delikatnie odsunęła go od kuchenki.

Wyjęła świeży koperek, posiekała, posypała jajka. Wymyła dokładnie szklanki, zrobiła kawę. Marek w tym czasie cały czas dzwonił, z kimś się kłócił, komenderował. Wyglądało, jakby jej w ogóle nie widział. Zjadł, wypił kawę, wstał.

Weronika wstrzymała oddech, czekając, aż każe im się wynosić.

Słuchaj, Weronika! zaczął. Jadę na tydzień. Najważniejsze: karm kota, nazywa się Sokrates. I nie waż się dawać mu żadnych whiskasów! On je tylko świeżą rybę albo mięso. Do mojego gabinetu nie wchodź. W reszcie mieszkania rób, co chcesz.

W tym momencie z sypialni rozległ się płacz. Weronika zerwała się, spojrzała na niego pytająco.

Idź! machnął ręką.

Po kilku minutach wróciła z małym Bartkiem. Na stole leżało kilka dwustuzłotówek.

Myślę, że na tydzień ci wystarczy. Wskazał pieniądze. To ja lecę.

Zrobił już krok do drzwi, ale dziecko niespodziewanie wyciągnęło do niego rączki i zamamrotało coś jak pa-pa. Może mu się tylko wydawało, ale aż mu się ścisnęło serce. W końcu ojcem nigdy nie zostanie.

Weronika, mogę go wziąć na ręce? aż sam się zdziwił tym pytaniem.

Pewnie! podała mu małego, pierwszy raz się uśmiechnęła. Nigdy nie trzymałeś dziecka?

Nie.

To trzymaj!

Bartek zaczął radośnie piszczeć i merdać rączkami, a Marek patrzył jak zahipnotyzowany.

Ja nigdy nie będę miał syna pomyślał, zrzedła mu mina i oddał Bartka matce.

Wyszedł.

***

Wracał do mieszkania, a w głowie wciąż brzmiały słowa profesora z Warszawy: nigdy nie będziesz miał dzieci. Humoru zero. Po co mi te pieniądze, czteropokojowe mieszkanie, Land Cruiser? Po co facetowi taka kasa, jeśli nie dla rodziny? W domu zawsze syf, w aucie siedem miejsc dla kogo?

Wszedł do mieszkania ze skwaszoną miną a tu czysto, aż lśni. Weronika z lekko speszonym uśmiechem. A tu nagle obok pa-pa! dziecko macha rączkami. Torba z rzeczami upadła mi na podłogę, a ręce same wyciągnęły się do Bartka.