Bez zbędnych słów

Bez zbędnych słów

Zbyszek rozsiadł się wygodnie na krześle, poczuwszy przyjemne rozluźnienie po solidnej kolacji. Przeniósł wzrok na Malwinę, która w tym momencie z namysłem uniosła do ust kieliszek schłodzonego białego wina. Ciepłe światło lamp wysyłających miękką poświatę nad stołem łagodnie oświetlało jej twarz, podkreślając delikatne, subtelne rysy. Naturalny rumieniec dodawał jej uroku, a oczy błyszczały ciepłem, jakby odbijając nastrojowe światło restauracji.

Jesteś zadowolona? zapytał lekko, puszczając od niechcenia to pytanie, zupełnie jakby rzucił je bez większego namysłu.

Malwina odłożyła kieliszek na stół z gracją i się uśmiechnęła.

Jasne! Zawsze wiesz, dokąd mnie zaprowadzić. Tu jest tak przytulnie rozejrzała się po lokalu z widocznym uznaniem.

Zbyszek tylko przytaknął głową. Też lubił to miejsce bez zadęcia, bez zbędnego splendoru, za to z wyczuwalną dbałością o atmosferę. Światło nie raziło w oczy, muzyka nie zagłuszała rozmowy, a kelnerzy poruszali się po sali z klasą i spokojem, bez niepotrzebnego zamieszania.

Przez ostatnie pół roku zabierał Malwinę tutaj już piąty raz. Każda wizyta zostawiała po sobie ciepłe wspomnienie nie tylko po jedzeniu, ale i tej specyficznej intymnej atmosferze, która otaczała ich stolik. I zawsze, gdy przychodził rachunek, Zbyszek płacił, nawet przez chwilę nie myśląc o kosztach.

Wiesz co zaczęła Malwina, bawiąc się serwetką pomiędzy palcami pomyślałam, że może gdzieś wyjedziemy na weekend? Bo zaczynam się tu nudzić

Zobaczę odpowiedział ostrożnie. Mam teraz ciężko w pracy, sama rozumiesz.

Usta Malwiny na moment stężały, a w oczach przemykło cień zawodu. Ale już po chwili przywołała na twarz uprzejmy uśmiech, jakby nie chciała popsuć atmosfery.

Wiem, jesteś taki odpowiedzialny rzuciła półżartem.

Do stolika podszedł spokojnie kelner, trzymając kartę deserów. Widać było, że jest obyty z tym miejscem i potrafi zadbać o odpowiedni klimat.

Zbyszek bez czekania uniósł rękę:

Jesteśmy gotowi, poprosimy wasz autorski deser. I jeszcze butelkę tego samego wina, co wcześniej poproszę.

Kelner skinął głową i oddalił się z wprawą godną dobrego aktora drugiego planu.

Malwina w tym czasie przejechała palcem po brzegu kieliszka powoli, odruchowo. Cichy dźwięk szkła wypełnił na chwilę przestrzeń pomiędzy nutami muzyki. Spojrzała na Zbyszka, w jej spojrzeniu pojawił się cień niepokojących myśli.

Jakiś dziś nieobecny powiedziała ciszej, zniżając głos, by sąsiedzi nie słyszeli tej bardziej intymnej rozmowy.

Zbyszek wzruszył ramionami, starając się wyglądać naturalnie.

Po prostu zmęczony odpowiedział. W pracy totalny młyn.

I to była szczera prawda ostatnie tygodnie wyssały z niego energię. Spotkania, niekończące się deadliney, a każda doba jakby miała mniej godzin. Jednak przyczyna zmęczenia nie siedziała tylko w pracy

Dwa dni temu, zupełnie przypadkiem, trafił na drugie konto Malwiny na Instagramie. O tym profilu nie miał pojęcia! Niby nic szczególnego: zdjęcia, wpisy, regularne komentarze znajomych. Ale między nimi jedno, dwa ujęcia dały mu do myślenia: Malwina w towarzystwie faceta w eleganckim garniturze. Opisy niewinne, ale podejrzliwe: Z najbardziej troskliwym, Mój motywator. Daty publikacji zgrywały się z czasami, kiedy mówiła, że nie może się spotkać.

Początkowo chciał wierzyć, że to tylko znajomi albo coś w tym stylu. Ale potem jeszcze raz przejrzał zdjęcia, dopasował fakty, sprawdził wszystko dokładniej. I znalazł kolejnego: tym razem w komentarzu pod ich wspólnym zdjęciem w tej samej restauracji, gdzie właśnie siedzą. Wyglądasz pięknie jak zawsze, nie mogę doczekać się następnego spotkania, napisał niejaki Damian, dorzucając serduszko.

Nie dawało mu to spokoju. Napił się wina, starając się skupić na smaku, na cieple rozlewającym się po ciele, ale w głowie wciąż kręciły się te zdjęcia, te słowa, tamte daty.

Nie zrobił więc sceny, nie drążył, nie wdawał się w kłótnie w środku eleganckiego lokalu przy cichych melodiach i przytulnym świetle. Podjął decyzję: czas postawić kropkę. Nie cicho i po kryjomu, jak to zwykle bywa, ale jasno i bez zbędnych słów tak, by zapamiętała tę chwilę nie jako przelotne nieporozumienie, lecz definitywny koniec.

Kolacja dobiegła końca. Kelner przyniósł rachunek całkiem solidny, jak przystało na ten standard i ilość zamówionych dań. Zbyszek otworzył skórzaną teczkę, niby to skrupulatnie przeliczając cyferki ale kwotę już dawno miał w głowie, nie było dla niego zaskoczeniem. Podniósł wzrok na Malwinę, spojrzał jej prosto w oczy, bez cienia zwykłej czułości.

Wiesz co, płacę dziś tylko za siebie. Ty będziesz musiała się rozliczyć za własny zestaw powiedział tonem spokojnym, jakby to była najbardziej naturalna rzecz na świecie.

Malwina poczerwieniała na twarzy. Jej palce, dotąd spokojnie spoczywające na obrusie, zacisnęły się nerwowo. Próbowała coś powiedzieć, ale słowa ugrzęzły jej w gardle.

Zbyszek, to chyba jakiś żart? wydusiła w końcu, próbując zachować godność.

Nie, mówię poważnie odparł bez emocji, wsuwając rachunek pod jej nos. Nie masz tyle przy sobie? To dzwoń do kogoś z kolegów. Na przykład do Damiana. Myślałaś, że się nie dowiem? Że możesz mnie tak wykorzystywać?

W jej oczach pojawiła się panika zmieszana ze złością widocznie nie spodziewała się takich słów.

Naprawdę nie rozumiem, o co ci chodzi odpowiedziała drżącym głosem, wyraźnie nieswoja.

Szkoda odpowiedział krótko i podniósł się od stołu. No to ja już pójdę. Ty tu zostań i się rozlicz.

Wyciągnął z portfela kilka banknotów, zostawił dokładnie tyle, ile wynosiła jego część rachunku, po czym powoli ruszył w kierunku wyjścia.

Za plecami usłyszał, jak Malwina coś nerwowo mówi kelnerowi głos jej drżał coraz bardziej. Ale Zbyszek nie obejrzał się. Wyszedł, czując, jak z każdym krokiem robi mu się lżej nie dlatego, że wygrał, nie z zemsty, po prostu przez to, że w końcu powiedział to, co trzeba było już dawno powiedzieć.

Głębokie westchnienie przed restauracją i nagle poczuł, jak coś w nim puszcza. To już koniec.

Włożył ręce do kieszeni i ruszył ulicą. Latarnie rzucały na chodnik ciepłe, żółte kręgi, witryny sklepów kusiły kolorowymi światłami. Mijali go ludzie jedni śpieszyli się do domu, inni nieśpiesznie szli na spacer, pary śmiały się, planując wieczór. Życie toczyło się swoim rytmem i wydawało się to dobre.

Zastanawiał się, jak to jest jeszcze miesiąc temu był przekonany, że Malwina to ta jedyna. Może nie ideał, ale jego osoba. Pamiętał, jak wybierał jej prezenty telefon, złote kolczyki, karnet do modnego salonu ile się wtedy starał, ile radości chciał jej dać. Jak wyczekiwał na jej wiadomości, przekładał dla niej spotkania. A jednak Teraz widział już, że wszystko było grą jej grą, nie jego. I zamiast bólu czy wściekłości czuł tylko lekkie rozczarowanie taki gorzki smak jak po zimnej kawie.

Telefon zawibrował w kieszeni. Zbyszek spojrzał SMS od Malwiny: To było podłe. Wystarczyło powiedzieć, że to koniec.

Stanął przy wystawie księgarni, gapiąc się w kolorowe grzbiety książek. Po kilku sekundach odpisał: Właśnie to zrobiłem.

Odsunął telefon, wyłączył go i przez chwilę nie chciał już żadnych rozmów, tłumaczeń czy kolejnych wiadomości. Wszystko zostało powiedziane.

Przed nim rozciągał się wieczór i po raz pierwszy od dawna miał poczucie, że może spędzić go zupełnie po swojemu. Mógł przecież zajść do pobliskiego pubu, gdzie znał go barman, zamówić coś mocniejszego i po prostu patrzeć przez szybę na miasto, nie myśląc o niczym. Albo wrócić do mieszkania, puścić ulubioną muzykę tę, której ona nie znosiła i wreszcie się wyspać, nie martwiąc się o poranne wożenie kogoś do pracy. Może też zadzwonić do starego kumpla, którego nie widział od pół roku, umówić się na piwo, pogadać, powspominać dawne czasy.

Miał wybór. I to było najlepsze poczuć na nowo, że coś zależy tylko od niego.

*******************

Następnego dnia Zbyszek obudził się przed budzikiem. W mieszkaniu panowała cisza, zza okna sączyły się dźwięki budzącego się miasta. Przeciągnął się, czując rozluźnienie w mięśniach, i uświadomił sobie, że nie ciąży już na nim żaden wewnętrzny ciężar. Było lekko jakby po deszczu nareszcie wyszło słońce.

Pod prysznicem spędził dłuższą chwilę, pozwalając, by ciepła woda zmyła resztki napięć. Zamknął oczy i skupił się po prostu na dźwięku lecącej wody, pozwalając sobie pierwszy raz od dawna na chwilę zupełnego luzu.

Zaparzył sobie mocną kawę, a aromat świeżo zmielonych ziaren wypełnił kuchnię. Wyszedł z kubkiem na balkon, spojrzał na Poznań (choćby tym razem padło właśnie na to miasto) budzący się do życia. Na dole przemykały samochody, z podwórka dobiegał śmiech dzieci wracających ze szkoły, czuł w powietrzu zapach świeżego deszczu i kawy z piekarni obok.

Telefon dzwonił i pikał od powiadomień, ale nie chciało mu się tego wszystkiego czytać. Pozwolił sobie zostać jeszcze chwilę w tej ciszy, zanim wróci do świata.

Około południa odblokował w końcu telefon. Wiadomości od współpracowników, trochę powiadomień z social mediów, jeden nieprzeczytany SMS od Malwiny. Zbyszek zawahał się, ale szybko usunął wiadomość, nawet jej nie czytając. Wszystko już zostało powiedziane.

Zamiast tego odszukał numer Staszka, swojego starego przyjaciela. Zadzwonił.

Cześć rzucił, gdy usłyszał znajomy głos. W jego tonie nie było nawet cienia tego stresu, który tkwił w nim przez ostatnie tygodnie. Może się spotkamy? Strasznie dawno się nie widzieliśmy.

Staszek oczywiście od razu podchwycił temat.

Pewnie! Mów tylko kiedy i gdzie!

Szybko ustalili spotkanie w pubie niedaleko biura Zbyszka tym samym, gdzie często kończyli ciężkie dni.

Staszek już czekał przy stoliku przy oknie, miał przed sobą dwie świeże pinty kraftowego piwa, oczywiście zamówione z wyprzedzeniem. Na widok Zbyszka szeroko się uśmiechnął i podniósł do góry rękę.

Dobra, to opowiadaj! zaczął od razu. Wyglądasz jakoś inaczej. Spokojniej, nie wiem Co się stało?

Zbyszek usiadł naprzeciwko, wziął łyk zimnego piwa i przyznał:

Zerwałem z Malwiną.

Oho! Staszek uniósł brew. To ona odeszła, czy ty?

Sam podjąłem decyzję odpowiedział spokojnie Zbyszek i streścił w kilku zdaniach, co się wydarzyło, bez zbędnego rozwlekania.

Staszek wysłuchał wszystkiego bez przerywania, pokiwał głową i po chwili zaśmiał się.

Twardo, stary. Ale, wiesz co? Nawet się należało chyba. Jesteś pewien, że coś kręciła?

Jak w banku Zbyszek oparł się o oparcie, czując, że schodzi z niego ostatnie napięcie. Nie grzebałem dalej, to co znalazłem mi wystarczyło.

I co teraz? spytał Staszek, przyglądając się mu uważnie.

Żyć, stary, po prostu żyć. Pracować, odzywać się do znajomych, może nawet gdzieś wyjechać na urlop. Zobaczymy co będzie dalej.

W tej prostej odpowiedzi było więcej pewności siebie niż przez wiele ostatnich miesięcy.

No właśnie! Staszek poklepał go po ramieniu z zadowoleniem. Wiesz co, moja kuzynka z Gdańska mówiła ostatnio, że w tym roku będzie tam świetny festiwal jazzowy. Jedziemy? Oderwiemy się na parę dni, posłuchamy muzyki i przewietrzymy głowy.

Zbyszek zamyślił się na chwilę. Gdańsk nowe miasto, jazz Obrazy szerokich ulic, szumiących fontann, zaułków z klimatem Czemu nie? Tak dawno nie robił niczego dla siebie.

Jasne zgodził się i w tym krótkim słowie było coś więcej niż tylko akceptacja propozycji. To była pierwsza decyzja w nowym rozdziale życia. Daj mi tylko tydzień, żeby zamknąć sprawy w pracy.

Super! Staszek aż klasnął w dłonie. Nareszcie wracasz do siebie, a nie łazisz po mieście jak zombie.

W jego głosie dała się słyszeć wyłącznie czysta radość. Zbyszek też czuł, że coś się w nim zmienia powoli, ale nieodwracalnie. Jak po długiej zimie, gdy nagle pojawia się pierwsza trawa.

I faktycznie polecieli do Gdańska. Festiwal był genialny. Włóczyli się po mieście, wdychali jego klimat, wpadali do klimatycznych knajpek, próbowali nowych smaków, śmiali się ze swoich wyborów kulinarnych. Kiedy złapał ich przelotny deszczyk, schowali się pod markizą, obserwując biegających przechodniów niektórzy z parasolami, inni bez, a jeden facet w komicznym płaszczu rozbawiał wszystkich, wywijając teczką jak ręką.

Któregoś wieczoru trafili do baru z widokiem na Motławę. W tle płynęła cicha jazzowa kompozycja. Zbyszek popijał drinka, wpatrzony w rzekę i nagle dotarło do niego, że nie myśli już o Malwinie. W ogóle. Nie było żalu, analizy. Po prostu czuł, że jest dobrze. I tego dobrze nie musiał niczym tłumaczyć, analizować. Ono po prostu było.

O czym tak myślisz? zapytał Staszek, podnosząc szklankę. Dawno nie widziałem cię tak spokojnego.

Po prostu oddycham z ulgą. Wiesz, jakby przez całe miesiące wstrzymywał oddech, a teraz mogę wreszcie wydechnąć odpowiedział Zbyszek, patrząc za okno.

Staszek uśmiechnął się, szczerze, ciepło, jak ktoś, kto widzi, że bliskiemu człowiekowi znów zaczyna się chcieć żyć.

To napijmy się za nowe początki.

Zbyszek przytaknął, stuknęli się szkłem, a cichy dźwięk kieliszków zmieszał się z muzyką zza okna. Motława odbijała światła miasta, w oddali grał saksofonista. I było dobrze.

*************************

Po powrocie do domu, Zbyszek nie rzucił się z powrotem w rutynę. Zaczął zmieniać swoje życie częściej spotykał się z przyjaciółmi, a to kawa po pracy, a to długa rozmowa przy piwie, spacer po Łazienkach w niedzielę.

W końcu zapisał się na basen, bo od dawna marzył, by naprawdę nauczyć się pływać. Pierwsze treningi szły mu opornie, ale czuł, jak z każdym kolejnym ruchem robi się silniejszy; woda koiła i pozwalała poukładać myśli.

A potem, trochę z przypadku, a trochę dla siebie, zaczął się uczyć hiszpańskiego nie dlatego, że był mu pilnie potrzebny, po prostu uznał, że fajnie byłoby znać coś więcej. Kupił podręcznik, znalazł kurs online, oglądał filmy z napisami, próbował łapać akcent. Sprawiało mu to satysfakcję, mimo początkowych trudności.

W pracy znów pojawiły się ciekawe projekty wymagające, ale dające energię. Szef dostrzegł jego zaangażowanie, koledzy zapraszali go do zespołów na nowo miał poczucie, że to, co robi, jest ważne.

Znajomi zapraszali na działkę za miastem grill, śmiechy, wspomnienia, snucie nowych planów. Lubił tę beztroskę, zrzucenie masek, bycie po prostu sobą.

Co sobotę wpadał też na kino plenerowe w parku. Rozkładał koc, termos z herbatą, siadał na trawie i oglądał klasyki lub nowe komedie pod gwiazdami. Słuchał wspólnego śmiechu, czuł wieczorną świeżość i znów doceniał proste rzeczy rozgwieżdżone niebo, zapach trawy, szmer miasta w tle. To były jego chwilowe szczęścia.

Pewnego razu, pod koniec jesieni, kiedy wieczory zrobiły się chłodne, znowu pojawił się na takim seansie. Wyświetlali starą, kultową komedię śmiech widzów co chwilę przerywał ciszę. Wyjątkowo poczuł, że nie jest sam, choć przyszedł sam.

Właśnie zwijał koc i termos, gdy usłyszał za plecami miękki kobiecy głos.

Przepraszam

Odwrócił się. Stała tam drobna dziewczyna w ciepłym, wielkim szaliku. Z jasnymi włosami rozwianymi przez wiatr. W jej oczach migały światełka parkowych latarni, w uśmiechu było coś znajomego.

Widziałam cię tu już kilka razy powiedziała. Też kochasz takie kino?

Zbyszek, przez chwilę zaskoczony, zaraz się uśmiechnął.

Uwielbiam. Tutaj inaczej się czuje filmy choćby komedia potrafi rozbawić do łez, a dramat porusza dużo mocniej.

Dokładnie przytaknęła. W kinie wokół siedzą obcy ludzie, a tu jak na wspólnej imprezie z aktorami.

Podała mu rękę:

Marta.

Zbyszek uścisnął jej dłoń. Była ciepła, lekko drżała, ale była w niej pewność.

Zbyszek.

Rozmawiali chwilę o filmach, potem o mieście, o ulubionych miejscach na wieczorne spacery, o kawiarni z najlepszą szarlotką, antykwariacie nieopodal i galerii w podwórku. Marta przyznała, że dopiero co się tu sprowadziła i odkrywa okolicę.

Pogawędkę przerwało spojrzenie na zegarek.

Chyba czas wracać, rano muszę wstać powiedziała lekko.

Zbyszek poczuł niespodziewany impuls nie chciał jeszcze kończyć. Nagle odzyskał dawną odwagę.

Może wyskoczymy kiedyś na kawę? Znam świetną kawiarnię, gdzie serwują boską gorącą czekoladę i najlepsze muffiny.

Marta uśmiechnęła się szczerze.

Z chęcią.

Wymienili się numerami. Ten prosty gest wydawał mu się czymś dojrzałym, nowym. Kiedy Marta zniknęła za rogiem, jeszcze chwilę stał na pustej alejce. Wolno ruszył do domu, wdychając chłodne październikowe powietrze.

W środku czuł coś nowego nadzieję. Skromną, radosną, która jakoś rozświetlała jesień. Nie rozwodził się nad przyszłością, nie budował żadnych planów. Po prostu wiedział, że życie toczy się dalej. I że warto być na to gotowym.

************************

Następnego ranka Zbyszek wstał w dużo lepszym nastroju. Sięgnął po telefon i bez zbędnych ceregieli napisał: Hej, masz ochotę na kino w sobotę? Może tym razem pod dachem pogoda ponoć się popsuje. Wysłał, odłożył aparat, niecierpliwie czekając na odpowiedź.

Odpisała szybko: Jasne! Ale wybierzmy coś śmiesznego uwielbiam się śmiać. Mimowolnie się uśmiechnął. Jej wiadomość była prosta i sympatyczna. Tak jak ona.

Zapach kawy, którą właśnie zaparzył, mieszał się z zapachem deszczu za oknem. Tym razem nie był to dzień smutny. Przeciwnie aura sprzyjała spokojnemu planowaniu spotkania.

Tymczasem Marta, po powrocie do domu z pracy, zdjęła buty, padła na kanapę i spojrzała na telefon. Czytała wiadomość od Zbyszka z uśmiechem.

No to zobaczymy, jak to będzie mruknęła do siebie.

Sama nie wiedziała, czego się spodziewać. Może to tylko miłe popołudnie, może coś więcej Czuła delikatne podekscytowanie, to lekkie drżenie, jakie odczuwa się przed czymś ważnym, co jeszcze się nie wydarzyło, ale już unosi się w powietrzu.

W pracy też wszystko szło nieźle. Właśnie zamknęła duży projekt klient był zadowolony, szef pochwalił, więc mogła w spokoju zastanowić się, w co się ubrać na sobotę.

Stanęła przed szafą najpierw sięgnęła po sukienkę w kwiaty, ale uznała, że za elegancko. Potem po coś formalnego, lecz to z kolei zbyt poważne. W końcu postawiła na pastelowy sweter i dżinsy takie po prostu na luzie, z małym makijażem.

W sobotę wyszła z domu sporo przed czasem, znalazła kino w centrum, kupiła duży popcorn karmelowy i zajęła dobre miejsca na środku sali.

Zbyszek przyszedł chwilę później, od razu ją wypatrzył, od razu się uśmiechnął. To drobiazg, ale Marta poczuła ciepło na sercu.

To co, jesteśmy gotowi na małą dawkę śmiechu? zapytał, siadając.

Zawsze! przyznała, śmiejąc się lekko. I zawsze biorę karmelowy popcorn.

No nie! Ja też! roześmiał się Zbyszek.

To był ten moment nic nie trzeba było więcej, by poczuć się swobodnie.

Film okazał się świetny lekki, zabawny, aktorzy grali z dystansem, a dowcipy były śmieszne, nie żenujące. W pewnej chwili zaczęli się śmiać w tych samych momentach i bez słów rozumieli się coraz lepiej. Po seansie nie mieli ochoty wracać od razu do domu. Poszli na spacer, chłodny jesienny wieczór dodawał miastu uroku.

Rozmawiali o wszystkim: pracy, książkach, podróżach. Marta opowiedziała, że kocha powieści kryminalne, a Zbyszek, że ostatnio zaczytuje się w literaturze popularnonaukowej o kosmosie.

A byłaś za granicą? zapytał w końcu.

Jasne, w Hiszpanii, Barcelonie aż jej się oczy rozpromieniły. Tak pięknie, te uliczki, tapas, widok na miasto ze wzgórza

Dzięki temu jeszcze bardziej chcę tam pojechać. A ty? Gdzie byś chciała?

Japonia! Zawsze Te ceremonie herbaciane, sakura, zupełnie inna kultura.

Zbyszek spojrzał na nią, poczuł, że nie pyta o to na wyrost.

Może kiedyś tam razem polecimy.

Marta na chwilę zamilkła, ale potem szczerze się uśmiechnęła.

Byłoby cudownie!

W końcu zaszli nad Wartę. Kładka, lampy, odbicia gwiazd w rzece. Gdzieś z oddali dobiegała muzyka, a wokół było już cicho i spokojnie.

Dzięki za ten dzień powiedziała Marta. Bardzo miło mi się z tobą rozmawiało.

Ze mną też Zbyszek spojrzał jej w oczy. Zobaczymy się jeszcze?

Oczywiście potwierdziła.

Pożegnali się, stając chwilę na chodniku. Lekko ujął jej dłoń, odwzajemniła uścisk.

Patrzył, jak odchodzi w jasnym świetle latarni, lekko machając ręką na pożegnanie. I miał pewność to na pewno nie jest koniec. To początek. Nowego rozdziału, nowych okazji i ciepła. W nim samym rozrastała się pewność jeszcze czeka go mnóstwo wieczorów, rozmów i chwil, które mają smak tych najprostszych radości.

************************

Następnego dnia Zbyszek obudził się z poczuciem oczekiwania. Pogoda była szara i mokra, a on stał w kuchni, popijając kawę i patrząc na kapiące po szybie krople. Otworzył telefon, napisał: Cześć, masz ochotę na kino jeszcze raz? Tym razem typowo kinowo bo pogoda nie daje szans na plener.

Odpisała niemal natychmiast: Jasne! Ale musi być coś wesołego uwielbiam się śmiać. W tych kilku słowach była cała Marta lekkość, otwartość, dystans do siebie.

Zbyszek uśmiechnął się szeroko. Odetchnął głęboko i poczuł, że jest gotowy na coś nowego. To już nie zamykanie przeszłości, a otwieranie się na to, co przed nim.

A Marta kiedy odłożyła telefon po wymianie tych wiadomości też była podekscytowana. Pomogli jej w tym klienci, którzy byli zadowoleni z zamkniętego właśnie projektu i własna satysfakcja z codzienności.

Popatrzyła w lustro, wyciągnęła z szafy ulubione jeansy i miękki sweter. Chciała być po prostu sobą.

W sobotę, gdy spotkali się w kinie, już od wejścia panowała między nimi swoboda. Popcorn, trochę śmiechu, potem długi, wieczorny spacer o wszystkim i o niczym. Po raz pierwszy od dawna Zbyszek miał poczucie, że życie nie tylko się naprawiło, ale nabiera koloru.

W końcu, gdy odprowadzał Martę na przystanek, lekko ujął jej dłoń. Odwzajemniła uścisk z ciepłym uśmiechem. Pożegnali się, każdy wracając do siebie, jednak oboje mieli już w sercu cichą nadzieję na więcej.

To był dopiero początek. Początek czegoś nowego, lekkiego. Tak, jak życie powinno układać się zawsze przez przypadkowe spotkania, szczere rozmowy i drobne przyjemności.