BabuniaBabunia zawsze miała w kieszeni miętowe cukierki dla każdego, kogo spotkała na swojej drodze.

Ogłoszono już wejście do pociągu i Wiktor wyszedł na peron. Wracał do domu po tygodniowej delegacji. Wsiadł do wagonu z miejscami do leżenia i znalazł swoją dolną koję. Kiedy się układał, usłyszał, że ktoś ciężko dysząc przeciska się przez wagon. Odwrócił się. Starsza kobieta z torbą na kółkach, przypominającą raczej plecak, w jesiennym płaszczu i kolorowej chustce, stała naprzeciwko i łapała oddech.

„No i pięknie — pomyślał Wiktor. — Babcia będzie moją sąsiadką, za chwilę zacznie prosić o dolne miejsce”.

— Popatrz, synku, podobno mam dolne — odetchnęła w końcu.

Miejsce rzeczywiście miała dolne. Zaczęła się krzątać, porządkować rzeczy. Wiktor ocenił, że ma dobrze po siedemdziesiątce. „I po co jej to, w tym wieku? Nie mogła posiedzieć w domu?” — przeleciało mu przez głowę.

W końcu usiadła na swoim miejscu i złożyła ręce na kolanach jak uczennica. Do wagonu wchodzili ludzie, ale górne kojy w ich przedziale zostały puste. Wiktor pogodził się z tym, że będzie jechał z starszą kobietą, z którą nie bardzo ma o czym rozmawiać.

Pociąg ruszył. Po chwili pojawiła się obsługująca wagon z pościelą. Kobieta od razu zajęła się posłaniem, starannie rozkładając prześcieradło i koce. Potem znów usiadła i pierwsza zaczęła mówić:

— Nie przywykłam do takiej pościeli. W domu mam miękkie łóżko, a tu człowiek będzie sobie boki odgnieść. Nie jeździłam tak od młodości, już nie myślałam, że kiedykolwiek pojadę.

Wiktor skinął głową i milczał.

— Jestem Jadwiga Janicka. A pan jak się nazywa?

— Wiktor Borkowski.

— Wiktor… można po imieniu?

— Oczywiście.

— Synku, jedziesz w gości?

— Czemu w gości? Wracam z delegacji do domu.

— No to dobrze. A ja właśnie z domu, na stare lata.

Nagle zamilkła i wpatrzyła się w okno. Wiktorowi wydawało się, że w jej oczach pojawiły się łzy, chociaż nie płakała. Zrobiło mu się wstyd, że tak nieprzyjaźnie myślał o starszej pani.

— A pani też do domu czy z domu? — zapytał, żeby jakoś zatrzeć swoją wcześniejszą oziębłość.

— Z domu, synku, z domu. Stąd to wszystko jest dla mnie takie obce. Jechać tylko nieco ponad dobę, a tyle w drodze niepokoju.

— A do kogo pani jedzie?

— Do córki. Jadwiga sięgnęła do kieszeni i wyjęła chusteczkę, żeby wytrzeć łzę.

— To powinna się pani cieszyć, a pani płacze.

— Bo się cieszę. Pięć lat nie widziałam córki. Myślałam, że już nigdy jej nie zobaczę.

— Zgubiłyście się?

— Z własnej woli, synku, z własnej woli. Charaktery nie dawały nam spokoju od młodych lat, duma przeszkadzała żyć w zgodzie. Gdy córka podrosła, przestałyśmy się dogadywać. Wychowałam ją bez ojca, różnie bywało, dużo się kłóciłyśmy. Za pierwszym razem wyszła za mąż na złość mnie, ale nie ułożyło się. A ja zamiast ją wesprzeć, wypominałam. Tak nam zeszło życie. Przeciwko mnie nastawiała wnuczkę, wszystko robiła mi na przekór. Pięć lat temu sprzedała mieszkanie, wyjechała i nie powiedziała gdzie. Chodziłam i na policję, żeby coś ustalić, bo przecież zabrała wnuczkę. Potem dała znak życia. Napisała, że wszystko u niej dobrze, że wyszła za mąż, ale żebym jej nie szukała i nie przyjeżdżała. Z tym ciężarem żyłam przez te wszystkie lata. Po jakimś czasie zrozumiałam, że ja też zawiniłam. Może nie słuchała, może się obrażała, ale to moja jedyna córka.

A rok temu przyszedł list od Grażyny, mojej córki. Napisała, gdzie mieszka, że z mężem dawno się rozwiodła, że sama jest już babcią, i pytała o moje zdrowie. Płakałam całą noc, potem odpisałam, że bez nich nie ma dla mnie życia. Później porozmawiałyśmy przez telefon i obie zrozumiałyśmy, że wina leży po obu stronach.

Wnuczka urodziła dziecko, więc mam prawnuka. Grażyna pomaga jej we wszystkim, a poza tym pracuje, nie może się wyrwać. To ona mnie zaprosiła. A co miałam zrobić? Zamknęłam dom na klucz, prosiłam sąsiadkę, żeby doglądała, a gdy zrobi się zimno, żeby napaliła w piecu. Spakowałam torbę i zdecydowałam się jechać. Przecież nie wiadomo, ile mi jeszcze zostało, a tak chciałabym ją zobaczyć.

Wiktor milczał. Myślał o swojej matce, którą odwiedzał rzadko. Matka mieszka na wsi, tam też mieszka jego starsza siostra. Zawsze wydawało mu się, że siostra zajmie się matką. Teraz nagle coś ścisnęło go w piersi. On jest synem. Matka za nim tęskni, chce go częściej widywać.

Przez całą drogę rozmawiał z Jadwigą i czas minął nie wiadomo kiedy. Pomógł jej wysiąść i wtedy zobaczył idącą w ich stronę miłą kobietę, która niespokojnie patrzyła w ich kierunku. Wiktor się odsunął. Dwie najbliższe sobie osoby spojrzały na siebie, przytuliły się i nie mogły się od siebie oderwać. Obie płakały. To było tak poruszające, że Wiktor nie miał wątpliwości: teraz będzie dobrze. Już na pewno.

Odszedł na bok, chciał czymś zagłuszyć własne wzruszenie. Po tym spotkaniu wiele rzeczy stało się dla niego jasnych. Wyciągnął telefon i wybrał numer matki. Po prostu nagle zapragnął powiedzieć:

— Mamo, przyjechałem, jestem na miejscu. W weekend czekaj na mnie.