Awaria systemu

Awaria systemu

Jagoda, jesteś w domu?

Piotrze, każdą niedzielę rano jestem w domu, przecież dobrze o tym wiesz.

To otwórz drzwi.

Patrzyłem przez wizjer dobre trzy sekundy. Mój brat stał w korytarzu w rozpiętej kurtce, z dwiema sporymi torbami u nóg, a na twarzy miał wyraz, z którym przegrywa się ważne zakłady. Za jego plecami majaczyły dwa dziecięce cienie jeden wyższy, drugi niższy. Zamknąłem na chwilę oczy. Po otwarciu siluetki wciąż tam były.

Przekręciłem zamek.

Dzień dobry powiedział Piotr z uśmiechem, który pamiętam od dziecka. To był ten uśmiech, który zwiastuje nadchodzącą prośbę.

Nie odpowiedziałem.

Jeszcze nie zacząłem odbił piłeczkę Piotr.

Ale już tak się uśmiechasz stwierdziłem. Więc nie.

Maciek przecisnął się obok taty i wyjrzał na mnie spod czoła. Sześć lat, rozbiegany, z jednym sznurowadłem ciągnącym się po parkiecie. Obok stała Nina, w objęciach ściskając pluszowego królika bez jednego ucha, patrząc z tym uporczywym spokojem, jaki mają tylko czteroletnie polskie dzieci czyli bez cienia strachu.

Spojrzałem na parkiet. Jasny dąb, panele z serii Nordik z Barlinka, kładzione ledwie trzy miesiące temu przez fachowca, na którego czekałem półtora miesiąca. Maciek zdążył już wdepnąć czymś brązowym. Wolałem nie wnikać czym.

Wejdźcie powiedziałem. Tylko od razu buty zdejmujcie.

Mieszkanie na ósmym piętrze nowego bloku Korona Północy było moją dumą. Nie stanowisko starszego specjalisty do spraw sprzedaży w Wnętrzarskich Inspiracjach, nie samochód, nie saldo na koncie. Właśnie te 104 metry kwadratowe, trzy metrowe sufity, okna od podłogi do sufitu i widok na park miejski. Urządzałem je dwa lata, zmieniałem lampy, dobierałem zasłony w odcieniu pruskiego błękitu, aż w końcu trafiłem, a wieczorami wydawały się niemal szare. Sofa z katalogu Estell szeroka, szara, z wysokim oparciem. Stół kawowy z litego drewna, lekko pęknięty na blacie, co sprzedawca określił jako charakter drewna. Początkowo myślałem, że go zwrócę, potem się przyzwyczaiłem i nawet polubiłem. Żadnych zbędnych rzeczy. Porządek na parapetach. Kosmetyki Bielva ustawione według wielkości w łazience, ręczniki w jednym kolorze, identyczne wieszaki z drewna w szafie.

To była moja świadoma codzienność. Każdy szczegół na miejscu. Cisza prawdziwa miejska cisza ósmego piętra, kiedy słychać tylko szum lodówki Livinton z kuchni i czasem deszcz w szybę.

Piotr zostawił torby w przedpokoju. Dzieci zdjęły buty. Maciek natychmiast dotknął białej ściany ręką.

Maciek! zawołałem.

Co?

Ręce!

Spojrzał na swoją dłoń, potem na ścianę, potem znowu na mnie.

A co z rękami?

Z głębi nabrałem powietrza. Trzy sekundy wdechu, trzy wydechu ćwiczenie ze szkolenia o zarządzaniu stresem.

Piotr, mów szybko.

Brat przeszedł do kuchni, usiadł na wysokim stołku przy wyspie i oparł ręce o blat, jakby ogłaszając kapitulację.

Jedziemy z Moniką na osiem dni do pensjonatu. Musimy porozmawiać. Naprawdę, musimy, a z dziećmi to jest niemożliwe.

Innych opcji nie macie?

Mama w sanatorium do przyszłego piątku, dobrze wiesz. Rodzice Moniki na wsi, tam kwarantanna po jakimś wirusie, dzieci tam nie zawieziemy. Jagoda, proszę cię o jedno osiem dni.

Osiem dni powtórzyłem.

No, może dziewięć. Wrócimy w przyszłą niedzielę.

Z salonu dobiegł specyficzny dźwięk coś upadło.

Nina, nie ruszaj nic! krzyknął Piotr, nie oglądając się nawet, głosem człowieka, który tak mówi sto razy dziennie.

Piotr ja już spokojnie. Szept działa lepiej niż krzyk, nauczyli mnie tego Pracuję z domu. W środę mam ważną prezentację on-line dla klientów z trzech miast. Nie znam się na dzieciach. Nie wiem, co jeść dać, co im mówić, jak usypiać.

Wszystko jedzą, poza cebulą. Chociaż Maciek pomidorów nie tknie. Rozmowa? O wszystkim. Nie są wybredni. Nina zasypia z królikiem, Maćkowi trzeba książkę przeczytać, w torbie siedzi.

Piotr…

Jagoda podniósł wzrok, a ja zobaczyłem w jego oczach coś, co ścisnęło mnie pod mostkiem. Nie litość. Coś innego. Zmęczenie, któremu nie ma co się sprzeciwiać. Jeśli nie pojedziemy teraz, nie wiem, co będzie z naszą rodziną. Naprawdę nie wiem.

Za oknem leniwie przesuwała się chmura nad parkiem. Bardzo biała, bardzo spokojna.

Osiem dni powiedziałem w końcu.

Dziękuję ci.

Nie dziękuj z góry. I nie obiecuję, że nie zadzwonię za trzy godziny.

Będziemy pod telefonem. Monika też.

Piotr wyszedł szybko. Zbyt szybko. Całował dzieci po głowach, rzucił tekst o cioci Jagodzie, najlepszej na świecie, zostawił na kuchennej wyspie listę instrukcji spisaną swoim charakterystycznym pismem i po piętnastu minutach zniknął za drzwiami.

Stałem w przedpokoju.

Maciek i Nina patrzyli na mnie.

Patrzyłem na nich.

No powiedziałem.

No potwierdził Maciek.

Jesteście głodni?

Chcę sok! zawołała Nina.

Jaki?

Pomarańczowy!

Sok pomarańczowy?

Nie… pomarańczowy. Ten co jest pomarańczowy.

Otworzyłem lodówkę. Były dwie wody, pojemnik z pokrojonymi warzywami, jogurt naturalny Bielva i otwarte białe wino. Ani soku, ani jednego produktu dla dzieci. Nigdy o tym nie myślałem przecież nie musiałem.

Najpierw sklep ogłosiłem.

Huraa! krzyknął Maciek tak, że echo rozniosło się po całym mieszkaniu. Trzy metry wysokości robiły swoją robotę.

Skrzywiłem się.

Biedronka była tuż obok, pięć minut pieszo. W trakcie tej wędrówki Nina upuściła królika cztery razy, Maciek wcisnął wszystkie przyciski w windzie, włącznie z alarmowym, i uraczył mnie historią o chłopcu z przedszkola, co pluje przez zęby na dwa metry. Dowiedziałem się o nim więcej, niż chciałem.

W sklepie kupiłem cztery soki, mleko, chleb, jogurty truskawkowe, makaron, piersi z kurczaka w panierce, jabłka, banany i ciastka, które Maciek wrzucił w moje ręce, kiedy patrzyłem na sery. Nie odłożyłem. To była pierwsza drobna kapitulacja, na którą tydzień temu bym się nie zgodził.

Dzień pierwszy względnie spokojny. Poza tym, że Nina wylała sok pomarańczowy na stół kawowy, a Maciek wpadł barkiem w futrynę i płakał pięć minut. Nie wiedziałem, jak się pociesza dzieci. Podałem mu szklankę wody i powiedziałem, że przejdzie. Dorosłym też zawsze tak mówię i o dziwo podziałało. Maciek popił, zaszlochał i poszedł oglądać bajki na tablecie, który brat spakował.

Spanie? Odmówili o dziewiątej, dziesiątej i w pół do jedenastej. W końcu przeczytałem Maćkowi dwa razy książkę o misiu szukającym malin, bo poprosił powtórkę. Nina w tym czasie zasnęła przy królikiem na kanapie. Przez kilkanaście sekund patrzyłem, zanim ostrożnie przeniosłem ją na rozłożoną sofę w gościnnym. Była lekka i ciepła jak małe słońce. Nawet nie drgnęła.

Wróciłem do kuchni. Zaparzyłem sobie ziołową herbatę w kubku Livinton. Do prezentacji trzy dni. Trzeba było dokończyć dwa slajdy i przećwiczyć wstęp.

Siedziałem w ciszy i piłem. I nie umiałem się skoncentrować.

Rano, o 6:37, dokładnie to pamiętam, bo zerknąłem na zegarek na telefonie, z salonu dochodził huk.

Maciek wstał, zdecydował zbudować fortecę z poduszek sofy Estell. Wszystkie cztery leżały na podłodze, koc też, a on sam wśród nich i zajadał ciastka, które znalazł, nie wiem jak, na drugiej półce kuchennej szafki. Okruszki wszędzie.

Dzień dobry przywitał się rezolutnie.

Dzień dobry odpowiedziałem.

Umiem zrobić pankejki?

Racuchy?

No, takie okrągłe z syropem klonowym.

Nie mam syropu klonowego.

Szkoda.

Ugotowałem kaszę gryczaną. Bez marudzenia zjadł. Nina obudziła się o ósmej, podreptała z królikiem na kuchnię, wdrapała na stołek i powiedziała:

Chcę kaszę jak Maciek.

Uznałem, że jest całkiem nieźle.

Powódź wybuchła we wtorek o drugiej po południu.

Siedziałem przy biurku, przy prezentacji. Dzieci bawiły się w łazience pozwoliłem im puszczać papierowe statki z rachunków, które Maciek odkrył w szafce nocnej i przemianował na flotę morską. Wszystko brzmiało niewinnie. Woda w wannie, dzieci zajęte cisza!

Cisza skończyła się po dwudziestu minutach.

Nie od razu zwróciłem uwagę. Skończyłem slajd, poszedłem po wodę, i dopiero wtedy zobaczyłem na płytkach coś błyszczącego wyciekającą spod drzwi łazienki wodę.

No nie… wyrwało mi się tym tonem, co się mówi, gdy już za późno.

Był otwarty kran, dzieci się zapomniały. Według Maćka wyszli zobaczyć bajkę. Odpływ nie był zatkany, ale flagowy krążownik zablokował go w taki sposób, że wody przybywało przez dziesięć minut.

Zakreciłem kran. Popatrzyłem na podłogę. Zamknąłem oczy.

Po dwudziestu minutach zadzwonił dzwonek. Zbierałem właśnie wodę, mając przeszyte na wskroś filcowe kapcie Bielva, raczej nie do uratowania.

Kto tam?

Sąsiad z dołu. Siódme piętro.

Otworzyłem. Około czterdziestoletni facet, wysoki, w lekko potarganych dżinsach i granatowym swetrze. Spokojna twarz, w ręku telefon z wyświetloną fotką sufit z wielką mokrą plamą.

Andrzej. Mieszkanie 72.

Jagoda. 84. Wiem, co się stało. To przez dzieci.

Rozumiem schował telefon. Pomóc?

Spojrzałem na niego, gotów na tyradę, groźby, wykład o odpowiedzialności lub wzywanie administracji. Byłem gotów, to w końcu część mojej pracy.

Powiedział pan pomóc? upewniłem się.

Słychać jeszcze, że u was woda. Mam dobrego mopa i budowlany suszarkę.

Za moich pleców wychylił się Maciek.

Jesteś sąsiad z dołu? To przez nas masz mokro?

Przez was przytaknął Andrzej. Ale nie było w tym złości, tylko: Lepiej pływały statki?

Był lotniskowiec!

Imponujące.

Wchodźcie zaprosiłem. Nie było sensu truć.

Godzinę pamietam słabo. Andrzej przyniósł mop i pomagał bez komentarzy zbierać wodę. Dawał Maćkowi wyżymać ścierkę dla chłopca to była poważna sprawa. Nina, przytulona do królika, chwilami wskazywała tu jeszcze mokro i miała rację.

Sufit bardzo ucierpiał? zapytałem, gdy skończyliśmy.

Trochę. Stara farba, i tak się sypała. Plama wyschnie.

Opłacę remont.

Zobaczymy. Wzruszył ramionami. Macie dzieci od dawna?

Drugi dzień.

Wasze?

Siostrzeńcy. Nie mam własnych.

Kiwnął głową. Spojrzał na Maćka, który już przestał się przejmować powodzią i klikał pilotem od telewizora.

Rozumiem powiedział Andrzej. Porada: warto założyć blokadę na odpływ, można kupić w każdym markecie. I kran nie na maksa.

Zapamiętam.

Powodzenia. Odwrócił się jeszcze w drzwiach. Mieszkam na siódmym, dzwońcie bez skrupułów.

Czemu pan taki spokojny? Nie powstrzymałem się.

Pomyślał sekundę.

Bo co miałem zrobić? Krzyczeć? Sufit od tego nie wyschnie.

Wyszedł. Zamknąłem drzwi i oparłem się plecami. Za oknem słońce. W kuchni Nina kłóciła się z Maćkiem o ostatnie ciastko. Oboje popatrzyli na mnie z szacunkiem, kiedy po równo podzieliłem między nich resztę.

W środę o poranku przygotowywałem się do prezentacji. Dzieci oglądały bajki, tablet naładowany, jabłka i chrupki na stole. Wszystko pod kontrolą.

Prezentacja ruszyła o jedenastej. Siedziałem przy biurku, laptop z kamerą, słuchawki, marynarka na domowej koszulce. Z trzech miast siedmiu ludzi dyrektor oddziału z Poznania, dwóch partnerów z Warszawy, regionalny handlowiec itd.

Pierwsze piętnaście minut super. Poprowadziłem ich przez nową kolekcję Estell, odpowiedziałem na dwa pytania.

W szesnastej minucie drzwi do gabinetu się otworzyły.

Ciociu Jaga! głos Niny niósłby się i na siódmym piętrze. Maciek zabrał mojego królika!

Nina powiedziałem cicho, wymownie pracuję teraz.

Maciek mówi, że królik brzydki!

Jest brzydki! grzmiało z salonu.

Proszę państwa uśmiechnąłem się do kamery sekundkę przerwy.

Wstałem. Maciek trzymał królika za ucho, Nina za resztę. Ciągnęli w różne strony.

Puście królika, oboje.

Puścili. Królik upadł. Nina przytuliła go i przycisnęła do piersi.

Maciek, możesz oglądać bajki po cichu?

Tam już się skończyły.

Włącz inne.

A jakie?

Dowolne.

Tam reklamy.

Spojrzeliśmy sobie w oczy. Ostatecznie znalazłem dziecięcy kanał z animacją o gadających zwierzętach i wróciłem do gabinetu.

Cisza potrwała osiem minut. Potem sam Maciek, cicho, stanął przy biurku.

Muszę do łazienki powiadomił kameralnym tonem.

Pierwszy roześmiał się dyrektor z Poznania. Potem reszta. Spłonąłem rumieńcem pierwszy raz od lat.

Maciek, wiesz gdzie toaleta.

Wiem. Chciałem powiedzieć.

Idź.

Wróciłem do prezentacji. Atmosfera nie była już biznesowa, za to nagle była prawdziwa. Warszawiak wspomniał, że ma troje dzieci i rozumie doskonale. Regionalny handlowiec potwierdził zainteresowanie kolekcją Estell. Umówiliśmy się na kolejny kontakt.

Zamknąłem laptopa i posiedziałem chwilę w ciszy.

Zrobiłem dzieciom kanapki z serem. Maciek stwierdził, że pyszne. Nina zjadła pół, zajęta rozmową z królikiem.

Po czwartej zadzwonił dzwonek.

Przyniosłem zatyczkę do łazienki powiedział Andrzej, przedstawiając przezroczysty woreczek z gumową blokadą.

Specjalnie pan szedł do sklepu?

Miałem po drodze chleb kupić.

Wchodźcie.

Nie planowałem tego, po prostu powiedziałem. Andrzej zdjął buty. Maciek z entuzjazmem zaanonsował: O! To ten pan od powodzi!

Ten sam potwierdził Andrzej.

Sufit już suchy?

Prawie.

Maciek się rozpromienił. Umi pan grać w jengę? Tata spakował!

Umiem.

To idziemy!

Andrzej usiadł przy stole, z dziećmi po obu stronach. Nina reguł nie rozumiała, ale chciała trzymać królika obok, jako kibica. Andrzej grał poważnie i z szacunkiem i to, mam wrażenie, dzieci wyczuwały.

Stałem w kuchni, udając gotowanie obiadu. W rzeczywistości patrzyłem.

Ostrożnie, Maćku, ta z lewej pójdzie łatwiej.

Skąd pan wie?

Wieże mają zawsze słabe miejsce. Trzeba szukać.

A w życiu też tak? spytał Maciek z typową dziecięcą powagą.

Andrzej zamyślił się na chwilę.

Też.

Kolację zjedliśmy wszyscy razem. Andrzej pomógł mi smażyć filety z kurczaka, odkroił równo chleb, bo zauważył, że nie umiem a on idealnie równo. To już było odrobinę bezczelne, ale chleb rzeczywiście lepszy.

Długo tu pan mieszka?

Trzy lata. Pamiętam, jak się pan rok temu wprowadzał, widziałem meble.

Jest pan obserwatorem.

Tak wyszło. Wychodziłem akurat do pracy.

Czym pan się zajmuje?

Pracuję w biurze architektonicznym. Konstruktor, konstrukcje nośne. Nuda.

Dlaczego nuda?

Nikt nie pyta konstruktora, czy wyszło ładnie. Pytają, czy się trzyma.

Ale to ważniejsze stwierdziłem.

Spojrzał na mnie, jakby to nie było oczywiste.

Pewnie tak.

Dzieci spały przed dziewiątą. Andrzej dopił herbatę, podziękował i ruszył do drzwi.

Spokojnej nocy powiedziałem przy wyjściu.

Spokojnej. Dziękuję, za wszystko. Za to, że wtorek pan nie złościł się.

Spojrzał na mnie chwilę dłużej.

Dobrze panu idzie. Jak na początkującego.

Po czym pan poznał, że pierwszy raz?

Bo wyglądał pan jak ktoś, kto niesie porcelanowy wazon i boi się stłuc.

Zaśmiałem się tak, jak dawno nie. Oparłem się o drzwi.

Na wieszaku wisiało dziecięce płaszczyk Niny, niebieskie z misiem na guziku. Obok kurtka Maćka. Moje wisiało osobno, jakby się samo odsunęło.

Czwartek i piątek minęły już inaczej. Coś we mnie się zmieniło. Przestałem podskakiwać na dźwięk każdego hałasu. Poranny rytuał z kaszą i sokiem stał się codziennością. Nina lubiła siedzieć przy mnie, gdy pracowałem i rysowała zajączki w notesie rodzinę królików, z imionami.

To mama-zając, to tata-zając, to mały Pucek.

Czemu Pucek?

Bo jest mały i okrągły.

Logiczne.

W piątek Andrzej znów przyszedł z grą planszową z zakurzonej antresoli. Miasta świata, stare, polskie, z pożółkłymi kartami. Dzieci nie znały żadnego z nich, ale to nie szkodziło.

Skąd to pan ma?

Z dzieciństwa. Przeprowadzając się, zabrałem parę pamiątek. Po co sam nie wiem.

Dobrze.

Graliśmy na podłodze Nordik był chłodny i gładki. Nina położyła się, zasypiając przy mnie pod ramieniem, i nawet nie poczułem, kiedy objąłem ją ręką.

Andrzej zauważył. Nic nie powiedział.

W sobotę wyciągnęli mnie do parku. Pomysł Andrzeja nawet nie protestowałem. Ten sam park, na który patrzyłem z okien. Maciek znalazł kałużę, przeszedł przez nią, mimo protestów, i szedł trudząc w mokrych skarpetkach i buty niosłem w reklamówce.

Nie martwisz się?

Nie, wyschną.

Jesteś jak Andrzej wymsknęło mi się.

Andrzej jest super. Wujek Jaga, on jest twoim przyjacielem?

Sąsiadem.

To to samo?

Nie.

Czemu?

Nie miałem pojęcia, co odpowiedzieć. Za mną Andrzej taszczył Ninę na barana, tłumacząc jej coś o drzewach.

W niedzielę Piotr zadzwonił. Głos już miał inny cieplejszy.

Jak tam?

Żyją. Maciek przeszedł przez kałużę. Nina narysowała 47 królików.

Roześmiał się.

Dajesz radę.

Pewnie. A u was?

Krótka pauza.

Lepiej. O wiele. Dziękujemy.

Dobrze, że lepiej.

Drugi tydzień minął spokojniej. Już wiedziałem, że Maciek nie je pomidorów, ale chętnie je zupę pomidorową, jeśli nie powiem mu, z czego jest. Wiedziałem, że Nina każe zostawiać uchylone okno przed snem. O 19:30 zawsze zaczynały się marudzenia i wtedy lepiej po prostu zaproponować, że się położą.

Andrzej przychodził codziennie wieczorem. Czasem z czymś, czasem ot tak. Rozmawialiśmy w kuchni o pracy, mieście, książkach. Czytał dużo co zaskakujące jak na konstruktora. Ja też czytałem, ale ostatnio tylko służbowe materiały.

Co teraz pan czyta?

Nic. Tylko praca.

To się nie liczy.

Wiem.

Przynieść coś?

Przynieś.

Przyniósł powieść japońskiego autora o kobiecie sprzątającej rzeczy po matce. Czytałem każdego wieczora przez pół godziny po zaśnięciu dzieci. To był najlepszy fragment dnia.

Czwartek, drugi tydzień. Maciek poprosił, bym pokazał mu swoje miejsce pracy.

W sensie tu? Gabinet?

Tak. Pokaż.

Otworzyłem drzwi. Maciek rozejrzał się: laptop, katalogi Estell, mały kaktus.

Jesteś szczęśliwy? Na tej pracy?

Chyba tak. Lubię to.

Tata mówi, trzeba pracować, by być szczęśliwym. Inaczej po co.

Tata mądrze mówi.

Czemu mieszkasz sam?

Tak wyszło.

Nie chciałeś, by ktoś był?

Przyzwyczaiłem się do tego, by być samemu. Było dobrze.

Było?

Zamyśliłem się.

Było.

Niespodziewanie szybko nastał ostatni dzień. Piotr przyjechał z Moniką. Wyglądali zupełnie inaczej. Spokojniej. Monika długo tuliła dzieci. Nina przez kilka minut nie chciała puścić jej szyi.

Jagoda, nawet nie wiem, jak ci dziękować mówiła.

Nie trzeba.

Byli grzeczni?

Byli dziećmi. I to dobrze.

Była zaskoczona.

Zbiórka zajęła godzinę. Nina płakała, żegnając się. Maciek pożegnał się poważnym uściskiem dłoni śmieszne i wzruszające. Potem szybko przybiegł, objął mnie na chwilę i uciekł do ojca.

Zamknąłem drzwi.

Dziecięcy płaszczyk Niny zniknął z wieszaka. Moje wisiało samotnie.

Było cicho.

W salonie rozrzucona poduszka Maciek rano oglądał na niej tablet. Koło stołu kawowego rysunek zapomniany przez Ninę. Rodzina królików mama, tata, Pucek. I obok, z boku, narysowana postać z żółtymi włosami, podpis ciocia Jaga.

Wziąłem rysunek do ręki, przytrzymałem chwilę.

W kuchni nastawiłem wodę, ulubiony kubek. Wszystko na swoim miejscu. Tak, jak lubię.

Czekałem, aż poczuję ulgę tę znajomą, kiedy znów zapada cisza. Ale nie przyszła.

Został tylko rysunek i cisza, która brzmiała inaczej. Jak pauza po muzyce kiedy nie wiesz, czy już dobrze, czy jeszcze nie, ale coś się zmieniło.

Siedziałem przy herbacie, patrzyłem na park z okna.

Myślałem o Maćku pytającym o szczęście. O Ninie, co w piątek usnęła przy mnie na podłodze, a ja nie chciałem jej odsuwać. O tym, jak wyglądał gabinet przed i po tym, jak Maciek chciał go zobaczyć.

Myślałem o Andrzeju.

O tym, jak równo kroił chleb. O jego spokoju, który nie był obojętnością, tylko czymś innym stabilnym jak konstrukcja nośna. Przychodził co wieczór i nigdy nie oczekiwał niczego w zamian. Po prostu był.

Myślałem, że przez ostatnie dziewięć dni ani razu nie obudziłem się w nocy z niepokojem o pracę. To było nowe.

O szóstej wieczorem wstałem, umyłem się, założyłem ulubiony granatowy sweter (ten, który dobrze na mnie leżał). Wziąłem telefon, odłożyłem, wziąłem znów.

Nie dzwoniłem. Zjechałem na siódme piętro, zadzwoniłem do drzwi 72.

Andrzej pojawił się po kilku sekundach. W jego spojrzeniu nie było zdziwienia, tylko coś uważnego.

Pojechali rzuciłem.

Słyszałem trzask drzwi.

Cicho.

Tak.

Ma pan ochotę na herbatę? Dopiero co wstawiłem. Jeśli trzeba, zrobię świeżą.

Przez chwilę milczał.

Chętnie odpowiedział.

Wnieśliśmy się po schodach. Podgrzałem wodę od nowa. Usiedliśmy na wysokich stołkach zaraz jak Piotr w pierwszy dzień. Tylko rozmowa inna, ludzie inni.

Dziś pierwszy raz od dziewięciu dni nie mam żadnych obowiązków. Nie wiem co z tym zrobić.

To dobrze czy źle?

Nie wiem. Tylko… dziwnie.

Przyzwyczai się pan do nowego dziwnego.

Co to znaczy nowe dziwne?

Kiedyś dziwne było być sam. Potem się pan przyzwyczaił. Potem znowu dziwne, ale inaczej.

Jak ktoś, który to sam przeżył.

Byłem żonaty. Sześć lat. Trzy lata temu się rozeszliśmy.

Przykro mi.

Nie trzeba. Tak miało być. Byliśmy dobrzy, ale nie dla siebie. Najcięższa była cisza po wszystkim. Okazuje się, że jedno to cisza z kimś, a drugie bez kogoś.

Myślałem, że cisza to wolność i samotność to wybór.

Czasem. Ale wybory też się zmieniają.

Zmienił pan?

W trakcie. Pomagają w tym zalani sąsiedzi i dzieci.

Zaśmiałem się.

Andrzeju…

Tak?

Pan… Zawahałem się. Chciałem powiedzieć coś niewielkiego, co zawsze udawało mi się przekierować. Podobasz mi się. Chcę, żeby pan wiedział.

Zamyślił się chwilę. Na twarzy pojawił się ciepły uśmiech.

Trochę też pana lubię. Myślałem o tym.

Od kiedy?

Od pytania o mój spokój. Nikt nie pytał.

To dziwny powód.

Mam same takie.

Siedzieliśmy przy herbacie do jedenastej. Rozmawialiśmy o pracy, o panoramie miasta z siódmego i ósmego piętra, o dzieciach, o rysunku Niny. Nie śpieszył się do wyjścia, ja nie śpieszyłem się go żegnać.

Pod koniec ujął na sekundę moją dłoń.

Dobranoc, Jagoda.

Dobranoc.

Zamknąłem drzwi i oparłem się o nie tym razem z poczuciem, że przeszedłem jakąś niewidzialną granicę. Cisza była inna ciepła, nie pusta.

W salonie położyłem rysunek Niny na półkę, przy wazonie. Zajączki spoglądały na mnie narysowanymi oczami. I ciocia Jaga z żółtymi włosami trochę krzywo, ale rozpoznawalnie.

Rok później

W mieszkaniu dużo się nie zmieniło, na pierwszy rzut oka. Na dolnej półce pojawiły się bajki zostawione przez siostrzeńców. Na parapecie obok kaktusa stoją trzy doniczki jeden kwiat stoi przekrzywiony, bo Nina go przelewała. Na wieszaku w przedpokoju dwa płaszcze mój granatowy i szary Andrzeja.

Na stole leży otwarty katalog konstrukcyjny Andrzeja, kubek z niedopitą kawą i książka.

Stoję przy oknie, patrząc na park. Jesień, rudawa i wilgotna, jak lubiłem.

Brzuch już widoczny choć niewielki, piąty miesiąc. Oswajam się z tym codziennie, po kawałku z czymś, co najpierw wydaje się niemożliwe, a potem najzwyklejsze i najważniejsze.

Drzwi się otwierają.

Jadą Andrzej chodzi do kuchni. Piotr napisał, są już w samochodzie.

Poł godziny jeszcze.

Maciek już dzwonił?

Trzy razy. Pyta, czy będzie mógł obejrzeć bajki, czy idziemy na spacer.

I to, i to możliwe.

Tak mu odpowiedziałem.

Andrzej nastawia wodę. Patrzy na mnie.

Dobrze się czujesz?

Dobrze. Trochę nogi bolą, ale poleżę potem.

Siadaj.

Stoję przecież.

Jagoda…

No dobrze, już siadam przenoszę się na kanapę. Wiesz, myślałem dzisiaj. Rok temu w tę niedzielę dzieci pojechały. Stałem w kuchni, patrzyłem na czajnik i czekałem na ulgę od tej ciszy.

No i jak?

Nie przyszła.

A pamiętam, przyszedłeś.

Czekałeś na mnie?

Nie wiem. Chyba wierzyłem, że się pojawisz.

Dzwonek dzieci dzwonią z impetem, jak tylko mogą. Maciek pierwszy dobiega.

Ciociu Jaga! Jesteśmy! A idziemy do parku? A liście już są? A brzuch urosłaś?

Maciek, pozwól wejść dorosłym! odzywa się Piotr.

Już wszedłem.

Nina cicho, jak zawsze, rozgląda się, szuka mnie wzrokiem, podchodzi, tuli, odsuwa i patrzy poważnie.

Ciociu Jaga. Królik tu jest?

Jest. Na półce w gościnnym.

Wiedziałam.

W przedpokoju hałas: Piotr obejmuje Andrzeja, Monika coś opowiada o drodze, Maciek już krąży po mieszkaniu i wydaje z siebie kolejne odgłosy. Znajduje książkę o misiu i malinach.

Ciociu Jaga, zachowałes naszą książkę!

Zachowałam.

Przeczytasz ją dzidziusiowi?

Oczywiście.

Dobrze. Andrzej, idziemy do parku? Są liście?

Są.

To idziemy!

Najpierw herbata zdecydowałem.

Zawsze tak mówisz.

I będę mówił.

No dobrze odpowiada Maciek i patrzy tym spojrzeniem, które się nie zmieniło przez rok i pewnie nie zmieni jeszcze długo. Ciociu Jaga, a ty jesteś teraz szczęśliwa?

W domu gwar: śmiech Moniki, Nina szuka królika, czajnik na kuchni, park za oknem, dziecko, które daje o sobie znać podskokami.

Spoglądam na Maćka.

Tak, Maćku. Jestem szczęśliwy.