Afera w szanowanej polskiej rodzinie

To już koniec! Lidia Szymonowicz ledwie dotknęła kącików oczu śnieżnobiałą chusteczką, a jej szloch przeszył powietrze tak przejmująco, że jej mąż, Antoni Szymonowicz, odruchowo poderwał się w fotelu.

Lidka, co się dzieje?! Twoje kropelki?!

Daj mi spokój z tymi kropelkami, Antoś! Ty w ogóle nic nie rozumiesz?! To wstyd! Wstyd na całą rodzinę! Zobacz na nią! A ona nawet nie czuje skruchy!

Jedynaczka rodu Kowalskich zdecydowanie nie wyglądała na pokutującą. Nie sypała popiołu na głowę ani nie zalewała się łzami. Nic z tych rzeczy.

Jagienka Kowalska jadła czereśnie. Wystawiła na balustradę werandy długie, zjawiskowo piękne nogi, po matce, która zawsze powtarzała, że są jak u babki primabaleriny Teatru Wielkiego w Warszawie. Jagna podnosiła czereśnię z misternie malowanej paterki, wrzucała ją do ust, a potem celnie strzelała pestką w krzaki. Te jej drobne przewinienia za każdym razem wywoływały u matki zdesperowane westchnienie.

Jagno! Przestań natychmiast! Co ty wyprawiasz?! My tu rozmowę poważną prowadzimy! Ty Ty

Lidia z rozpaczą rozłożyła ręce i wyszła w końcu po swoje kropelki.

Jagna, córeczko Ty chyba żartujesz? z niepokojem szepnął Antoni, rzucając córce pytające spojrzenie zanim podążył za żoną.

Nie żartuję, tato! A przekazałbyś mamie, że jej plany co do tej całej partii od początku skazane są na klęskę? Za Marka się nie wyjdę. Niech nie liczy.

Złamiesz jej serce!

Nie przesadzaj, tato.

Może jeszcze się zastanowisz?

Nie, już odmówiłam. Porozmawialiśmy dzisiaj, wszystko ustalone. Jeżeli nie zrozumieliście za pierwszym razem powtarzam: nie. Ślubu nie będzie.

No, pięknie…

Z salonu dobiegły już jęki i Antoni musiał pobiec ratować żonę, a Jagna z westchnieniem sięgnęła po kolejną czereśnię.

Matko Boska, co ja powiem wszystkim?! To koniec! Knajpa zamówiona, zaproszenia rozesłane!

Mamo, nie prosiłam cię, żebyś je wysyłała zaśpiewała cicho Jagna. Sama zaczęłaś, sama się martw.

To okropne, córko! Ja chciałam dobrze!

Wyszło jak zwykle, co? Jagna wyciągnęła się leniwie. Mam swoje plany na życie. Nie szkoda ci?

Jagna! Lidia rozpłakała się jeszcze mocniej. Co ty wyprawiasz?!

Nic wielkiego. Jagna wstała i zaczęła zbierać nie ruszone filiżanki z wystygłą herbatą, ignorując matki oburzenie. Wiem, co powiesz. Umiałam umyć filiżanki i ci nic nie potłukłam.

Odeszła do kuchni, a Lidia odłożyła chusteczkę.

Wykapana twoja matka! rzuciła cierpiąca do męża. Nawet intonację ma identyczną! Za co mi to

Regina Augustynowicz, legendarna teściowa, od początku działała Lidii na nerwy. Lidia wyszła za mąż nie jako nastolatka, była już kobietą z doświadczeniem, a więc oczekiwała szacunku. Jednak Regina nie zamierzała niczego zmieniać w swoim stylu z powodu nowego członka rodziny.

Lideczko, co ty tak pachniesz?! szepnęła jej kiedyś na ucho, dyskretnie zatykała nos gdy Lidia wchodziła do pokoju.

Nowe perfumy! Nie podobają się?

Nie mówię, że złe, ale po co od razu pół flakonu? Kropla na nadgarstek by wystarczyła.

Lidia naprawdę lubiła pachnieć przesadnie i czuła się dotknięta.

Co ja jej zawiniłam? żaliła się mężowi. Czemu ona taka jest?

Liduś, mama ze wszystkimi tak gada. To jej styl.

Niech go zmieni, bo inaczej…! I nie mów do mnie „Liduś”! Nie cierpię!

Oczywiście Regina nie poprawiała swojego zachowania. Celnymi, czasem złośliwymi uwagami wyprowadzała Lidię z równowagi. To chłodziło relacje między Antonią i matką aż do dnia w teatrze, kiedy Lidia usłyszała wątpliwy komplement:

Lideczko, pani to prawdziwa dama! Widać, kontakt z Reginą Augustynowicz robi swoje! Jaki styl! Co za smak! Dobrze, że ma pani tak uroczą kopię!

Porównanie do teściowej Lidii się nie spodobało, ale komplement już tak. Bo prawdą było, że Regina była ikoną stylu. Lidia potrafiła wyciągać wnioski nawet jeśli oznaczało to trochę zgrzytania zębami.

Trzymała się więc wobec teściowej na dystans, była uprzejma, a kiedy urodziła się Jagna, zupełnie zapomniała o dawnych urazach. Regina wnuczkę wychwalała pod niebiosa i chętnie się nią zajmowała.

W rodzie Kowalskich, gdzie niemal wszyscy próbowali sił w sztuce, wyjątkiem była tylko Lidia stomatolog, zapanowała harmonia. Jagna rosła otoczona miłością. Babcia i tata rozpieszczali ją jak mogli. Lidia była surowa, ale pragnęła, by córka miała lepsze życie od jej własnego.

O swoim dawnym życiu Lidia nie opowiadała nikomu. Antoni wiedział tylko tyle, ile musiał. On także należał do ludzi mądrych i nie dopytywał. Lidia doceniała to oderwała się od przeszłości, skupiając się na teraźniejszości.

Ze swoją matką Lidia nie utrzymywała kontaktu powody były poważne, ale nie chciała do tego wracać. W medalionie na szyi zdjęcie chłopca o kręconych włosach. Nigdy go nie otwierała. Pamiętała wszystko doskonale: jej syn, Pawełek, miał wtedy dwa lata Babcia, której powierzyła dziecko, wyszła tylko na chwilę po mleko. Był upalny dzień, otwarte okna

Utrata dziecka ją zniszczyła. Nie jadła, nie spała, przeklinała się za to, że nie wzięła urlopu dziekańskiego, tylko studiowała dalej. Zdawała akurat egzamin, a gdy wróciła jej świat się zawalił.

Męża, który był wtedy na wyjeździe naukowym, niemal od razu zostawiła. Po trzech latach małżeństwa i tak wiedziała, że to nie to. Rozwód był tylko kwestią czasu.

Spakowała rzeczy i wyjechała z rodzinnego Torunia na zawsze. Od tamtej pory czuła się jak staruszka. Wydawało się jej, że wszystko, co było bólem, już przeżyła. Nic już nie zostało. Tylko popiół…

A potem pojawił się Antoni.

Przyszedł do niej z bolącym zębem.

Dawno boli?

Od tygodnia.

Małe dziecko by szybciej przyszło! syknęła Lidia. Dorosły facet, a

Fakt. Nic nie rozumiem uśmiechnął się Antoni spod opuchniętego policzka.

Coś w tej uśmiechniętej twarzy sprawiło, że aż pogubiła narzędzia. Było jej tak głupio, że Antoni musiał odwrócić wzrok, by nie pogorszyć sprawy.

Pracowała cicho, skupiona, ale jej ruchy pierwszy raz od lat znów były lekkie, prawie łagodne.

Przez ponad rok Antoni czekał na nią po pracy. Rzadko rozmawiali, ale rozumieli się bez słów. Gdy się jej oświadczył, zawahała się.

Dobrze mi z tobą Ale nie wiem, czy cię uszczęśliwię.

Skąd te wątpliwości?

Nie chcę dzieci.

Czemu?

Powiem ci, ale nie w szczegółach. Potem zdecyduj; jeśli jutro nie przyjdziesz zrozumiem. Pomyśl. Pytaj mamy, jeśli chcesz. Podobno ją kochasz? To się radź.

Antoni się nie radził. Wyrósł z tego i wiedział, że Regina nie wtrąca się w życie syna. Wyjątkiem była Lidia, ale dopiero potem. Śmiała się nawet, że od emerytury jest tak samo upiorna jak w dowcipach o teściowych. Skończyła karierę baletową wcześnie przed ślubem syna zdążyła już dwa razy wyjść za mąż i dwa razy się rozwieść.

Matce Antoni wyznał o Lidii wszystko. Regina, paląc papierosa nad kawą w delikatnych filiżankach, słuchała w milczeniu, posępniała z każdą minutą. W końcu odsunęła filiżankę:

Kochasz ją?

Tak.

Więc po co rozmyślasz? Miłość to skarb, nie każdemu dana. I żadna cena nie jest za nią za wysoka, rozumiesz? Prawdziwy skarb jest ciężki. Czasem aż nie wiesz, czy dasz radę dźwigać. Ale dasz, jeśli docenisz, co dostałeś.

Myślisz?

Ja wiem.

Koniec rozmowy. Antoni przyprowadził Lidię do matki, ta podstawiła policzek do pocałunku i zawiozła ją do swojej krawcowej. Później sięgnęła do starego dębowego kredensu:

Tu są rodzinne klejnoty Kowalskich.

Ależ nie trzeba!…

A trzeba. Jesteś już nasza. Sama wybierzesz, co chcesz. Tylko pamiętaj to nie błyskotki. I nosić je trzeba z głową.

Jak to?

Babka mówiła, że w diamentach na targ iść nie wypada. No, chyba że w Sopocie, tam to dozwolone, żeby rybaczki padły z zazdrości i machnęły rabat.

Pierwszy raz od lat Lidia śmiała się szczerze.

Regina ją uczyła, Lidia się buntowała, ale w głębi duszy była wdzięczna. A gdy Lidia dowiedziała się, że jest w ciąży pierwszej powiedziała Reginie:

Na twarzy zielona jesteś, Lidia. Co się dzieje? Regina, której nie było akurat w domu, zaczęła ją wypytywać do skutku, aż Lidia uciekła do łazienki. Regina nie musiała długo myśleć.

Rodzić będziesz u Zosi. Jest świetna. Najlepsza. Ufam jej. Regina od razu wzięła sprawy w swoje ręce. Boi się?

Nie wiem, czy dam radę

Lidia, nie będę więcej tak z tobą rozmawiać, ale teraz powiem. Nie bądź głupia! Podziękuj Bogu i rób swoje! Pamiętaj z ciebie i dziecka oka nie spuśćę! Ja tu jestem! Zrozumiałaś?

Tak Dziękuję

Z wdzięcznością jeszcze zdążysz. Potem będę stara i jęcząca, to wtedy mi powiesz dziękuję. Dobrze?

Dobrze.

I tak się stało.

Jagna Kowalska urodziła się o czasie, zdrowa i bardzo głośna. Regina witała ją w progu szpitala, odgarnęła chustkę i wybuchła śmiechem:

Perfekcyjna robota! Brawo, Lidia!

I słowa dotrzymała. Lepszej pomocniczki Lidia nie mogła mieć. Regina, znana baletnica i lwica salonowa, zdejmowała norkę, chwytała miskę, lała wodę, szorowała pieluchy szarym mydłem, bo lepsze niż proszek, myła Jagnę i całowała jej pięty, zawodząc jak babcia:

Moje kochanie! Zdrowa bądź!

Zapomniano o dawnych kłótniach. Lidia zyskała to, o czym marzyła dom, rodzinę, względny spokój.

Swojego Pawełka nie zapomniała. Antoni dwa razy do roku wiózł ją na rodzinne groby, ale do Torunia nigdy nie wróciła, z matką się nie spotkała. Mieszkali zawsze pod miastem, by szybko wracać do domu.

Lata płynęły. Gdy Jagna skończyła dziesięć lat, Lidia dostała list od matki. Co tam było, wiedziała tylko Regina Lidia prosiła o radę.

Jedź. Nie zapomnisz. Może nie wybaczysz, ale to twoja matka. Przypomnij sobie dobre chwile sprzed tragedii. My wszyscy jesteśmy tylko ludźmi, każdy może popełnić błąd, nawet fatalny. I ty, i ja. Nie namawiam, byś od razu wybaczyła. Może nie znajdziesz w sobie siły to twoje prawo. Ale uważam, że to tobie ta rozmowa potrzebna, a nie jej. Inaczej będziesz się zadręczać całe życie. I Jagna nic z tego nie będzie miała. Pomyśl.

Następnego dnia Lidia zostawiła córkę u Reginy i pojechała do Torunia.

Spotkanie z matką trwało kilka minut. Ta odzyskała świadomość tylko na chwilę i zdążyła szepnąć: Przepraszam.

Lidia wróciła po kilku dniach. Regina oddała jej dziecko z uśmiechem:

Dobra robota. Tak trzeba było.

Wydawało się, że wreszcie nastąpi spokój. Wszyscy razem, każdy na swoim miejscu. Ale Lidia spokoju nie czuła. Słowa Reginy tkwiły w niej jak lepka pajęczyna.

Lęk Nieracjonalny, szarpiący. Antoni zaczął się martwić, prosząc, by żona się uspokoiła.

Liduś, za bardzo pilnujesz Jagny. Jest już dużą dziewczyną, potrzebuje przyjaciół, własnego życia

Nie rozumiem, czego ode mnie chcesz.

Żebyś nie kontrolowała każdego jej kroku. Nie zaszkodziłoby jej trochę wolności.

Tak? Lidia zjeżyła się jak kot. I to ty mówisz?! Tobie obojętne, co się stanie z twoim dzieckiem?!

Skądże! Lidia, o czym ty

Widzę to! Nie potrafię inaczej! To wciąż tylko dziecko! Różne rzeczy się mogą wydarzyć! Drugiej straty nie przeżyję!

A dlaczego mielibyśmy ją stracić?! Antoni wybuchł.

Bo życie jest nieprzewidywalne! W każdej chwili coś może się stać! I wtedy? Siedzieć i płakać?! Oszaleć można Po co komu taki los? Zastanowiłeś się?!

Antoni tylko bezradnie rozłożył ręce. Kochał żonę, ale jej lęki truły całą rodzinę.

Nie wiedział co robić. Pomogła Regina.

Dajcie ją na tańce.

Po co? Ma już kółka zainteresowań, sekcje, korki

Do kosza wszystko! Tylko tańce. W parze.

Ważne to?

Bardzo.

Dobrze, spróbuję!

Tak Jagna poznała nową pasję. I Marka.

Chłopak był pulchny i niezdarny, babcia przyprowadziła go do szkoły tańca, gdzie zrobili z nich parę.

Niech się uczą. Duże dzieciaki, pewnie niewiele z tego będzie stwierdzili instruktorzy, nie świadomi jeszcze charakteru Jagny.

Po trzech latach Marek i Jagna zdobyli pierwszy puchar, a potem bywali na każdym turnieju.

Marek już nie był niezgrabny, tylko pewny siebie, wysoki chłopak, który spoglądał z góry na swoją filigranową partnerkę, a sędziowie domniemywali, że tych dwoje coś łączy.

Jagna uśmiechała się wymownie, nie potwierdzając ani nie zaprzeczając. Wtedy nie wiedziała, że Lidia już snuje jej przyszłość.

Dowiedziała się o tym po maturze.

Postanowiłam. Idę na medycynę.

Jagna, dobra uczennica, zwlekała z decyzją, rozważając wszystko.

Myśleliśmy z tatą, że masz inne plany Lidia się uśmiechała, ale ten uśmiech był dziwny, zimny. Jagna poczuła ciarki.

Jakie? Powiedziałam coś?

Sama nie, ale z Markiem i jego rodzicami rozmawiałam.

No i? Jagna nie rozumiała, do czego matka zmierza.

Mamy trzy miesiące na przygotowania. Jesienny ślub najpiękniejszy! Z babcią załatwimy świetną restaurację, zna właścicieli wszędzie.

Ślub?! zmrużyła oczy Jagna. A kto się żeni? Marek?

Głuptasie! Wy przecież! Będziecie idealni nie tylko na parkiecie, ale i w życiu! Cudowne, prawda?

Jasne, a mnie spytać nie trzeba? wycedziła Jagna.

Myślałam, że to już ustalone, kochanie.

Nie mów do mnie kochanie! syknęła Jagna.

Chwyciła torbę i wybiegła, nie oglądając się na matkę. Lidia dopiero wieczorem dowiedziała się, że córka postanowiła zamieszkać u babci.

Regina była lakoniczna.

Czego się spodziewałaś? Jagna to nie lalka. Myślałaś, że ubierzesz ją w suknię, zawiniesz w welon i poprowadzisz do ołtarza? Oj, Lidka, przecież jesteś rozsądna kobietą! Nie poznaję cię!

Bo to moje dziecko! Chcę, żeby była szczęśliwa! Marek ją kocha!

A ona jego? Regina przekrzywiła głowę. To się nie liczy?

Wiem lepiej, czego jej potrzeba! Sama nie wie, co chce!

Ależ wie. Chce być chirurgiem. Porządna profesja. Co ci nie pasuje?

Wszystko! Niech się uczy, proszę bardzo! Ale najpierw niech wyjdzie za mąż, wtedy będę spać spokojnie!

Ale w czym to pomaga? Czy ślub ją zbawi?

Przecież wtedy będzie miała opiekuna, wsparcie… Marek to dobry chłopak! Od kiedy są w parze, śpię spokojnie, bo wiem, że o nią zadba.

Rozumiem troskę o dziecko Regina skinęła głową ale nie rozumiem tej chęci zamknięcia jej w klatce. Ten ślub to będzie klatka. Nawet jeśli złota.

Dyskusje są tu bez sensu. Ślub i już.

Ech! Regina parsknęła. Ty w ogóle nie znasz własnej córki.

I Jagna to udowodniła. Po rozmowie na werandzie postanowiła: czas wywrócić wszystko do góry nogami. Przeprowadziła się do babci. Lidia nie wybaczyła tego, nie odbierała telefonów, nie odwiedzała, a o tym, jak Jagna zdała egzaminy i dostała się na upragnioną uczelnię, dowiedziała się od męża.

Lidka, może już dość tych fochów? Czy naprawdę wolisz płakać w nocy ze ściśniętą poduszką, zamiast przytulić zdrową córkę? Byłem u nich, Jagna o ciebie pytała. Martwi się.

Pewnie! Jeszcze powiedz, że jej to nie obojętne, co się ze mną dzieje!

Lidia! Antoni pierwszy raz w życiu podniósł na żonę głos. To przekracza wszelkie granice! O co ci chodzi?! Przecież tak bardzo jej pragnęłaś! Co się zmieniło, że teraz tak ją od siebie odpychasz?! Myślisz, że nie widzę twojego cierpienia?! To po co?! Ja tego nie rozumiem!

Sama nie wiem! jęknęła Lidia. Nawaliłam, a teraz nie mam pojęcia, jak to naprawić… Masz rację, nie umiem bez niej oddychać. To boli Cały czas jest ciemno, światła nie widzę, jak po śmierci Pawełka

Lidia, dość! Antoni chwycił ją za ramiona i potrząsnął. Jagna żyje! Czeka na ciebie! Zbieraj się!

Gdzie? Po co?

Jadę z tobą do dziecka. I przestań wreszcie myśleć, że tylko twoje decyzje się liczą! Pozwól jej żyć! Córka to nie kryształowa róża pod kloszem!

Czy to gniew męża, czy jego słowa, zadziałały, ale Lidia posłuchała.

Pojednanie stało się faktem. O czym rozmawiały z Jagną za zamkniętymi drzwiami sypialni Reginy, nigdy nie wyjawiły. Tylko spuchnięte nosy i zaróżowione policzki zdradzały Antoniego, że jego dziewczyny się dogadały.

Los jednak postanowił nie poprzestać na tym pokoju. Kiedy Jagna twardo szła własną drogą, znów wywinął numer, który zaskoczył nawet Reginę.

Jagnieszka Antonówna, przewieźli nam ostre zapalenie wyrostka.

Dobra. Phi! Cóż tu dobrego idę!

Jagna dopiła kawę, przeciągnęła się i ruszyła do izby przyjęć. Miała kończyć dyżur, ale na operację nie zamierzała się nie zgodzić praktyka najważniejsza!

Ty?!

Ja Marek się uśmiechnął, po czym zgiął z bólu.

No to jak? Zaufasz mi?

Tobie? Jasne!

Nawet bez testamentu, westchnień i wątpliwości?

Jagna, jesteś wariatka!

I to jaka

Trzy lata później, Jagna otworzy furtkę rodzinnego domu i położy na ścieżce prowadzącej do ganku synka.

No, pokaż się babci, jak biegasz! Mamo, łap go!

Mały Pawełek wrzasnął z radości i pobiegł w objęcia babci.

Mój skarbie! Jak ja za tobą tęskniłam!

Mamo, cześć! A babcia jest?

Oczywiście! Lidia przytuliła wnuka, uśmiechając się zawadiacko. Wyjechała do Sopotu! Nowa miłość!

Aha! Znowu? I kto tym razem?

Chyba malarz Albo rzeźbiarz. Albo sama nie wiem. Nie pytaj, jak wróci, to opowie. A gdzie Marek?

Par*kuje samochód.

Świetnie! Mięso już zaraz gotowe, tata wyciąga placek z pieca. Myjcie ręce i do stołu! Ja tylko położę Pawełka i zaraz przyjdę!

Wiem, znam cię! I tak będziesz z nim siedzieć, śpiewać piosenki!

To źle? Lidia uśmiechnęła się, całując wnuka.

Jest wspaniale, mamo.