Afera w szanowanej polskiej rodzinie

Afera w szanowanej rodzinie

To już koniec! westchnęła rozpaczliwie Lidia Serdeczna, delikatnie osuszając kąciki oczu haftowaną chusteczką. Jej mąż, Ilia Stanisław, spojrzał na nią z niepokojem.

Lidka, co się dzieje? Znowu kropelki?

Zostaw już te swoje kropelki, Iliu! Naprawdę nie widzisz? To hańba! Cała nasza rodzina została skompromitowana! Spójrz tylko na nią! Nawet nie jest jej wstyd!

Jedyna dziedziczka rodu Wawrzyniaków wcale nie wyglądała na skruszoną grzesznicę. Nie rzucała się na kolana, nie roniła łez, nie lamentowała. Zamiast tego…

Elżbieta Wawrzyniak zajadała wiśnie, wyciągnąwszy na balustradę werandy długie nogi, z których była dumna jej matka, twierdząc, że to spuścizna po babci prymabalerinie Teatru Wielkiego. Elżbieta sięgała po kolejne owoce z kolorowej salaterki, wrzucała do ust, a potem zręcznie wypluwała pestki w krzaki nieopodal. Jej zachowanie budziło co chwilę jęk rozpaczy u mamy.

Elżbieta! Natychmiast przestań! Co ty wyprawiasz?! Przecież mamy poważną rozmowę!

Lidia Serdeczna z niedowierzaniem rozłożyła ręce i odeszła do kuchni, by w końcu połknąć swoje kropelki.

Ela, kochanie, żartujesz sobie może? Ilia spojrzał na córkę z nadzieją, zanim podążył za żoną.

Nie żartuję, tato! I przekaż mamie, proszę, że jej intrygi matrymonialne są z góry skazane na niepowodzenie. Za Maksymiliana nie wyjdę, nie ma na co liczyć.

Łamiesz jej serce!

Nie przesadzaj, tato!

Może jednak się zastanowisz?

Nie. Odpowiedziałam już mu wprost. Dziś rozmawialiśmy wszystko ustalone. Jeśli nie zrozumiałeś za pierwszym razem, powtarzam: ślubu nie będzie.

Z salonu dobiegł szloch, więc Ilia pognał wesprzeć żonę, zaś Ela westchnęła i sięgnęła po kolejną wiśnię.

Boże drogi, co ja wszystkim powiem? To koszmar! Sala już zamówiona, zaproszenia rozdane!

Mamo, przecież nie prosiłam cię o wysyłanie zaproszeń! odparła Ela spokojnie. Sama postanowiłaś, to i sama ponieś konsekwencje.

To okrutne, córko! Ja chciałam dobrze!

A wyszło jak zwykle, prawda? uśmiechnęła się Ela. Mam swoje plany na życie. Przykro mi!

Elżbieta! głos Lidii się załamał. Jak ty możesz?!

Chwilowo nic specjalnego! odparła Ela, zbierając ze stołu filiżanki po herbacie i wzruszając ramionami na matkę. Wiem, co powiesz! Potrafię umyć trzy filiżanki, nawet ich przy tym nie tłukąc.

Kiedy Ela zniknęła w kuchni, Lidia odłożyła chusteczkę.

Cała twoja matka! rzuciła rozpaczliwie do męża. Nawet ton głosu ma identyczny! Za co mnie to spotkało?!

Słynna babcia, Regina Arkadiuszowa, była zresztą od zawsze solą w oku Lidii. Wyszła za mąż dojrzała, więc sądziła, że wystarczy jej własnej mądrości i doświadczenia, by zasłużyć na szacunek teściowej. Regina była jednak innego zdania nie zamierzała zmieniać swojego stylu bycia dla nowej synowej.

Lida, kochana, czym tu tak pachnie? szeptała jej do ucha, kręcąc nosem podstępnie, gdy Lidia wchodziła do pokoju.

To moje nowe perfumy! marszczyła brwi Lidia. Nie podobają ci się?

Może i dobre, ale po co od razu cały flakon? Wystarczy odrobina na nadgarstek

Lidia, która rzeczywiście psikała się perfumami bez umiaru, obrażała się i dąsała.

Co jej zrobiłam? żaliła się mężowi. Za co ona mnie tak?

Lida, kochana, ona ze wszystkimi tak gada. To jej styl.

Niech zmieni styl, bo nie ręczę za siebie! I nie nazywaj mnie kochaną! wściekała się Lidia. Nie cierpię tego słowa!

Regina nie zamierzała się zmieniać. Jej cięte uwagi nie raz doprowadzały Lidię do furii, co powodowało spięcia i nieco ochłodziło relacje Ilii ze swoją matką aż do dnia, gdy w teatrze usłyszała nieco wątpliwy, ale pochlebny komplement:

Lidka, ty stałaś się rasową damą! To wszystko zasługa Reginy Arkadiuszowej! Ikona stylu, co za gust! Pięknie, że ma tak śliczną kopię!

Porównanie z teściową Lidia przyjęła z niechęcią, komplement natomiast bardzo do niej trafił. W końcu, cokolwiek mówić, Regina była modową wyrocznią. Tym sposobem Lidia nabrała dystansu. Była osobą rozsądną i potrafiła wyciągać wnioski.

Z Reginą trzymała się w szacunku i uprzejmości. Po narodzinach Eli zerwała z wszelkimi dramatami babcia pokochała wnuczkę od pierwszego spojrzenia i poświęcała jej cały swój czas, ile tylko mogli dać rodzice.

W tej rodzinie artyści byli na porządku dziennym; tylko Lidia robiła w życiu coś innego była dentystką i dość surową matką, choć całym sercem pragnęła, by jej córka miała życie o wiele szczęśliwsze od jej własnego.

O swoim dawnym życiu Lidia nikomu nie opowiadała, nawet mężowi. Znał ogólny zarys, ale nie pytał o szczegóły. I tak już zostało. Lidia, odcinając się od przeszłości, żyła teraźniejszością.

Z własną matką nie rozmawiała, a powody tego były bardzo poważne i trudne. Chowała przy sercu jedyny skarb mały medalion z portretem ślicznego, kręconowłosego chłopca. Medalion ten, noszony nieustannie na szyi, nigdy nie był otwierany Lidia nie miała sił. Pamiętała za dobrze, jak jej dwuletenni synek, zostawiony na chwilę pod opieką babci, zginął w tragicznym wypadku Spiekota, otwarte okna i łóżeczko przestawione zbyt blisko

Utrata dziecka niemal zniszczyła Lidię. Przestała jeść, spać, myśleć. Miała do siebie żal, że nie wzięła urlopu dziekańskiego, że zdała wtedy egzamin Kiedy wróciła do domu, zrozumiała, że jej życie zatrzymało się, nim się na dobre zaczęło.

Jej małżeństwo rozpadło się natychmiast. Byli razem ledwie trzy lata; wiedziała już, że nawet dziecko nie zbuduje między nimi szczęścia na wieki. Rozwód był tylko kwestią czasu.

Gdy formalności się skończyły, spakowała walizkę i raz na zawsze opuściła rodzinne miasto. Po tej tragedii czuła się staruszką wydawało jej się, że nic już gorszego ją nie spotka. Został tylko popiół.

Przynajmniej tak wtedy myślała.

Wtedy pojawił się Ilia.

Pojawił się w jej gabinecie z opuchniętą szczęką.

Od jak dawna boli?

Tydzień się już męczę.

Jak dzieciak się pan zachowuje ofuknęła Lidia. Człowiek dorosły, nic nie rozumie!

Racja, nic nie rozumiem uśmiechnął się przez ból.

Było w jego uśmiechu coś, co kazało Lidi oniemieć i nawet pomylić narzędzia nigdy jej się to nie zdarzało! Zarumieniła się tak, że Ilia odruchowo zamknął oczy, by jej nie peszyć.

Od tamtej pory spotykali się po pracy, rzadko się rozmawiając, ale rozumieli się bez słów. Gdy Ilia oświadczył się Lidi, ta się zawahała.

Dobrze mi z tobą ale nie wiem, czy potrafię cię uszczęśliwić

Dlaczego?

Nie chcę mieć więcej dzieci.

Dlaczego?

Opowiem ci, lecz bez szczegółów. Potem się zastanów. Jeśli jutro mnie nie odwiedzisz, zrozumiem. Skonsultuj się z mamą wiem, że jej ufasz. Poproś ją o radę.

Ale Ilia nie prosił mamy o radę nie był już dzieckiem, a Regina nie zwykła doradzać nawet własnemu synowi. Wyjątek zrobiła później dla Lidi. Żartując mawiała, że na emeryturze jest nie do zniesienia, a synowa dostaje w kość niemal jak w dowcipach teściowe. Było w tym trochę kokieterii, bo jak większość baletnic, przeszła na emeryturę wcześnie i miała za sobą dwa małżeństwa.

Ilia opowiedział Reginie wszystko. Czyściła popielniczkę z porcelany, słuchała, nie przerywając, a z każdym słowem jej twarz ciemniała. Wreszcie westchnęła ciężko i zapytała:

Kochasz ją?

Tak.

To na co czekasz? Miłość to skarb, synu, niewielu go dostępuje. Czegokolwiek by za nią żądano, zawsze warto. I jeszcze: prawdziwy skarb nie bywa lekki. Nieraz tak ciąży, że człowiek myśli, iż nie uniesie. Ale dasz radę jeśli właściwie ocenisz, co ci się przydarzyło.

Myślisz?

Wiem.

Na tym skończyli rozmowę. Ilia przyprowadził Lidię do matki, ta pocałowała przyszłą synową w policzek i zaprowadziła do swojej krawcowej. Potem z secesyjnego kredensu dziadka wyjęła szkatułkę.

Tu są rodzinne klejnoty Wawrzyniaków.

Przecież nie trzeba

Trzeba, od dziś jesteś jedną z nas. Sama wybierzesz, co włożysz. Ale pamiętaj nie noś ich byle jak.

To znaczy jak?

Moja babka mawiała, że chodzenie na bazar w brylantach to nieładnie. Chyba, że w Sopocie. Tam możesz każdą przekupekę wpędzić w zazdrość!

A Lidia znowu zaczęła się uśmiechać, czego była pewna, że już dawnose zapomniała.

Regina nie szczędziła jej nauk, Lidia się denerwowała, lecz w sercu była jej wdzięczna. Kiedy dowiedziała się, że jest w ciąży, to właśnie teściowej powiedziała o tym pierwszej.

Blada jesteś jak koper, Lida. Co się dzieje? zagaiła Regina, wracając z kolejnej podróży poślubnej.

Ilii nie było, więc Regina zaczęła wypytywać, aż Lidia wybiegła do łazienki, spędziła tam tyle czasu, że teściowa wszystko zrozumiała.

Rodzić będziesz u Zosi jest świetną lekarką, ufam jej. Regina przejęła dowodzenie. Boisz się?

Nie wiem, czy dam radę

Jeden jedyny raz cię tak nazwę: głupia jesteś, Lidia! Dziękuj Bogu albo komu tam chcesz i działaj! Pamiętaj, ja dopilnuję ciebie i dziecka. Będę pomagać, ile się da! Usłyszałaś?

Tak Dziękuję

Podziękujesz mi jak już będę wstrętna starą babą, a wtedy sobie przypomnisz to dziękuję. Ustalone?

Tak.

No to dobrze!

Elżbieta przyszła na świat w terminie, zupełnie zdrowa i bardzo głośna. Regina przywitała ją pod szpitalem, odchyliła rożek becika i parsknęła śmiechem:

Dzieło sztuki! Brawo, Lida!

Słowa dotrzymała jak nikt. Była najlepszą pomocą czasem zrzucała futro, brała miskę, nalewała wody, szorowała mydłem pieluszki, potem myła małą, całując stópki i mrucząc:

Skarbie mój! Przecudna jesteś! Niech tylko zdrowie dopisuje!

Kłótnie odeszły w niepamięć.

W końcu Lidia miała to, czego tak długo pragnęła rodzinę, spokojny dom i oddech.

Nie, nie zapomniała o swoim Pawle. Co roku Ilia zabierał ją do rodzinnego miasta, choć do samego miasta nie weszła nigdy; nocowali gdzieś pod Kielcami, Lidia odliczała minuty do wyjazdu.

Tak mijały lata, aż Elżbieta skończyła dziesięć, a Lidia dostała list od matki.

Treść znała tylko Regina. Tylko jej Lidia pokazała krótki list, prosząc o radę.

Jedź. Nie zapomnisz, nie wybaczysz pewnie, ale jedź. To twoja matka. Przypomnij sobie, jaka byłaś dziewczynką. Pamiętaj nikt nie jest święty, wszyscy błądzimy. Może i ja, może i ty też Trudna rzecz. Nie mówię: przebacz zrobisz, co poczujesz. Ale moim zdaniem nie jej, tylko tobie ta rozmowa jest potrzebna. Inaczej będziesz się gryzła do końca życia, a Elżbiecie to nie pomoże. Pomyśl o sobie i wnuczce, nie o niej.

Nazajutrz Lidia pożegnała się z mężem, zawiozła córkę do Reginy i pojechała w rodzinne strony.

Rozmowa z matką była krótka. Przytomność odzyskała na tyle, by uścisnąć dłoń córki i wyszeptać: Wybacz!

Lidia wróciła po kilku dniach, Regina przekazując jej córkę tylko skinęła z uznaniem głową:

Dobrze. Tak trzeba było.

Wydawało się, że wreszcie nastał spokój. Wszystko na swoim miejscu, razem. Ale Lidia tego spokoju nie czuła. Słowa Reginy trafiły do niej głębiej, niż się spodziewała, oplatając duszę ciężarem lęku.

Strach Nieracjonalny, paraliżujący, aż Ilia zaczął drążyć:

Za bardzo chronisz Elę, Lidko. Już pora, by miała własnych znajomych, zainteresowania. Rodzina nie wystarczy.

Nie rozumiem, czego ode mnie chcesz.

Daj jej trochę swobody.

Naprawdę? Lidia zamieniała się w kocicę. To ci obojętne, co się z naszą córką dzieje?!

Skąd! Lidka, o czym ty mówisz?!

O tym, co widzę! Daję jej za dużo wolności? Ona jeszcze nie zna świata! Nie wytrzymam kolejnej straty!

Czemu mamy ją stracić?! irytował się Ilia.

Wszystko może się zdarzyć w każdej chwili! I co wtedy?! Chcesz widzieć, jak będę się zamartwiać do końca życia?!

Ilia tylko rozkładał ręce. Kochał żonę, ale jej lęki truły całą rodzinę.

Nie wiedział, co począć. Ratunkiem znów okazała się Regina.

Zaprowadźcie Elkę na tańce.

Po co, mamo? Już ma masę zajęć.

Zostaw wszystko! Tańce, najlepiej w parze.

To takie ważne?

Bardzo!

Postaram się

I tak Ela zyskała nową pasję. I Maksymiliana.

Chłopak, lekko niezgrabny i pulchny, dołączył do zajęć dzięki babci. Trenerzy skojarzyli go z Elą.

Próbujcie razem. Może coś z tego będzie uznali trenerzy, nie wiedząc jeszcze, że Ela nie z tych, co stoją w kącie.

Po trzech latach wygrali pierwszy puchar, potem na stałe weszli w świat turniejów tańca towarzyskiego.

Maksymilian wyrósł na przystojnego młodzieńca, a jurorzy przypisywali im romans. Ela zbywała plotki uśmieszkiem, nie zaprzeczając i nie potwierdzając, nie wiedząc, że Lidia już planowała jej przyszłość.

Po maturze wszystko wyszło na jaw.

W końcu zdecydowałam idę na medycynę.

Ela, zawsze prymuska, zwlekała z wyborem drogi. Dokładnie rozważała każdą opcję.

Córeczko, myśleliśmy, że masz inne plany Lidia uśmiechała się dziwacznie.

Jakie plany? Ja coś mówiłam?

Nie… Ale rozmawiałam z Maksymilianem i jego rodzicami.

I co z tego? Ela grzebała w torebce.

Mamy trzy miesiące do ślubu. Jesienią będzie piękna ceremonia! Porozmawiam z babcią zorganizuje nam coś niezwykłego.

Ślub?! Ela patrzyła z niedowierzaniem. Kto się żeni, Maksymilian?

Ty głuptasie! Piękna para nie tylko na parkiecie! Czy to nie cudowne?

Oczywiście, mama nawet mnie nie spytała

Myślałam, że wszystko już jasne, słoneczko.

Nie nazywaj mnie słoneczkiem! syknęła Ela.

Chwyciwszy torbę, wybiegła z domu, a wieczorem Lidia dowiedziała się, że córka zatrzymała się u babci.

Regina powiedziała tylko:

I czego się spodziewałaś? Ela to nie zabawka. Chciałaś ją stroić, prowadzić do ołtarza według własnego scenariusza? Lida, zawsze byłaś rozumna! Co się z tobą stało?!

Bo ją kocham! Chcę, żeby była szczęśliwa! Maksymilian ją kocha!

A ona jego? Regina uśmiechnęła się ironicznie. Sądziłaś chyba, że masz prawo decydować za nią.

Wiem, co dla niej najlepsze! Ona sama nie wie, czego chce!

Gdzie tam! Ela chce zostać chirurgiem piękne marzenie. Co ci nie pasuje?

Wszystko! Niech się uczy, owszem, ale najpierw ślub! Będę spokojna.

To ci da spokój? Naprawdę?

Nie widzisz? Będzie miała męża, oparcie. Maksymilian zrobi dla niej wszystko!

Rozumiem twój lęk. Ale nie rozumiem, czemu chcesz zamknąć ją w złotej klatce a ślub na siłę właśnie tym jest To twój wybór, nie jej. I wiesz o tym doskonale.

Tak czy siak, ślub będzie!

Zobaczymy! mruknęła Regina. Chyba nie znasz własnej córki.

Ela to okazała. Zamieszkała u babci, czym bardzo zraniła matkę. Ta nie odbierała telefonów, nie odwiedzała jej, o przyjęciu na wymarzone studia dowiedziała się od męża.

Lidko, może już dość tych fochów? Po co się męczyć, płakać nocą, skoro możesz przytulić żywą i zdrową córkę? Wiesz, co się dzieje u Reginy Ela pytała o ciebie. Też się martwi.

Tak! Pewnie jeszcze martwi się o mnie!

Lida! Ilia po raz pierwszy w życiu podniósł na nią głos. To przeginka! Dziecko to część ciebie, tak na nią czekałaś! Co się stało, że sama ją odpychasz?! Przecież cierpisz, widzę to! Po co?! Wytłumacz mi!

Sama nie wiem… wybuchnęła Lidia. Przesadziłam i nie wiem już, jak wszystko odkręcić Iliu, naprawdę nie mogę oddychać bez niej… Masz rację Tak boli, że ciemność mnie zalewa. Nie widzę światła. Jak wtedy, gdy straciłam Pawła

Lidka, dość! Ilia złapał ją za ramiona i mocno potrząsnął. Ela żyje i na ciebie czeka! Zbieraj się!

Ale gdzie?! Po co?

Zawiozę cię do córki. Przestań sądzić, że tylko od ciebie wszystko zależy! Daj jej żyć, zamiast trzymać pod kluczem jak najcenniejszy kryształ!

Czy to gniew męża, czy jego słowa sprawiły, nie wiadomo Lidia zrobiła to, o co ją prosił.

Pojednanie doszło do skutku. O czym rozmawiały za zamkniętymi drzwiami, nie zdradziły nikomu. Po czerwonych nosach i czułych buziakach Ilia poznał, że jego dziewczyny się dogadały.

Ale los miał jeszcze jedną niespodziankę. Opatrzność uznała, że sama zgoda w szlachetnej rodzinie to za mało. Obserwując uparcie dążącą do marzeń Elżbietę, postanowiła namieszać.

Elżbieto Ilianowno, przywieźli ostre zapalenie wyrostka.

Dobrze. Phi! I tak nic dobrego! Idę!

Ela dokończyła kawę, przeciągnęła się i ruszyła na dyżur. Mimo że kończyła zmianę, postanowiła, że poprowadzi operację trzeba nabierać doświadczenia!

Ty?!

Ja Maksymilian się uśmiechnął, lecz zaraz skrzywił z bólu.

Ufasz mi?

Tobie? Oczywiście!

Bez protestów, bez płaczu?

Ela, ty to jednak masz coś z głową!

No trochę

A po trzech latach Ela pchnęła furtkę rodzinnego domu i na ścieżce prowadzącej do ganku postawiła syna.

No, pokaż babci, jak biegasz! Mamo, łap go!

Mały Pawełek wrzasnął z radości i pognał w objęcia czekającej babci.

Złoto moje! Jak dobrze cię widzieć!

Mamo, cześć! Babcia w domu?

Gdzie tam! Lidia uścisnęła wnuka i się uśmiechnęła. Pojechała do Sopotu! Nowy romans!

Ależ babcia! Kto tym razem?

Podobno artysta jakiś. A może rzeźbiarz Nie pytaj mnie! Sama ci opowie po powrocie. A gdzie Maks?

Szuka parkingu.

Świetnie! Mięso się robi, tata wyciąga placek z piekarnika. Ręce myć, siadać do stołu! Tylko Pawełka położę!

Taa Znam cię! Zamiast wrócić, będziesz śpiewać kołysanki.

I co w tym złego? Lidia pocałowała wnuka.

To piękne, mamo!