Afera w szacownej polskiej rodzinie

Skandal w szlachetnej rodzinie

To już koniec! Lidia Serafinowa dotknęła kącików oczu śnieżnobiałą chusteczką i westchnęła tak bezdennie, że jej mąż, Ilia Stępniak, zaniepokoił się, jakby usłyszał z daleka dźwięk tłuczonego szkła.

Lidko, co się stało?! Znowu te krople?!

Och, zostaw w spokoju te swoje krople, Ilusiu! Nie widzisz, co się dzieje?! To hańba! Hańba! Cała rodzina skompromitowana! Spójrz na nią! Nawet nie zamierza się wstydzić!

Jedyna dziedziczka rodu Wierzbińskich zupełnie nie wyglądała na skruszoną. Nie sypała popiołu na głowę, nie zalewała się łzami, nie łamała rąk jak święta Maria w kapliczce. Nic z tych rzeczy.

Lidka Wierzbińska jadła czereśnie. Rozsiadła się na werandzie willi na Saskiej Kępie, przerzucając przez balustradę niebywale długie, smukłe nogi, które wedle mamy miała dokładnie takie jak babcia była primabalerina Teatru Wielkiego. Lidka sięgała po jagodę ze starego, malowanego talerza, wsadzała ją do ust, a potem celowała przez moment i strzelała pestką w krzaki. Te drobne wykroczenia doprowadzały mamę do stanu prawdziwej rezygnacji.

Elżbieta! Natychmiast przestań! Jak możesz się tak zachowywać?! Przecież mamy poważną rozmowę, a ty Ty…

Lidia Serafinowa w poczuciu krzywdy machnęła rękami i zniknęła, by nareszcie wziąć swoje kropelki.

Lidka, kochanie, mówisz poważnie? Ilia Stępniak spojrzał z nadzieją na córkę, nim ruszył za żoną.

Tak, tato! Poważnie. I przekaż mamie, że jej starania co do zaręczyn są z góry spisane na straty. Za Maksyma nie wyjdę! Niech nie liczy.

Łamiesz jej serce!

Nie przesadzaj, tato!

Może się zastanowisz?

Nie. Już mu odmówiłam. Dziś pogadaliśmy i wszystko jasne. Powtarzam jeszcze raz, jeśli nie słyszałeś ślubu nie będzie.

Ach, cóż za los…

Jęki z salonu zmusiły Ilię do pośpiechu na ratunek żonie, a Lidka sięgnęła po kolejną czereśnię, westchnęła, jakby świat miał runąć, i wrzuciła pestkę w gąszcz.

O Boże, co ja ludziom powiem?! Przecież to katastrofa! Restauracja zamówiona, zaproszenia już po całej Warszawie!

Mamo, prosiłam, żeby nie rozsyłać! zanuciła bez emocji Lidka. Sama zaczęłaś, sama to ogarnij!

To okrutne, córko! Chciałam dobrze!

Wyszło jak zawsze, prawda? uśmiechnęła się z przekąsem Lidka i wyciągnęła się szeroko. Mam własny plan na życie! Jaka szkoda, nie?

Elżbieta! głos Lidii Serafinowej załamał się i znów usłyszała się szloch. Jak możesz?!

Jak na razie nic szczególnego! Lidka wstała, zebrała nietknięte filiżanki z wystygłą herbatą i tylko machnęła lekceważąco ręką. Wiem, co powiesz! Umyję trzy filiżanki, nawet żadnej nie stłukę.

Lidka poszła do kuchni, a Lidia Serafinowa odłożyła w kącie chusteczkę, wichrząc wspomnienia.

Ta dziewczyna to kopia twojej matki! oznajmiła żałośnie mężowi. Nawet sposób mówienia ten sam! O Boże, czym sobie zasłużyłam?

Zacna teściowa, legendarna Regina Arkadiuszowa, była jej solą w oku od początku małżeństwa. Wyszła za mąż nie jako podlotek, więc uważała się za osobę życiową i z doświadczeniem, a teściowa miała ją szanować. Regina o tym nie wiedziała i uznała, że nie ma powodu zmieniać swojego stylu tylko dlatego, że do domu dokooptowano nową osobę.

Lidko, kochana, co za zapach?! szeptała do uszka i niby przypadkiem zatykała nos, gdy Lidia wchodziła do pokoju.

To moje nowe perfumy! podnosiła brwi Lidia. Nie podobają się?

Może i ładne, ale po co od razu cały flakon? Kropla na nadgarstku wystarczy.

Lidia, faktycznie nadużywająca perfum, marszczyła usta w ślimaczka i obrażała się.

Czemu ona mnie tak nie znosi? szlochała do męża. Przecież ja nic…

Lidko, mama taka jest dla wszystkich. Taki jej styl.

To niech go zmieni! Bo nie ręczę za siebie! I nie mów do mnie kochana! wybuchała. Nienawidzę tego słowa!

Oczywiście Regina Arkadiuszowa nie zamierzała nic zmieniać. Jej cięte, czasem jadowite uwagi doprowadzały Lidię do szału. To psuło atmosferę i w końcu chłodziło relacje Ilii z matką, aż do dnia, gdy na premierze w Teatrze Polskim ktoś rzucił Lidii, w jej przekonaniu, dziwnie brzmiący komplement:

Lidziu, stała się pani prawdziwą damą! To efekt mieszkania z Reginą Arkadiuszową! Co za styl, co za wyczucie! A pani to jej prześliczna kopia!

Porównania do teściowej Lidia nie polubiła, ale komplement już tak. Regina rzeczywiście była ikoną szyku. Więc Lidia nieco przystała. Była rozsądna, potrafiła wyciągać wnioski, choć czasem kogoś to denerwowało.

Z Reginą trzymała dystans, była uprzejma. Kiedy pojawiła się Elżbieta, w ogóle zapomniała o uprzedzeniach. Regina wnuczkę uwielbiała i każdą chwilę z nią spędzać chciała, na ile rodzice pozwalali.

W szlachetnej rodzinie, gdzie wszyscy oprócz Lidii byli artystami, wreszcie zapanował pokój. Lidka rosła otoczona miłością; była rozpieszczana przez babcię i ojca, a matka była co prawda wymagająca, ale pragnęła dla córki życia lepszego niż własne.

O swoim życiu przedtem Lidia nikomu nie mówiła. Mąż znał ogólny zarys, szczegóły go nie interesowały. Ilia był mądry wyczuł, chciał jej dać spokój, więc już jej o to nie pytał. Lidia ceniła go za to bardzo. Zerwała wszelkie więzi z przeszłością i zanurzyła się w teraźniejszość.

Z własną matką Lidia zerwała kontakt. Powody były poważne, ale do nich nie wracała nie chciała roztrząsać. Wystarczył jej medalion na szyi, którego nigdy nie zdejmowała, a w nim schowane zdjęcie pięknego, kręconego chłopca. Nigdy go nie otwierała. Nie mogła… Wspomnienie boli. Jej syn, Pawełek, miał ledwo dwa lata, gdy babcia, której go powierzyła, wyszła po mleko, zostawiając go w upale, przy szeroko otwartym oknie…

Strata niemal ją unicestwiła. Nie jadła, nie spała, złorzeczyła sobie za odrzucenie urlopu dziekańskiego. Tamtego dnia zdawała egzamin i kiedy wróciła, pojęła, że życie w niej zakończyło się, zanim się zaczęło.

Z mężem, będącym na ekspedycji, rozstała się prawie od razu. Trzy lata żyli razem, ale ona szybko zrozumiała, że dziecko nie wystarczy, by trwali długo i szczęśliwie. Rozwód wisiał w powietrzu.

Gdy papiery były gotowe, spakowała walizkę i opuściła rodzinne Kielce na zawsze, zostawiając i młodość, i przeszłość. Po śmierci syna czuła się, jakby miała sto lat. Sądziła, że już doświadczyła całego bólu, jaki tylko można unieść. Spalił ją od środka, nie pozostawiając nawet popiołu…

Tak jej się zdawało…

Potem przyszedł Ilia.

Przyszedł do gabinetu, trzymając się za spuchnięty policzek.

Jak długo boli?

Tydzień już się męczę.

To jak małe dziecko! mruknęła Lidia zirytowana. Dorosły człowiek, nic nie rozumie!

Prawda! Nic nie rozumiem… uśmiechnął się przez ból Ilia.

W tej uśmiechniętej twarzy coś było, co Lidię na moment zamurowało. Pomyliła narzędzia, co jej się dotąd nie zdarzyło. Zaczerwieniła się tak bardzo, że Ilia odwrócił wzrok, by jej nie zawstydzić.

Pracowała cicho i skoncentrowana. Po raz pierwszy od śmierci Pawła, ruchy miała lekkie, niemal czułe.

Ponad rok ilia przychodził po nią po pracy i odprowadzał do domu. Nie rozmawiali wiele, a rozumieli się bez słów. Gdy Ilia poprosił ją o rękę, Lidia zastanawiała się.

Dobrze mi z tobą… Ale nie wiem, czy potrafię cię uszczęśliwić…

Dlaczego wątpisz?

Nie chcę już dzieci.

Dlaczego?

Opowiem… Ale bez szczegółów. była poważna i skupiona. A kiedy wszystko ci powiem, pomyśl. Jeśli jutro cię nie będzie, zrozumiem. Porozmawiaj z kim musisz. Chyba kochasz mamę? Popytaj ją, jak to widzi.

Oczywiście, Ilia nie radził się matki. Dorósł i wiedział, że Regina nie wtrąca się nawet w życie syna. Wyjątek zrobiła kiedyś, gdy była już długo na emeryturze jak mówiła żartem, była wtedy nie do zniesienia. A jak to baletnice, przyszło jej to wcześnie. Przy okazji sama dwa razy wyszła za mąż.

Ilia opowiedział matce wszystko. Regina dopalała papierosa, strzepywała popiół do filiżanki z cieniutkiej porcelany, słuchała w milczeniu i z każdą sekundą pochmurniała. Na koniec westchnęła ciężko, odsunęła filiżankę i spytała:

Kochasz ją?

Tak.

No to po co myślisz? Miłość, synu, to skarb, który nie trafia się każdemu. I żadna cena nie będzie zbyt wysoka, zrozum to. Żadna! A prawdziwe skarby bywają ciężkie jak ołów. Często wydaje się, że nie udźwigniesz. Ale się uda, jeśli docenisz to, co dostałeś.

Tak myślisz?

Ja to wiem.

Tym się skończyła rozmowa matki z synem. Ilia przyprowadził Lidię, Regina podała jej policzek do pocałunku, zabrała do swojej krawcowej, a potem z kredensu po dziadku wydobyła starą szkatułkę.

Tu, Lida, są rodowe klejnoty Wierzbińskich.

Daj spokój! Wcale nie chcę!

Musisz! Jesteś teraz jedną z nas. Noś. Same wybierz, co chcesz. Ale pamiętaj, to nie zabawki. Noś z rozsądkiem.

Jak to?

Babka powtarzała, że w brylantach na bazar chodzić nie wypada! Chyba że jesteś w Gdańsku na rynku rybnym i chcesz, by wszystkie przekupki zzieleniały z zazdrości i dały ci lepszą cenę.

Lidia zauważyła ze zdziwieniem, że śmieje się, choć myślała, że już tego nie potrafi.

Regina uczyła ją, Lidia się złościła ale ukradkiem była jej wdzięczna. Gdy dowiedziała się o ciąży, pierwszej powiedziała Reginie.

Jakoś ci nie do twarzy, Lidko. Co się dzieje? Regina zatrzymała się w Warszawie po podróży z nowym narzeczonym, by zobaczyć, co u syna.

Ilia był poza domem, więc teściowa zasypała pytaniami Lidię, aż ta uciekła do łazienki. Regina policzyła dwa plus dwa i wiedziała już wszystko.

Rodź u Zosi. Najlepsza lekarka! od razu przejęła dowodzenie. Dlaczego się boisz?

Nie wiem, czy zniosę…

Lidia, zwykle nie mówię ci kazania. Ale powiem: głupia nie bądź! Podziękuj Bogu, losowi, komu chcesz, i rób swoje. I pamiętaj będę ci pomagać, póki dam radę! Słyszysz?

Tak… Dziękuję…

Dziękuj, jak będziesz stara, a ja zepsuta i będę cię męczyć narzekaniem! Wtedy powtórz to dziękuję. Umowa?

Tak.

No to świetnie!

Elżbieta Wierzbińska urodziła się terminowo, zdrowa i bardzo głośna. Regina odebrała ją na progu szpitala, odkryła róg koronkowego becika i zaśmiała się perliście:

Majstersztyk! Dobra robota, Lida!

Dotrzymała słowa. Nikt nie był dla Lidii taką pomocą. Regina na salonach znana jako lwica wpadała do synowej, zrzucała futro, brała miskę z wodą, szorowała mydłem pieluszki i myła Elżbietę, całowała jej stópki, marudziła jak każda babcia:

Moje złotko! Byś zawsze była zdrowa!

Kłótnie i żale poszły w niepamięć.

Wreszcie Lidia miała to, o czym marzyła: dom, rodzinę i cień spokoju.

Nie, Pawełka nie zapomniała nigdy. Ilia woził ją do Kielc dwa razy do roku, ale w samym mieście Lidia nie była, z matką nie rozmawiała. Zatrzymywali się z mężem w hoteliku pod miastem, a Lidia odliczała każdy dzień, chcąc to mieć jak najszybciej za sobą.

To trwało latami, do dnia, gdy Elżbieta skończyła dziesięć lat i Lidia dostała list od matki.

Co w nim było, wiedziała tylko Regina, której Lidia ufnie pokazała treść i poprosiła o radę.

Jedź. Zapomnieć i tak nie dasz rady. Pewnie wybaczyć też nie. Ale ona jest twoją matką. Przypomnij sobie, jakie było kiedyś. Coś dobrego się znajdzie, prawda? Pogadaj z tą mamą, którą miałaś jako dziecko. Pamiętaj, aniołów między nami nie ma. Każdy może popełnić błąd, nawet straszny. Ja, ty… To trudne, Lida. Nie każę ci wybaczać od razu. Może nie znajdziesz siły trudno. Twoje prawo. Ale ten dialog potrzebny jest nie jej, a tobie. Bo inaczej przez całe życie będziesz bać się i mieć żal. A Elżbiecie to nie posłuży. Zrób, jak czujesz, ja cię zawsze poprę. Pamiętaj!

Następnego dnia Lidia pożegnała się z mężem, zawiozła córkę do Reginy i ruszyła do Kielc.

Rozmowa z matką trwała moment. Ta ocknęła się na chwilę, ścisnęła jej dłoń i wyszeptała: Przepraszam!

Wróciła po paru dniach. Regina oddała córkę i z zadowoleniem skinęła głową.

Dobra robota, Lida.

Wydawać by się mogło, że przyszła upragniona równowaga. Wszystko razem, na swoim miejscu. Ale Lidia nie umiała tego spokoju poczuć. To, o czym Regina mówiła, oblepiło ją jak lepka pajęczyna i nie dawało myśleć.

Lęk… Bezpodstawny, niezrozumiały, ale wszechogarniający. Ilia denerwował się w końcu, prosząc żonę o spokój.

Zbyt bardzo kontrolujesz Elżbietę, Lideczko. Jest już duża, potrzebuje własnego świata. Mama, tata, babcia dobrze; ale tylko na chwilę.

O co ci chodzi?

Przestań pilnować każdego jej kroku. Potrzeba jej trochę wolności.

No pięknie! Lidia, już jak zraniona kotka, odparła. I to mówi ojciec? Tobie obojętne, co się z nią stanie?!

Oczywiście nie! O czym ty mówisz?!

O tym, co czuję! No nie rozumiesz? To dziewczynka! Może się wydarzyć wszystko! Ja nie przeżyję kolejnej straty.

Dlaczego zakładasz, że ją stracimy? Ilia złościł się.

Bo to zawsze jest możliwe! Każda sekunda może być ostatnia! Co wtedy? Wariować? O Boże… komu to pomoże? Pomyślałeś?

Ilia tylko rozkładał ręce. Kochał żonę, ale jej lęki zatruwały życie wszystkim.

Nie miał pojęcia, co robić.

Pomogła Regina:

Dajcie Elżbietę na tańce.

Po co, mamo? Ledwo ma czas oddychać: kursy, zajęcia, korepetycje!

Wszystko wywal! Potrzeba tańców. W parach.

To ważne?

Bardzo!

Dobrze, spróbuję!

Tak Lidka znalazła nowe zajęcie. I Maksyma.

Troszkę pulchnym chłopakiem, niezdarnym, którego babcia przyprowadziła do studia tańca, zestawiono Lidkę. Uczcie się razem. Nic z tego jeszcze… mruczeli trenerzy, nie wiedząc, że Lidka nie z tych, co stoją w kącie.

Po trzech latach zdobyli pierwszy puchar, potem zaczęli przywozić kolejne. Maksym już nie był safandułą. Stał się wysokim, przystojnym chłopakiem, patrzącym z góry na delikatną partnerkę. Sędziowie byli przekonani: romans. Lidka tylko się podśmiewała nie zaprzeczała, nie potwierdzała. Sama nie wiedziała, że matka już planuje jej życie.

Dowiedziała się po maturze.

Zdecydowałam. Składam papiery na medycynę.

Lidka, dobra uczennica, zwlekała z decyzją do ostatka, układając w głowie plusy i minusy.

Córeczko, myśleliśmy, że masz inne plany… uśmiechnęła się Lidia, a w tym uśmiechu było coś złowrogiego, co Lidkę podświadomie przeraziło.

Jakie? Mówiłam coś?

Nic. Ale rozmawiałam z Maksymem i z jego rodzicami.

I co?

Mamy trzy miesiące na przygotowania. Ślub jesienią piękna pora! Dogadam się z babcią, którąś z sal załatwimy. Ona zna ludzi.

Ślub? Lidka zmrużyła oczy. Kto się żeni? Maksym?

No jasne! Będziecie cudowną parą nie tylko na parkiecie! Piękna rzecz!

Pytanie, czy mnie ktoś zapytał? przeciągnęła Lidka.

Myślałam, że to jasne, skarbie.

Nie mów mi skarbie! odburknęła Lidka.

Chwyciła torbę i wybiegła z domu, nie patrząc na matkę. Dopiero wieczorem Lidia dowiedziała się, że córka przeniosła się na jakiś czas do babci.

Regina była lakoniczna:

Czego się spodziewałaś? Lidka to nie lalka. Myślałaś, że ją ubierzesz, założysz welon i hokus-pokus? Lida, zawsze byłaś mądra! Nie poznaję cię!

Nie musisz! To moja córka! Chcę, by była szczęśliwa. Maksym ją kocha!

A ona jego? Regina się uśmiechnęła. Czy jej zdanie się liczy?

Wiem lepiej, co jej potrzeba! Ona sama nie wie, czego chce!

O, chyba wie. Chce być chirurgiem. Piękne marzenie. Co ci się nie podoba?

Wszystko! Niech się uczy! Ale najpierw ślub! Wtedy będę spokojna.

W jaki sposób?

Bo będzie miała męża. Opokę! Maksym jest fantastyczny. Odkąd mają parę, śpię spokojnie, bo wiem, że zadba.

Rozumiem troskę, westchnęła Regina ale nie rozumiem, czemu chcesz ją zamknąć w klatce. Ten ślub będzie jak złota klatka nie jej wybór, twój.

Bez sensu, ślub musi być.

Zobaczymy! mruknęła Regina. Wydaje mi się, że swojej córki nie znasz.

I Lidka to udowodniła. Po tamtej rozmowie zebrała rzeczy, wyprowadziła się do babci. To zraniło Lidię. Przestała dzwonić, nie odwiedzała córki, nawet o przyjęciu na wymarzoną uczelnię dowiedziała się od męża.

Lidko, może pora już przestać szlochać do poduszki? Lepiej przytulić córkę, póki jest, zdrowa i uśmiechnięta. Czego się miotasz i cierpisz? Byłem u nich wczoraj. Lidka pytała o ciebie. Boi się też.

Tak, jasne! Powiesz mi jeszcze, że się przejmuje!

Lida! Ilia, pierwszy raz w życiu, podniósł głos. Przesadzasz! To twoje dziecko! Tak na nią czekałaś! O co chodzi? Odsuwasz ją, choć to twoje powietrze! Myślisz, że nie widzę, jak cierpisz? Po co to?! Ja nie rozumiem!

Ja też nie wiem! wyrwało się Lidii. Nie mam pojęcia, co zrobić. Pogmatwałam wszystko i nie wiem, jak cofnąć czas Racja, Ilusiu, bez niej się duszę… To tak boli, jak po Pawle. Wszędzie ciemność. Nie ma światła…

Lidia, przestań! Ilia złapał ją za ramiona, mocno potrząsnął. Lidka żyje! Czeka na ciebie! Ubieraj się!

Po co? Dokąd?

Zawiozę cię do córki. Przestań wmawiać sobie, że tylko od ciebie wszystko zależy! Pozwól jej żyć, a nie być jak kryształowa róża pod szkłem do końca świata!

Może to krzyk męża, może argument Lidia posłuchała.

Przyszło pojednanie. Co działo się w zamkniętej sypialni Reginy między Lidką a Lidią, wiedziały tylko one. Po opuchniętych nosach i czerwonych policzkach Ilia zorientował się, że jego dziewczyny się dogadały.

Ale los uznał, że sam spokój nie wystarczy. Popatrzył na Elżbietę, idącą zawzięcie za marzeniem, i pogmatwał wszystko, że i Regina tylko rozłożyła ręce i mruknęła z wahaniem.

Elżbieta Iliniwna, przywieźli ostre zapalenie wyrostka.

Dobrze, tfu a nie, niedobrze! Już idę!

Lidka dopiła kawę, przeciągnęła się i ruszyła na SOR. Nocny dyżur dobiegał końca, ale z operacji nie zrezygnowała. W końcu doświadczenie ważne!

Ty?!

Ja… Maksym próbował się uśmiechnąć, ale wykrzywił się z bólu.

Jasne. Dobrze, ufasz mi?

Tobie? Zawsze!

Nawet bez testamentu i zawodzenia?

Elżbieta, głuptasie!

I to bardzo…

A trzy lata później Lidka pchnie furtkę rodzinnego domu, postawi na ścieżce malca.

No! Pokaż babci, jak biegasz! Mama, łap go!

Mały Pawełek zapiszczy z radości i wpadnie w szerokie ramiona babci.

Złotko moje! Tak się cieszę, że jesteś!

Mamo, hej! A babcia w domu?

Akurat! prychnie Lidia, obejmując wnuka. Wyjechała do Międzyzdrojów, nowy romans!

Co za babcia! Kto tym razem?

Podobno artysta. Malarz czy rzeźbiarz nie wiem. Sama się dowiesz. A gdzie Maksym?

Auto parkuje.

Super! Mięso prawie gotowe, tata wyjmuje sernik z pieca. Myjcie ręce, do stołu! Ja Pawełka położę i zaraz wrócę!

Jasne! Ale pewnie i tak będziesz z nim śpiewać.

To źle? Lidia uśmiechnęła się, całując wnuka.

To cudownie, mamo!