Uncategorized

Szczęście nie swoje Anna pracowała w swoim ogródku – w tym roku wiosna przyszła wyjątkowo wcześnie, koniec marca, a śniegu już dawno nie było. Wiedziała, że jeszcze mogą wrócić chłody, ale kiedy słońce przygrzewało aż miło, nie mogła usiedzieć w domu. Wyszła więc poprawić krzywiący się płot, podreperować drewutnię. Myślała, że może by kury i prosiaka sprawić, a może przygarnąć psa i kota. „Dość już, wystarczy, nasyciłam się”, uśmiechnęła się do siebie Anna. Już czuła w sobie to pragnienie, by jak najprędzej zaorać ogród, zająć się grządkami, czuć zapach rodzinnej ziemi, jak za dawnych lat rozebrać się boso i pobiec przez świeżo zoraną ziemię, zanurzając się po kostki w ciepłej, wilgotnej ziemi, miękkiej niczym pierze. – Jeszcze pożyjemy – powiedziała głośno do nieznanej nikomu istoty. – Dzień dobry. Anna aż podskoczyła. Przy furtce stojąca dziewczyna, nastolatka, jeszcze dziecko, w szarym płaszczu ze szkolnego technikum, lichych bucikach, cienkich rajstopach w cielistym kolorze. „Za wcześnie na takie cienkie rajstopy,” pomyślała Anna, „jeszcze dzieciak, może się przeziębić, a te buciki to prawie jak z kartonu, szkoda słów…” Dziewczyna przestępowała z nogi na nogę. – Dzień dobry – rzuciła Anna sucho. – Przepraszam, mogę skorzystać z toalety? – Proszę, idź prosto, potem za róg. Z zaciekawieniem patrzyła Anna na pędzącą dziewczynę. – Dziękuję, uratowała mnie pani. Szukam mieszkania, nie ma pani przypadkiem wolnego pokoju? – Nie zamierzałam wynajmować. Po co ci? – Chciałam wynająć pokój, nie chcę mieszkać w internacie. Tam piją, palą, chłopaki się kręcą… – Tak? A ile możesz zapłacić? – Pięć złotych… więcej nie mam… – No to chodź do domu, dawaj… – A mogę jeszcze raz do toalety? – Biegnij… – Jak masz na imię? – spytała Anna, wprowadzając dziewczynę do domu. – Ola – zapiśniała jak myszka. – Ola. No… Ola, po co przyszłaś? – Anna patrzyła prosto w oczy dziewczynie. – Ja… chciałam pokój… – Nie kłam mi… Ola… Po co przyszłaś, pytam? – A mogę jeszcze do toalety… – No coś ty? Co się dzieje, dziewczyno? – Nie wiem… – mówi przez łzy – nie mam już siły wytrzymać… – No to biegnij… Anna wyszła za dziewczyną. – Ciągle do toalety biegasz? Czy coś poważniejszego? – Nie, na małe, ale mnie wszystko boli… – Poradzimy sobie, a teraz mów, po co przyszłaś? Milczy, zbiera się w sobie. – No? Słucham? Jeśli przyszłaś kraść, to nie ma u mnie czego. Mów, kto cię przysłał? – Nikt, sama przyszłam. Ja… czy pani… pani jest Anna Pawłowska? – Ja? No tak… – Pani… nie poznała mnie… mamo? To ja, Ola. Twoja córka… Anna siedziała wyprostowana, a na jej ogorzałej, spracowanej twarzy nie drgnął ani jeden mięsień. – Ola… – wyszeptała kobieta – córciu… Olu… – Tak, tak, mamusiu… To ja… Nie dawali mi w domu dziecka twojego adresu, wyobrażasz sobie, mówili, że nie można, mamusiu… Ale ja przekonałam nauczycielkę, ona jest cudowna, w szkole, pani Anastazja, ona mi pomogła, zrobili zapytanie i… znaleźli twoje imię, nazwisko, a potem adres sami odnaleźliśmy… i jestem tutaj. Anna nie drgnęła, po jej policzkach płynęły łzy. – Olu, Oleńko… córeczko… – Mamusia, mamusiu – zapiszczała i rzuciła się kobiecie na szyję – jak długo cię szukałam, mamusiu. Pisałam listy, a oni śmiali się, mówili, że mnie oddałaś jak rzecz… A ja wierzyłam, mamusiu… Wierzyłam… Anna nieśmiało objęła płaczącą dziewczynę, jej szorstkie dłonie z suchymi odciskami ściskały grubą, sweterkową bluzeczkę Oli, córki… córuni, Oleńki… Siedzą, przytulone, nie chcą rozmawiać – wszystko jasne. Potem, z czasem, przypomniała sobie Anna babcine nauki, zaczęła krzątać się, podgrzewać wodę, parzyć koper, troszczyć się o Oleńkę. Oleńka, córeczka, sens życia. Teraz już jest dla kogo żyć… On zesłał, On się ulitował. Jeszcze nie wszystko stracone… Ogródek, świnka, płaszczyk do naprawy, jeszcze skarbonka jest. Głupia była, już szykowała się odchodzić, a tu córeczka, Oleńka… *** – Mamusiu. – Mhm? – Mamusiu… – No, mów, córciu. Ola sięgnęła po bułeczkę upieczoną przez mamę, jej policzki już zaokrągliły się, mama zadbała o swoją córkę jak o lalkę, sama też jakby odmłodniała. – Mamusiuuu… – No co znowu? – Mamo, zakochałam się. – O, to niespodzianka… – Tak, mamo. On jest taki wspaniały, na imię ma Janek, chciałby cię poznać… – Nie wiem… Ale pomyślała, że chyba kończą się szczęśliwe dni, Bóg dał i Bóg odbiera. – Mamusiu, co z tobą… – Nic, córeczko, nic, kochana. Tak szybko dorosłaś… nie zdążyłam się nacieszyć… – Mamo, kochana, jak ty możesz tak mówić! Przecież wiesz, jak cię kocham, jak długo cię szukałam. Z Jankiem wnuki ci damy, moja kochana! Poznanie poszło dobrze. Janek – chłopak ze wsi, gospodarny, rozważny, bardzo spodobał się Annie – za takiego nie żal wydać córki. Czasy były trudne, wielu nie miało co jeść, inni psy karmili lepiej niż ludzi. Annie, Oli i Jankowi się powodziło – Anna była świetną krawcową, zamknęli jej zakład, to poszła do spółdzielni, tam płacili nieźle, ubrała całą rodzinę jak z katalogu. Janek pracowity, postawił nowy płot, z braćmi wymienił belki w domu, naprawili stodołę, dom aż śpiewał, szczęście zawitało, kiedy Ola, córeczka, się znalazła. Serce Anny rozgrzało się, zatęskniła za życiem, mimo lat i trudnego, wstydliwego doświadczenia. Ale nocą wciąż potrafiło ją dopadać, aż jęk powstrzymać było trudno. – Mamusiu? Źle się czujesz? – Nie, dziecko, śpij, śpij… – Mamo, mogę z tobą? – Oczywiście – Anna przesuwa się do ściany, wpuszczając córkę pod pierzynę. Moja malutka córeczko, serce rozpiera miłość, takiej miłości matczynej – dzięki Ci, Panie Boże, że pozwoliłeś mi doświadczyć… Ślub się odbył, młodzi zostali z Anną, ta wypiękniała, nawet w pracy zauważyli, że pani Anna się uśmiecha, policzki jej rumienią się jak maki. – Chyba wnuka lub wnuczkę będę miała – szepnęła koleżankom. – Ale mam tremę! Szczęśliwa córka miała Anna, mówiły kobiety – jak ona ją kocha! Wnuk! Urodził się wnuczek, Antoś! Na cześć babci mojej, Anny, matki Oli, była surowa, ale sprawiedliwa – mówiła szczęśliwa Anna – piękny, kochany, ach nie mogę, dziewczyny! Nigdy dzieci nie trzymałam na rękach… po Oli, tak wiele lat… Trzymam, a serce bije jak oszalałe – to jest szczęście. Wszystkie myśli wyłącznie przy Antosiu. Najlepszy, najładniejszy, wnuk babci – nigdzie się nie ruszy! Janek zaczął budowę nowego domu – wielki, dla wszystkich. Bo jak bez mamy? Chłopcy, Janek z braćmi, założyli firmę budowlaną, materiał budowlany sprzedają, żyją spokojnie… Znowu radosna nowina – będzie dziewczynka, wnusia! Ileż sukienek naszyła Anna swojej wnusi, ile stroi przygotowała! Marysia, dziewczynka piękna jak aniołek. Dziecięcy śmiech nie milknie w domu. Wszystko dobrze u Anny, tylko coraz częściej coś ją w piersiach paliło. – Mamo, kochana, czemu milczałaś? Gdzie boli? – Wszystko dobrze, córeczko… *** … Za późno, jesteśmy bezsilni. – Doktorze, jak to? Przecież to… moja mama… – Przykro mi. Przepraszam… *** – Córeczko, Olu… już pora, wybacz, długo się trzymałam. Dawno mnie spisali, ale ty mnie uratowałaś wtedy, przyszłaś do mnie… – Mamusiu, nie mów tak… – Córeczko, chcę ci coś powiedzieć… ciężko mi… nie przerywaj… Ja nie jestem twoją mamą, Olu. Wybacz… – Mamo! Mamusiu, nigdy nikomu nie mów, rozumiesz? Jesteś moją mamą, nie chcę nic innego słyszeć! – Tak, tak, córeczko… Tam jest zeszyt, mój pamiętnik… Wybacz, Oleńko. Kocham cię, dziecko… – I ja ciebie, mamusiu… Mamo… *** – Olu, zjedz coś… – Tak, Janku… zaraz… Ty idź. Ola siedziała w pokoju matki, czytała jej, jak mówiła, zeszyt. Tam jej życie – Anny. Bezlitosne, poranione, surowe i wesołe. Matka surowa, Antonina, ojciec na wojnie zginął. Anka, Anusia, kwiatek. Zakochała się w złodzieju… Eh, zabawa, ryzyko, krew buzująca. Poszła z nim… I zaczęło się… Wir, który pochłonął na lata, potem nagle starość. Całe życie ulotne jak ważka. Złodziej zniknął w więzieniu, nikogo nie ma na świecie… Może byłoby dziecko, ale raz w śniegu zachorowała, kiedy pomagali złodziejowi w ucieczce – młodość, głupota. Wszystko straciła, kobiecość także… Ani dziecka, ani psa, dom po matce został, trochę się rozweseliła. Lekarze kazali czekać, poszła do kościoła, prosiła o wybaczenie… I wtedy On zesłał niespodziewaną radość, nie mogła stracić tej szansy. Myślała, że choć troszeczkę pobędzie mamą, zobaczy, jak to jest, poczuje… Córka, Oleńka, światło jej życia. Nie myślała, że tyle pożyje – pisała o sobie w trzeciej osobie – szczęście jak każdego, żyję, pracuję. Jest córka, dusza, serce. Choroba ucichła. Wybacz, Panie, za moją prośbę, pozwól mi jeszcze pożyć, wnuczkami się nacieszyć, córce pomóc… Na początku się bała. Bała się, że Ola pozna prawdę, że nie jest matką, tylko zbieżność danych albo pomyłka. A potem przestała się bać, zaczęła żyć jak zwykły człowiek. Uwierzyła, że zasłużyła… Wybacz mi, córko, wybacz, że ukradłam cię twojej prawdziwej matce. Takie ono, moje, skradzione szczęście… – Mamusiu, – płakała Ola – ukochana mamusiu, mam nadzieję, że mnie słyszysz… Wiedziałam, prawie od razu. Jak mieszkałam u ciebie, powiedziano mi, że dane się nie zgadzają – Anna była Ivanowna. Odnalazłam ją, z ciekawości. Ona sama mnie oddała, wyszła za mąż, przeszkadzałam jej, mamo. Żyje, ma rodzinę, nie dbała o mnie, mamo. Bała się, że nas ktoś zobaczy. Bała się, że odkryją prawdę o mnie, dawała pieniądze, mamo… Odeszłam, uciekłam, mamo. Pamiętasz, mocno wtedy chorowałam. Była wtedy gorączka, pamiętasz? Dziękuję Bogu, że nas połączył. Szukałam cię długo. Ty jesteś moją mamą… Dobrze, że wtedy ktoś się pomylił, a może to nie była pomyłka? Tam u góry wiedzą, kogo gdzie posłać. Jak mam żyć bez ciebie znowu, mamo… – Ola, Oleńka… – Janku, niech popłacze, straciła matkę, daj… *** – Babciu, a babcia Ania była dobra? – Bardzo, córeczko. – I była piękna? – Najpiękniejsza, Aniu. – Kto ją tak nazwał? – Może dziadek, może babcia… – To twój tata czy twoja mama tak ją nazwała? – Tak, mój tata albo moja mama. – A mnie nazwałaś jak prababcię, moją mamę? – Tak, razem z tatą, bardzo kochał swoją babcię. – Czy ona mnie widzi? – Oczywiście, widzi i zawsze będzie pomagać. – Kocham cię, prababciu Aniu – mówi dziewczynka, kładąc wianuszek z mleczy na mogile prababci. – I ja ciebie, dziecko, – szumi brzózka, – i my wszyscy – podchwytuje wiatr.