Własne, ale obce dzieci

To się wydarzyło pewnej jesieni, zakochałem się w wtedy w Agnieszce. Spacerowaliśmy, chodziliśmy do kawiarni. Oszalałem na punkcie mojej dziewczyny. Widać było, że ja jej też się podobam. Właśnie rozpoczęliśmy studia. Ale jakie tam wykłady, jakie ćwiczenia, skoro mieliśmy w głowach jedynie naszą miłość. Agnieszka zimą dowiedziała się, że jest w ciąży i od razu mnie o tym poinformowała. Postanowiłem jej się oświadczyć.

Ale rodzice Agnieszki byli przeciwni. Moja dziewczyna dorastała w bardzo zamożnej rodzinie. Nie zaakceptowali mnie. Chcieli zupełnie innej przyszłości i innego męża dla swojej córki. Ale co było robić, Agnieszka postanowiła urodzić. Rodzice zgodzili się, że powinniśmy się jak najszybciej pobrać. Wesele nie było wystawne, kupiliśmy tylko sukienkę i kwiaty dla Agnieszki, zaprosiliśmy rodziców i kilkoro gości. Wieczorami pracowałem jako ochroniarz, żeby pokryć choć część wydatków. Mieszkaliśmy z rodzicami Agnieszki i często słyszałem z ich strony komentarze, że mało zarabiam, jeszcze studiuję i nie mam normalnej pracy, ale starałem się nie zwracać na to uwagi.

Agnieszka kontynuowała studia do lata, żeby ukończyć II rok studiów, a po urodzeniu dziecka wzięła urlop dziekański. Urodziła zdrowe dziecko, wydawało się, że wszystko jest między nami w porządku. Mieliśmy synka, dalej mieszkaliśmy u rodziców, niektóre rzeczy robiliśmy sami, w niektórych pomagali nam rodzice. Rok później, kiedy Kajtek trochę podrósł, Agnieszka zaczęła wychodzić z domu. Była zmęczona siedzeniem w domu, między pieluchami i mlekiem modyfikowanym. Rozumiałem, że chciała wolności i jakiejś odmiany. Wieczorami Agnieszka zaczęła coraz częściej spotykać się z przyjaciółkami, czasem w kawiarni, czasami którąś odwiedzała i tak w kółko. Kajtek i ja przestaliśmy ją interesować, nie spieszyło jej się do domu.

Próbowałem jakoś naprawiać nasz związek, ale po prostu brakowało mi czasu, bo studiowałem i pracowałem, żeby dać Kajtkowi wszystko to, czego potrzebował. A Agnieszka nawet czasami nie wracała na noc do domu. Wkrótce dowiedzieliśmy się, że spodziewamy się kolejnego dziecka. Nie wiedziałem nawet, czy to moje dziecko, ale postanowiłem dać mu moje nazwisko. Chociaż nasz związek był już na granicy rozwodu, a my byliśmy małżeństwem dosłownie przez rok. Kiedy urodził się Mateusz, nasz drugi syn, rozwiedliśmy się. Mały miał wtedy 2 miesiące. Nie mogłem dłużej tolerować zachowania Agnieszki, a ona nie mogła już tolerować mnie. Widziałem to i zrozumiałem.

Kiedy rozstaliśmy się z Agnieszką, jej rodzice byli bardzo szczęśliwi, a ja czułem się jak kozioł ofiarny. Wróciłem do moich rodziców. Popadłem w depresję, o mało nie wyrzucili mnie z uniwersytetu i nie zwolnili z pracy. Szczerze muszę powiedzieć, że nie trzeźwiałem. Czasami dochodziło do tego, że piłem i zasypiałem siedząc w kuchni, bo nie byłem w stanie wstać i pójść do sypialni na piętrze. Mimo to od czasu do czasu trafiały mi się chwile olśnienia i przestawałem pić, kupowałem kwiaty dla Agnieszki i jechałem odwiedzić dzieci. Ale za każdym razem coraz bardziej rozumiałem, że to są dla mnie obcy ludzie. Od dzieci tak się odzwyczaiłem, że nie wiedziałem, co mam z nimi robić, bałem się nawet zostać z nimi sam na sam. Agnieszka nie zwracała na mnie uwagi. Widziałem tylko, że mi współczuje, ale nie wzbudzałem w niej żadnych innych uczuć.

Po jakimś czasie zupełnie przestałem do nich dzwonić i odwiedzać dzieci, bałem się. Postanowiłem zepchnąć swój strach jak najdalej i udawać, że o wszystkim zapomniałem. Pół roku później przez znajomych dostałem propozycję pracy za granicą, to miało być na sześć miesięcy, zgodziłem się. Nie miałem nic do stracenia, na miejscu nie mogłem znaleźć poważnej pracy, więc postanowiłem wyjechać. Pracowałem bardzo ciężko, szybko nauczyłem się języka, miałem kontakt z ludźmi, wydawało się, że życie zaczyna mi się poprawiać i że ogólnie robi się lepiej. Ale czasami wieczorami myślałem o Agnieszce i dzieciach i docierało do mnie, że wszystko mogło wyglądać inaczej. Już nie zbliżałem się nawet do butelki. Zdałem sobie sprawę, że w domu spadłem na samo dno i że nie mogłem już upaść niżej. Całkowicie pogrążyłem się w pracy.

Pracując tam przez parę lat, zrozumiałem, jak działa biznes i zacząłem odkładać pieniądze na kapitał początkowy na własną firmę. Postanowiłem zająć się produkcją energii słonecznej, czyli sprzedażą i montażem popularnych obecnie paneli solarnych. Zacząłem wozić i instalować je w Polsce. Sprowadzałem z zagranicy, zatrudniałem młodych chłopaków do montażu, a sam wszystko nadzorowałem, kupowałem i transportowałem.

Stopniowo moja sytuacja zaczęła się poprawiać, po roku już wychodziłem na swoje. I spodobało mi się prowadzenie firmy. Wydawało mi się, że ten, kim byłem kilka lat temu, a ten, kim jestem teraz, to dwie zupełnie różne osoby. Czułem się pewnie, zupełnie inaczej niż wtedy, kiedy miałem młodą żonę i roczne dziecko. Wszystko było w porządku, z wyjątkiem jednej rzeczy, z wyjątkiem mojego życia osobistego. Rodzice nie raz mnie pytali, czy jestem w jakimś związku albo czy z kimś się spotykam. W głębi duszy wiedziałem, że nadal kocham Agnieszkę, ale minęło zbyt wiele czasu. Oboje się zmieniliśmy. Wiedziałem, że Agnieszka ponownie wyszła za mąż i nie musiałem wiedzieć nic więcej.

Ale pewnego dnia, byłem wtedy między jednym wyjazdem a drugim, spotkaliśmy się z Agnieszką w supermarkecie. Przywitaliśmy się, była z wózkiem i naszymi dwoma chłopcami, Kajtkiem i Mateuszem. Ucieszyłem się na ich widok, przeszłość przeleciała mi przed oczami, przypomniałem sobie, jak to było te 4 lata temu. Agnieszka, jej niezadowoleni rodzice i nasze małe dzieci. Zapytałem, jak się czuje, czy jest szczęśliwa. Pokazała mi swojego trzeciego syna w wózku, miał na imię Antoś. Powiedziała, że ​​wyszła za mąż i że jest szczęśliwa. Zapytałem, czy potrzebuje jakiejś pomocy z chłopcami, ale Agnieszka trochę zawstydziła i odmówiła. Pożegnaliśmy się.

Kiedy wróciłem do domu, nie mogłem zapomnieć o naszym spotkaniu i stwierdziłem, że przecież to moje dzieci i chociaż nie jesteśmy razem, chcę, żeby im się dobrze powodziło. Dlatego zdecydowałem się otworzyć dla nich lokaty w banku, na które co miesiąc wpłacam pewną kwotę ze swoich dochodów. Chłopcy będą mieli do tych pieniędzy dostęp, jak skończą szkołę i pójdą na studia. Chcę, żeby moje dzieci miały dobre wykształcenie i żeby nie musiały równocześnie pracować, tak jak ja. Dwa lata później, podczas jednego z wyjazdów, poznałem Basię. Znowu się zakochałem i wreszcie rozpocząłem nowy rozdział w moim życiu.