Córce trzeba pomagać, a syn poradzi sobie sam

Szymon stał na środku niegdyś przytulnego salonu. Teraz wszystko tu było pokryte grubą warstwą sadzy, a w miejscu, gdzie kiedyś wisiał elegancki żyrandol, przez dziurę w suficie zaglądało do pokoju słońce. Drewniana podłoga domu zapaliła się niemal natychmiast od uderzenia pioruna. Dobrze, że strażacy przybyli dosłownie kwadrans później i szybko ugasili pożar. Tylko jedno pomieszczenie i część dachu zostały poważnie uszkodzone.

Mężczyzna spojrzał na swoją żonę Natalię, która właśnie weszła i stała w drzwiach.

– No nic, jakoś sobie poradzimy, – Szymon uśmiechnął się do niej, próbując ją jakoś pocieszyć.

– Tak. Wszyscy są cali i zdrowi, a to jest najważniejsze, – kobieta podeszła do męża i delikatnie wzięła go za rękę.

– Na pewno sobie poradzicie, – wtrąciła się do ich rozmowy Krystyna, ciotka Natalii, która przejechała 100 km z innego miasta, jak tylko dowiedziała się, co się stało.  – No bo jak inaczej? Nie jesteście sami!

Rzeczywiście, na ich kłopoty zareagowali sąsiedzi, przyjaciele, koledzy i znajomi. Ktoś przyniósł pieniądze, ktoś pomógł posprzątać, niektórzy nawet zaproponowali, że Natalia i Szymon mogą u nich na jakiś czas zamieszkać.

Krystyna zawołała do siebie siostrzenicę i zapytała szeptem:

– Matka i siostra Szymona nadal nie zadzwoniły?

– Nie, – odpowiedziała smutno Natalia. – Na pewno wiedzą o naszych kłopotach, ale jak widać, nic się nie zmieniło.

Przez lata Szymon przyzwyczaił się już, że najbliżsi tak go traktują. Ale Natalia bardzo cierpiała ze względu na swojego męża. Nie rozumiała, jak można dawać jednemu dziecku wszystko, a drugie całkowicie zaniedbywać.

Matka Szymona, Irena, przez całe życie pracowała jako główna księgowa i zawsze traktowała swojego męża Jacka, prostego robotnika, z wyższością, nawet z pewną pogardą. Dla niej narodziny syna były tylko wymuszoną nieprzyjemną przerwą w pracy.

Ojciec angażował się w wychowanie chłopca najlepiej jak potrafił, ale Szymon w zasadzie dorastał sam, więc szybko nauczył się być samodzielny. Po maturze dostał się na uniwersytet, na dość prestiżowy kierunek. Już od pierwszego roku zaczął dorabiać wieczorami, bo stypendium nie wystarczało na życie. Irena uważała, że syn powinien już sam się utrzymywać i jeszcze pomagać rodzicom, nieważne, że miał zaledwie dziewiętnaście lat.

Za to z jego młodszą o dwanaście lat siostrą Ewą było zupełnie inaczej.

– Ona jest dziewczynką, a ty chłopcem. Powinieneś jej ustępować, – powtarzała często matka.

Ewa była zawsze ubrana jak laleczka. Jej potrzeby były priorytetem, wszelkie jej zachcianki spełniano bez dyskusji. Jeżeli zaś chodzi o Szymona, to wszystko z reguły opierało się na zasadzie „zobaczymy”, „poczekasz”, „dasz sobie radę”. Chłopak nigdy się na to nie skarżył.

Po ślubie Szymon i Natalia najpierw wynajęli mieszkanie i zamieszkali osobno. Po urodzeniu pierwszego dziecka utrzymanie rodziny spadło całkowicie na barki męża. Właśnie wtedy młodzi postanowili poprosić rodziców Szymona, żeby mogli na jakiś czas zamieszkać razem z nimi w ich czteropokojowym mieszkaniu.

Mama i tata Natalii mieszkali w innym mieście, oboje pracowali za granicą, a ich dom stał pusty. Ciągle proponowali córce i zięciowi, żeby się tam przenieśli, ale Szymona wiązała praca.

Najpierw Irena kategorycznie odmówiła, ale po namyśle i, jak się okazało, zimnych kalkulacjach, zgodziła się, jednak pod warunkiem, że Szymon będzie opłacał wszystkie rachunki.

– Zrozum, – tłumaczyła swojemu synowi, – Ewunia za chwilę zdaje maturę. Musimy jakoś ją przygotować, pomyśleć o studiach, zapłacić za czterech korepetytorów.

Młoda rodzina dostała do dyspozycji malutki pokój, w którym ledwo mieściło się łóżko i łóżeczko dla dziecka. Nie było nawet gdzie położyć ubrań. Pani Irena mieszkała z mężem w drugim, większym pokoju, a Ewa miała do swojej dyspozycji najbardziej przestronną sypialnię.

Natalia mieszkała u swoich teściów dokładnie przez trzy miesiące. Musiała wysłuchiwać ciągłych narzekań pani Ireny, że przez płacz dziecka nie może odpocząć. Z drugiej strony Ewa regularnie, jak tylko otrzymała złą ocenę w szkole, urządzała histerie, że nie może normalnie się uczyć w takich warunkach. Ostatnią kroplą, która przelała czarę goryczy, była wyraźna sugestia do syna, żeby kupił siostrze nowego laptopa, ponieważ stary (kupiony zaledwie rok temu i sprawny) nie ma wystarczającej mocy do studiowania na uniwersytecie.

Szymon próbował jakoś dojść do porozumienia z matką, ale kobieta przerwała wszystko okrutnymi słowami:

– Jesteś tak samo bezwartościowy, jak twój ojciec. Dlaczego wtedy nie usunęłam ciąży? Jak mi się odpłacisz za to, że cię urodziłam?

Szymon i Natalia spakowali się i znowu wynajęli mieszkanie. Młodemu małżeństwu niespodziewanie pomogła Krystyna, ciotka Natalii.

Pani Irena i Szymon nie rozmawiali ze sobą prawie przez rok, dopóki matka nie zadzwoniła, żeby poinformować go o śmierci ojca.

Matka i siostra zostały same, a Szymon zaczął je odwiedzać. Regularnie dawał im dość znaczne sumy pieniędzy, za które nigdy nie usłyszał nawet „dziękuję”.

O tym, że jego siostra wyszła za mąż, Szymon dowiedział się przypadkiem, od obcych ludzi. Kiedy zapytał o to matkę, położyła przed nim przygotowane wcześniej dokumenty.

– Podpisz, – poleciła synowi. – Musisz zrezygnować ze swojego udziału w mieszkaniu. Ewa ma teraz własną rodzinę, wkrótce będą dzieci. Muszę pomyśleć o tym, co zostawię moim wnukom.

– Rozumiem, że moich dzieci nie uważasz za swoje wnuki? – zapytał Szymon. Odpowiedzią było milczenie.

Bez słowa podpisał dokumenty i wyszedł.

***

Jeszcze zanim nadeszły zimowe chłody, Szymon i Natalia wymienili pokrycie dachu w swoim nowym domu, zrobili remont w salonie i zaprosili tych, którzy ich wspierali w trudnych chwilach, na „drugą parapetówkę”. Dopiero wtedy ciocia Natalii wróciła do domu z lekkim sercem, bo przez ten czas wzięła na siebie lwią część wszystkich kłopotów.

– Obcy ludzie nie pozostali obojętni na wasze problemy, a najbliżsi krewni nie zareagowali. I tu wcale nie chodzi o pieniądze, – ciocia Krysia ostatecznie musiała to skomentować.

Tydzień później Ewa niespodziewanie odwiedziła Szymona i Natalię.

– Widzę, że już zrobiliście z tym porządek, – od progu obrzuciła  wszystko wzrokiem, – to teraz możecie też pomóc matce. Okna w mieszkaniu są w okropnym stanie. Trzeba je wymienić. I jeszcze parę rzeczy naprawić.

– To twój spadek, więc się tym sama zajmij. Od tego momentu nasze drogi się rozchodzą, – odpowiedziała zamiast męża Natalia i stanowczo wyprowadziła Ewę za bramę, nie pozwalając jej nawet dojść do głosu.