Moja przyjaciółka ukrywa przed córką drogi szampon, a w łazience zostawia tylko ten tani

Przyjaźnimy się z Gabrysią od dzieciństwa. Dorastałyśmy razem, bawiłyśmy się na tym samym podwórku, jadłyśmy z jednego talerza. Nasi rodzice byli przyjaciółmi, a my byłyśmy dla siebie prawie jak siostry. Często kupowałyśmy te same ubrania, to samo było z szamponem. Moja mama kupiła sobie taki drogi, z odżywką, sama go używała i chowała w sypialni, a nam zostawiała litrową butelkę szamponu z ekstraktem z pokrzywy, takiego taniego. Nigdzie nie było tańszego, o ile dobrze pamiętam.

Obie z Gabrysią miałyśmy długie włosy. A po tym “cudownym” szamponie godzinami nie mogłyśmy ich rozczesać. Włosy były jak siano, puszyły się, nie układały, a obciąć nam nie pozwalali. Wszyscy mówili: „Dziewczyna musi mieć długie włosy”.

Kiedy Gabrysia miała dziesięć lat, dostała zestaw kosmetyków dla dzieci: szminkę, lusterko, szampon, coś tam jeszcze było, ale już nie pamiętam, za to bardzo dobrze pamiętam łzy Gabrysi, gdy odebrano jej ten szampon.

Byłyśmy jeszcze małe i tak bardzo chciałyśmy wypróbować ten wymarzony szampon z reklamy. Nie mogę mówić za Gabrysię, ale ja tak bardzo chciałam go wypróbować, że odważyłam się i pewnego dnia, gdy mama Gabrysi była w pracy, zakradłam się do jej pokoju i wlałam trochę drogiego szamponu do słoika po dżemie. Obie wymyłyśmy nim włosy i w końcu miałyśmy rzeczywiście piękne warkocze.

Niebo a ziemia. Nie miał żadnych specjalnych składników ani nie był profesjonalnym fryzjerskim szamponem. Zwykły, ale i tak lepszy od tego z pokrzywy.

Dostałyśmy karę. W całym mieszkaniu unosił się przyjemny zapach szamponu i nie udało nam się tego ukryć. Rodzice zakazali nam się widywać. Gabrysia pytała swoją matkę ze łzami w oczach: dlaczego taka jesteś? Dlaczego nie chcesz mi dać dobrego szamponu?

– Za dużo zużyjesz, szybko się skończy i znów będę musiała wydawać pieniądze, – odpowiedziała mama.

Dzisiaj rozumiem, że to tak, jakbym sobie kupowała łososia, a swoje dzieci karmiła ziemniakami z kapustą. W końcu ryby są drogie, trzeba na nie wydać więcej.

Chociaż nie wolno nam się było przyjaźnić, dalej się widywałyśmy, ale w taki sposób, żeby matka Gabrysi o tym nie wiedziała. Zaczęłyśmy sprzedawać puszki, rozdawać ulotki i za zarobione pieniądze kupiłyśmy sobie ten szampon. Wtedy matka Gabrysi ją pochwaliła, powiedziała, że ​​dobrze się spisała. Chciała czegoś – i osiągnęła cel.

Gabrysia i ja mamy teraz 32 lata. I nie, nie mam jakiegoś niezdrowego stosunku do kosmetyków, a wszystkie półki w łazience nie są zapełnione przeróżnymi słoiczkami, butelkami i flakonikami. Raczej nie używam masowych produktów, kupuję wszystko naprawdę wysokiej jakości. Ale Gabrysia, która ma córki w wieku 10 i 12 lat, zachowuje się tak, jak kiedyś jej matka.

W łazience ma dwa szampony. Jeden męski i jeden ziołowy dla córek. Swój, ten lepszy, Gabrysia trzyma jak najdalej od dziewczynek.

Ola (córka Gabrysi) również ma długie włosy. Czy jej matka naprawdę nie pamięta, jak same nie mogłyśmy ich rozczesać? Jak przykro nam było, kiedy mama wychodziła z łazienki i zostawiała po sobie taki przyjemny zapach?

Podarowałam Oli zestaw kosmetyków do pielęgnacji włosów. Gabrysia zabrała go jej tak samo, jak kiedyś zrobiła to jej matka.

Rozmowa z moją przyjaciółką była kompletnie bezcelowa – ona nie widziała w tym nic złego. Tak ją wychowywała jej matka, teraz w ten sam sposób ona wychowuje córkę. Jej filozofia jest następująca – Gabrysia jakoś dzięki temu dorosła, więc Ola też da radę.

Szampon nie jest najważniejszą rzeczą w życiu. A jeżeli ktoś z rodziców często mówi, że czegoś żałuje dzieciom, to przynajmniej mówi prawdę, a nie tak, jak Gabrysia, niby że w dobrych intencjach. Chce nauczyć córkę zarabiania pieniędzy, samodzielności i niezależności.

Tak, my też dorastałyśmy na samodzielne osoby, ale kiedy zarabiałyśmy pieniądze i zbierałyśmy puszki, ja się nie zastanawiałam, jakie one są i co to za praca, po prostu  chciałam mieć ten szampon, za to Gabrysia ciągle powtarzała: „Fuj, jakie to brudne!”.

Też mam córkę, ale ani razu nie pomyślałam, żeby coś przed nią ukryć. Pewnie jestem przez to złą matką – nie wyślę mojej ukochanej córki, żeby zarabiała pieniądze w wieku 12 lat.

Nadesłała Karolina P.