– Jak wy go wychowujecie, co z niego wyrośnie?

Moja mama jest kobietą starej daty. Kiedy wychowała mnie i brata wszystko było jasne i zgodne z zasadami. Wtedy były takie czasy i każdy tak samo wychowywał dzieci. Podstawowymi zasadami wychowawczymi były dyscyplina i pas.

Teraz jestem dorosły i potrafię ocenić, co było słuszne, a co nie – ale wtedy nikt nie rozmawiał z dziećmi. Zwłaszcza, że ​​mama wychowała nas sama i cały dom dźwigała na własnych barkach. Teraz ją podziwiam, ale kiedy byłem mały, wciąż cierpiałem i płakałem z powodu niesprawiedliwych kar.

Sami powiedzcie – jakie dziecko czasami czegoś nie przeskrobie? I to nie zależy od wieku, bo każdy etap rozwoju ma swoje własne sposoby, żeby dojść do swojej tożsamości i dorosłości. Ale u nas za każde przewinienie były krzyki i pas. Nie miało znaczenia, czy rzeczywiście było się winnym, czy nie, czy się przyniosło słabą ocenę, czy nieumyślnie się coś zniszczyło.

I to koronne zdanie: „Jak dorośniesz, to jeszcze mi za to podziękujesz – że wychowałam cię na człowieka”. Może ktoś naprawdę jest za to wdzięczny, ale czy to jest warte zrujnowanej psychiki? Z czasem nauczyłem się nie obwiniać matki i rozumieć, że nie mogła zrobić inaczej. W ten sposób została wychowana i tak samo wychowywała nas. Jestem pewien, że moja mama robiła to wszystko w najlepszych intencjach.

Dorosłem, skończyłem szkołę, studia, poślubiłem ukochaną kobietę. No i urodził się  nasz syn, ma teraz 3 lata i jest takim właśnie rozrabiaką. Patrzę na niego i widzę siebie jako dziecko. Nie wybrałem jednak tej metody wychowania, którą znałem z domu. Wychowuję go dużo łagodniej. Wszystkie kontrowersyjne kwestie staram się wytłumaczyć synowi, a nawet jeżeli to nie pomaga, nie krzyczę na niego. Pozwalam dziecku być dzieckiem z pełnym prawem do popełniania błędów.

Być może taki sposób wychowania też nie jest doskonały, ale mam nadzieję, że dzięki temu mój syn wyrośnie na dojrzałą osobę z własnymi myślami i poglądami.

Ale kiedy tylko mama zobaczyła, jak wychowujemy naszego syna, od razu zaczęła nam zwracać uwagę. Że mały rośnie w za dużej pobłażliwości i nie rozumie, co z tego wyniknie. Nalegała, że ​​musimy być bardziej restrykcyjni i stosować wobec niego mniej łagodne metody.

Podczas naszej rozmowy synek postanowił zrobić kontrolę w szafkach i wyrzucić jedzenie z półek. W zasadzie to nie był żaden problem – trochę makaronu i kaszy gryczanej leżało na podłodze, a on zaczął się tym bawić. Moja żona i ja tylko się śmialiśmy i powiedzieliśmy, że w ten sposób rozwija zdolności motoryczne. A co mieliśmy powiedzieć? Kłócić się? To nie było nic strasznego – raz-dwa się zamiecie. Najważniejsze, że syn nie wyrządził sobie żadnej krzywdy i nic mu się nie stało.

Ale moja mama ledwo powstrzymała się od krzyku. Widziałem, jak wszystko w niej aż się gotuje. To po prostu przekraczało jej pojęcie. A kiedy powiedziała nam, żebyśmy oddali jej na jakiś czas naszego syna, to go wychowa, prawie padłem.

Cóż, mamy zupełnie inne poglądy na wychowanie. My nigdy nie podniesiemy ręki na własne dziecko. I dlaczego mielibyśmy pozwolić, żeby ktoś inny to robił? Nawet jeżeli miałaby to być moja matka, to jednak – nie.

Oczywiście odrzuciliśmy jej propozycję. Ale dobrze, że mieszkamy osobno i sami możemy decydować, jak wychowywać naszego syna. Nie musimy się do nikogo dopasowywać. A z mamą staram się nie zostawiać dziecka nawet na godzinę.