A komu jesteś potrzebna? Bezzębna, bezpłodna, bezdzietna KlaraWędrując po opuszczonych uliczkach miasta, Klara szukała sensu wśród cichych ech przeszłości.

Po co ci jestem? krzyczy Paweł, pluje i odchodzi.
Ona podbiega do okna i patrzy, jak odchodzi człowiek, z którym spędziła piętnaście lat. Myśli, że byli jak dwie połówki. Ale przed wyjściem on ją tylko lekko ocenił: było wygodnie.

Klara mieszka w kamienicy w centrum Warszawy, gotuje wyśmienicie, jest wspaniałą gospodynią i gotowa jest zrobić wszystko, by go zatrzymać.
Myśli, że powinna otworzyć okno i krzyknąć do niego, żeby nie zostawił jej samej.

Jest gotowa podjąć każde poniżenie, by pozwolić mu wrócić, nawet gdyby nie było go w domu przez kilka dni, gdyby spędzał czas z inną, inną To lepsze niż w czterdziestopięciu latach być samotną, porzuconą. Otwiera okno, ale wzrok przypadkowo spoczywa na portrecie ojca w mundurze, z podniesioną brodą, patrzącego dumnie w obiektyw.
Klara nagle się cofa, czuje wstyd za własną słabość.

Patrzy jeszcze raz, jak jej elegancki mąż w płaszczu wsiada w piękny samochód z torbami. Idzie do kuchni, omija korytarz, gdzie stoi wysokie wieszak po babci. Odbija w nim zmęczona, siwa kobieta o przygasłych oczach.

Klara wie, że nie jest najpiękniejsza. Do tego zdrowie szwankuje, zęby się rozpadły, nie stać jej na nowe. Mąż potrzebuje nowego auta, a w pracy musi pojawiać się w drogich, eleganckich strojach.

Co za głupota! Twój Paweł ubrany jak aktor. Ty masz tylko rozciągniętą koszulę, prehistoryczną spódnicę, dwie bluzki, podniszczone buty i zamiast butów klapki. Twoje płaszcze z kołnierzem nie nosiłby nawet mój dziadek. Wymagasz od siebie menu jak w restauracji steki, klopsiki na parze, naleśniki z nadzieniem, mięso. Czy on nie odejdzie? Nie można tak postępować, przyjaciółko! mówi koleżanka Łucja.

Klara słucha, ale robi po swojemu. Wtedy mąż mówi, że jedzie do dwudziestojednoletniej dziewczyny z czworgiem dzieci.

Ona jest młoda wzdycha Klara.

Jednak Łucja, będąc jednocześnie przyjaciółką, włamuje się na media społecznościowe, pyta sąsiadów i wypluwa:

Nie znajdziesz na niej nic dobrego! Nazwała cię nieurodzistą! Pochodzi z dobrej rodziny, a jest dno! Nie pracowała ani jednego dnia, wszystkie dzieci od różnych facetów. W ósmym miesiącu nie przestała. Matka też jest niemoralna. Nie mów więc o młodości. Mężczyźni podobają się jej lekkością i czymś jeszcze, ale rodzina się nie buduje. Nie wiem. Zdziwił się twój Paweł. Trzymaj się!

Klara trzyma się. Od rodziców dostała piękne mieszkanie, duże, w samym środku miasta. Ojciec, jakby wyczuwając coś, uregulował wszystkie sprawy tak, że Paweł nigdy nie miał prawa do jej metrów kwadratowych. Klara postanawia wynająć jedną pokoję, żeby łatwiej było jej zarabiać.

W okolicy zaczynają powstawać nowe inwestycje. Przyjeżdża inżynier, przystojny z wąską brodą, intelektualny. Nazywa się Władysław Stanisław. Patrzy uważnie na Klarę i nagle mówi:

Proszę, zapłacę z góry! Idźcie zrobić zęby. Taka pani jest piękna, a tak się męczy!

Klara płonie z wstydu, bo nie czuje się piękna, ale przydałoby się uporządkować zęby. Dostaje od niego więcej pieniędzy, obiecuje zwrócić później. Potem przyjeżdża jej brat, którego nigdy nie widziała. W różowym kurtce, fioletowych spodniach i szalonym fryzurze.

Nazywam się Krzysztof mówi. Pracuje stylistą.

Krzysztof odwiedza brata i przyjmuje Klarę pod opiekę. Gdy podaje gościom ciasto, proponuje, że zmieni jej wizerunek. I zmienia. Rozjaśnia włosy, robi makijaż podkreślający rysy, prostuje zęby. Zaczyna chodzić do pracy na nogach, traci zbędne kilogramy, rano biega w parku.

Teraz jest kobietą z delikatnym uśmiechem i dołeczkami na policzkach, niczym motyl wyłaniający się z niepozornego gniazdka.

Pewnego dnia dzwoni telefon. Mieszkaniec otwiera drzwi i krzyczy:

Klaś, ktoś przy tobie!

Na progu stoi eks-mąż. Klara ledwo go rozpoznaje. Paweł przybrał na wadze, wygląda bladą, chudą i zagubioną twarzą. Nie ma już żadnego blasku, przy nim leżą torby.

Co chcesz? pyta Klaudia.

Pamięta, jak na początku próbowała dzwonić do niego, ale on odrzucił rozmowę i wciągnął ją na czarną listę. Teraz stoi przed nią.

Jaką się zmieniłaś! wykrzykuje Paweł.

Komplementy nie ruszają Klary. Przypomina sobie bezsenną noc, chęć rozliczenia się z życiem, niekończące się łzy, panikę.

Ojej, Klu, ile tego wycierpałem. Godzina po godzinie wypijał ze mnie pieniądze. Dzieci wydawały się normalne, a potem nieobrośnięte, krzyczą non stop. Nie chcą się uczyć. Siedzą przy telefonie, nie gotują. Kupują pierogi, kiedy już kiedyś ugotowała makaron! Wyobrażasz sobie? Makaron! Wszystkie koszule wyprałem, a one wyblakły. Nie kupiłem w tym czasie niczego. Wszystko wydawałem na nie. Czuję się jak w szpitalu psychiatrycznym. Kla Ja, z tobą, jest dobrze. Zawsze o tobie myślę. Zacznijmy od nowa, co? błaga Paweł.

W jej uszach wciąż brzmią jego słowa:

Po co ci jestem? Bez zębów, bezpłodna, nieurodzista Kla.

Klara jeszcze raz spogląda na byłego, a drzwi otwierają się. Wychodzi zaniepokojony Władysław Stanisław i pyta:

Klaś! Potrzebna pomoc? Panie, co się stało?

Paweł podnosi się i krzyczy:

A wy kim jesteście?

To mój mąż, Władysław. Nie wracajcie tu więcej! Klara zamyka drzwi przed ustami Paweła, który zszokowany otwiera usta.

Przeprasza przed mieszkańcami. Władysław wzdycha i mówi:

Nadszedł czas wyjaśnień! Kocham cię, Kla! Jak mogłem zostawić taką wspaniałą kobietę? Zostań ze mną, naprawdę.

Jest na wózku inwalidzkim. Kla wychodzi. Dwa miesiące później mężczyzna zasypuje ją różami, kupują domek na wsi.

Klara nie zauważa, że czasem zza rogu obserwuje ją były mąż, który w gniewie rzuca ostatnie słowa, że poddał się pokusie i wymienił dobrą kobietę na pustkę, pozostając z niczym.

Klara i Władysław spacerują po ulicy za rękę, szczęśliwi i zakochani. Ona czeka na dziecko.

Polubcie i zostawcie opinie w komentarzach!

Przyjaciele, jeśli chcecie więcej naszych historii komentujcie i nie zapominajcie o lajkach. To nas inspiruje do dalszego pisania!