POJEDNANIEPo długich godzinach dyskusji, wreszcie dotarli do porozumienia, które przyniosło spokój i nowe nadzieje dla całej wioski.

**Dziennik, 12 października**

Tata, nie wracaj już do nas. Za każdym razem, gdy odchodzisz, mama zaczyna płakać. Płacze aż do rana. Ja zasypiam, budzę się, znów zasypiam i ponownie budzę, a ona wciąż płacze i płacze. Pytam ją: Mamo, dlaczego płaczesz? Bo to ja? Odpowiada, że nie płacze, tylko dławi się nosem ma katar. A ja już wiem, że taki katar nie sprawia, że w głosie słychać łzy.

Wiosenny poranek w jednej z kawiarni przy Krakowskim Przedmieściu. Siedzę przy stole z córką, małą Zuzanną, i mieszam już wystudzoną kawę małą łyżeczką w maleńkiej białej filiżance. Zuzanna nie dotyka swojego loda, choć przed nią w szklance leży małe dzieło sztuki: kolorowe kulki ukryte pod zielonym listkiem i wisienką, całość oblana czekoladą. Każda sześciolatka nie oprze się temu widokowi, ale Zuzanna już od zeszłego piątku postanowiła poważnie porozmawiać ze mną.

Cisza rozciąga się dłużej, aż w końcu przemawiam:
Co więc zrobimy, kochanie? Nie będziemy się już widywać? Jak mam żyć dalej?

Zuzanna marszczy mały nos, taki sam jak maminy, lekko spłaszczony, i po chwili odpowiada:
Nie, tato. Nie damy sobie rady osobno. Zróbmy tak: zadzwoń do mamy i powiedz, że w każdy piątek po przedszkolu będziesz mnie odbierał. Będziemy razem spacerować, a jeśli zechcesz kawę albo loda (Zuzanna patrzy na swój deser), możemy usiąść w tej kawiarni. Będę ci opowiadać wszystko, co z mamą przeżywamy.

Po chwili kontynuuje:
A jeśli zechcesz zobaczyć mamę, będę co tydzień nagrywać ją na telefon i wysyłać ci zdjęcia. Chcesz?

Patrząc na moją mądrą córeczkę, uśmiecham się i kiwam głową:
Dobrze, tak będziemy żyć.

Zuzanna z ulgą wzdycha i zabiera się do swojego loda. Nie kończy jednak rozmowy musi jeszcze powiedzieć najważniejsze. Gdy pod nosem zaczynają pojawiać się kolorowe wąsy z bąbelków, liże je językiem i znów przyjmuje poważny wyraz twarzy, prawie dorosły. Prawie kobietę, którą trzeba będzie chronić. Nawet, jeśli ten mężczyzna jest już starszy: w zeszłym tygodniu miał urodziny. Zuzanna narysowała w przedszkolu kartkę z ogromną cyfrą 28.

Twarz dziewczynki znów się zmieniła, zmarszczyła brwi i powiedziała:
Myślę, że powinieneś się ożenić

I z wielkim dobroduszstwem dodała:
Bo przecież nie jesteś jeszcze tak stary

Doceniłem gest dobrej woli córki i mruknąłem:
Powiesz też nie tak bardzo

Zuzanna z zapałem kontynuowała:
Nie tak bardzo, nie tak bardzo! Zobacz, wujek Szymon, który już dwa razy przychodził do mamy, jest już trochę łysy

Pokazała to na czole, gładząc delikatne loki dłonią. Potem udawała, że zrozumiała, gdy spojrzałem na nią surowo, jakby zdradziła mamę. Położyła obie dłonie przy ustach, szeroko otworzyła oczy, co miało wyrażać przerażenie i zakłopotanie.

Wujek Szymon? Jaki to wujek Szymon tak często przychodzi? Czy to szef mamy? zapytał głośno, niemal na całą kawiarnię, tata.

Nie wiem, tato Zuzanna zbladła po takiej reakcji. Może to szef. Przynosi mi cukierki, torty A może pomyślała chwilę przynosi kwiaty dla mamy.

Złapałem dłonie złożone na stole i długo na nie patrzyłem. Wiedziałem, że właśnie w tej chwili podejmuję bardzo ważną decyzję w swoim życiu. Dlatego nie pośpieszam się z wnioskami wiem, że mężczyźni potrzebują delikatnego popychania w stronę słusznych wyborów, a najlepiej robi to kobieta, zwłaszcza najdroższa w ich sercach.

Cisza trwała, aż w końcu wziąłem głęboki oddech, rozluźniłem palce i powiedziałem Gdybym był starszy, zrozumiałbym, że mój ton przypominałby dramat Otella przed Desdemoną. Zuzanna jeszcze o tym nie wiedziała, ale już zbierała doświadczenia, obserwując, jak ludzie radują się i cierpią z powodu drobnych spraw.

W końcu rzekłem:
Chodźmy, kochanie. Już późno, odprowadzę cię do domu i po drodze pogadam z mamą.

Nie zapytała, o czym będę rozmawiał, ale wyczuła, że to ważne. Zanim skończyła loda, zrozumiała, że to, co zamierzałem zrobić, jest ważniejsze niż najsmaczniejszy deser. Rzuciła łyżeczką na stół, zsunęła się z krzesła, przetarła brudne usta grzbietem dłoni, zmarszczyła nos i spojrzała prosto w moje oczy:
Jestem gotowa. Idziemy

Nie szliśmy, a prawie pobiegliśmy. Raczej biegł to ja, trzymając Zuzannę za rękę, więc ona zdawała się unosić niczym chorągiew, którą trzymał książę Andrzej Kmicic, prowadząc swoich rycerzy pod Wiedniem.

Gdy wbiegliśmy do klatki schodowej, drzwi windy powoli zamknęły się, wynosząc jednego z sąsiadów na górę. Spojrzałem na Zuzannę nieco zdezorientowany. Ona, patrząc od dołu do góry, zdecydowanie zapytała:
No i? Kogo czekamy? Mamy dopiero siódmy piętro

Podniosłem ją na ręce i ruszyliśmy w górę po schodach. Gdy w końcu otworzyła się drzwi, a mama weszła, od razu powiedziałem:
Nie możesz tak postępować! Kto to był ten Szymon? Kocham cię, a my mamy Zuzannę

Nie puszczając córki z objęć, objąłem także mamę. Zuzanna przytuliła ich oboje za szyje i zamknęła oczy, bo dorośli się całowali.

**Lekcja:** Zrozumiałem, że otwartość i małe gesty rozmowa przy kawie, wspólny deser, propozycja codziennego spotkania mogą połączyć rodzinę tak, jakby w sercu grała najpiękniejsza polska melodia. Życie to nieustanne szukanie równowagi między potrzebą bliskości a szacunkiem dla drugiej osoby. Dziś wiem, że najważniejsze jest słuchać, a nie tylko mówić.