ZOSIA WIEZosia odkryła, że tajemniczy list w starej szufladzie skrywa wskazówki do odnalezienia zaginionego rodzinnego skarbu.

**Dziennik 12 września**

Świt, a ja wciąż nie mogę się odnaleźć. Jadźka, gdzieś jesteś?! Pokaż się natychmiast! Nie wracaj do domu, jeśli nie chcesz! krzyczyła wciąż w mojej głowie tytułowa ciotka Natalia. Słyszę ten głos, chociaż w rzeczywistości siedzę skulona w trawie przy starym ogrodzeniu domu w małej wiosce pod Krakowem. Pięcioletnia ja, z rękami zakrywając uszy, nucę cicho pod nosem coś, co przypomina mułowanie.

Dlaczego mam tak głośno wołać? Bo nie słyszy mnie już Ania, moja mała koleżanka z podwórka. Gdyby tylko mogłam zamknąć oczy i nie zobaczyć tej pięknej, ale okrutnej kobiety stojącej na progu domu babci! Nie mogę. Bo gdyby się odwróciła, znów mnie dostanie. Kiedyś już tak było chowam się za budką starego psa Burego, a potem zasypiam, by obudzić się przy potężnym klapsie i szarpnięciu za ucho. Ból był tak ostry, że bałam się po nim dotknąć samej dłoni.

Ta piękna kobieta nie jest moją matką to ciotka Natalia, siostra mojej babci. Nie darzy mnie sympatią, bo bez ojca. Co to znaczy? Nie wiem, ale domyślam się. Zapytałam o to Szymona, sąsiada, który ma już jedenaście lat i wie o świecie więcej niż ja. Powiedział, że to oznacza, iż nie mam nikogo nie ojca, nie matki, tylko ciotkę i starą babcię. Gdy babcia umrze, będę musiała trafić pod opiekę ciotki, a ona tego nie chce. Mam już własne dzieci, mawiała.

Po co takie karanie, mamo? lamentowałam. Nie chcesz mnie słuchać! Znowu obciążasz nas w tej małej kuchni, gdzie mieszkamy w dwóch pokojach, ja, mąż, dwoje dzieci i teściowa. Gdzie mamy postawić tę naszą aparatkę? Nie rozumiesz, że nie da się wszystkiego wcisnąć w jedną szafkę!

Nie wolno tak, Natalko! krzyczała mama, moja własna. Ja nie prosiłam, byś mnie rodziła! I co z twoim kochankiem? Nic nie wyjdzie! Teraz nie ma już Ani, a ten facet zniknął jak duch przed świtem!

Co jej wina? pytałam dalej. Nie jest niczym winna! To ciężar

Wszystko wokół mnie zdaje się rozmywać: praca, rachunki, braki w jedzeniu. Próbuję zarobić choćby jedną złotówkę, a w szkole okradają mnie o szkło, a w domu domagają się nowych spodni. Gdzie wezmę tyle pieniędzy? Ojciec nie przyczynia się, a ja pracuję na dwa etaty, on na jeden już sam się męczy. Gdyby nie trzeba było się męczyć po południu, bo szef nie daje oddechu, może byłoby lepiej.

Przepraszam, córeczko, że nie mogę ci pomóc, mówiła mnie ciotka. Oddać dziecko do domu dziecka to grzech, ale…

To nie mój grzech! krzyknęłam. Nie mogę cię kochać, rozumiesz?

Przestań! Najważniejsze, żebyś była w rodzinie, retorycznie rzeciła ciotka. Wstyd… O, Natalko Nie mówisz, że łatwiej byłoby żyć, gdybyś nas kochała? A więc ona też potrzebuje miłości żywa dusza

W końcu ciotka dała mi garść mleka i talerz ziemniaków z dużym kromkiem chleba. Jedz, bo podgrzałam wodę. Najpierw umyję mamę, potem ciebie, brudna jak wrona! ryknęła, podając mną.

W kuchni, po chwili, podeszła do mnie i, niemal automatycznie, pogłaskała mnie po głowie. To był moment, którego czekałam od dawna przewróciłam się z krzesła i objęłam jej nogi, bo nie mogłam sięgnąć wyżej.

Co ty robisz? wykrzyknęła przerażona ciotka, odpychając mnie.

Będę cię kochała, jeśli nikt nie chce; może tak? zapytałam z nadzieją.

Cisza. Ciotka Natalia popłakała i wybiegła z pokoju, odrzucając mnie. Wtedy zrozumiałam, że to nie koniec świata, że mogę spokojnie zjeść mleko i zjeść ziemniaki. Moje serce było ciężkie, ale nie tak, by nie dało się dalej żyć.

Kiedy nadszedł wieczór, zapadło się ciepłe, przytulne ciemne niebo nad podwórkiem. Komary brzęczały w uszach, a ja westchnęłam. Czas iść spać. Pewnie nie dostanę już nic do jedzenia, ale ciotka już kilka razy biegła wkoło podwórza, zajadając się domem. Zmęczona, nie zostanie mi już siła na krzyk.

Jak co dzień, wymknęłam się ze swojego schowka i podeszłam do schodków. Tam siedziała już ciotka, znużona i ponura.

Przybyłaś? O mój los Gdzie się tu wspinałaś? Cała brudna Wejdź do domu! nakazała.

Wyszeptałam, że nie będą mnie dzisiaj bić. Nawet dorośli mają dość krzyków. Mogłabym przyjść do babci, przytulić się do jej suchej, ciepłej dłoni i poczekać, aż ból minie. To najważniejsze, co mogę zrobić w ciągu dnia delikatny dotyk, szept i słowa.

Kocham cię, mała moja! szepnęła ciotka. To jedyne takie słowa usłyszałam w życiu. Mama już nie była, a ciotka wydawała się nie wiedzieć, jak je wypowiadać. Słyszałam, że złościła się na babcię, że tak mała mówi, a własnej córce nigdy nie powiedziała.

Nie wierzyłam. Nie mogło to być prawdziwe. Dorośli są dziwni pamiętają złe, zapominają dobre. Zapytałam kiedyś ciotkę, po co to robi, a ona odpowiedziała, że to jak drapanie rany. Zdejmujesz skórkę, a ból wraca. I tak wiele razy, dopóki nie zagoi się całkowicie. Ale gdy ciągle drapiesz, zostaje blizna. Po co? Bo rączki drapią! Babcia tak mawiała, kiedy karciła mnie za drapanie. Czy ból w duszy jest tym samym? Babcia twierdziła, że tak. Dlaczego więc dusza drapie? Dlaczego dorośli ciągle się raną?

Gdyby mnie zapytano, powiedziałabym dorosłym, co trzeba zrobić, by wszyscy byli szczęśliwi. Babci powiedzieć ciotce: Kocham cię! i współczuć jej, bo ja płaczę wieczorami. To takie proste! Wziąć i współczuć! A ciotka pozwolić babci zrobić to samo Ciotka Natalia jest silna i mądra, ale żal mi ją. Bo, jak twierdzi, nikt jej nie kocha Nawet jeśli kłamie, że nikt jej nie kocha, nie płakałaby w nocy, gdyby kochano ją. Wiem to, bo sama płaczę. Gdy babci już nie będzie, nikt mnie nie pokocha…

Babcia pogłaskała mnie po głowie, szepnęła ostatnie słowa i puściła.

Idź, kochanie, pora spać! rozkazała.

Jestem przyzwyczajona do jej poleceń. Odwracam się i odchodzę, nie zauważając, jak babcia krzyżuje mnie po plecach, szepcząc coś w tajemnicy.

Pragnę pić, więc skrada się do kuchni, szukając ciotki.

Co ty tu robisz? pytała, podnosząc szklankę wody.

Wodę odpowiedziałam.

Dużo cię z tej wody mruknęła, nalewając mi szklankę mleka i podając talerz ziemniaków z dużym kawałkiem chleba. Jedz! Podgrzałam wodę. Najpierw umyję mamę, potem ciebie, brudną jak kruk!

Ciotka przeszła obok mnie, dotknęła mnie po głowie, a ja, tak jak od dawna, skakałam z krzesła i przytuliłam się do jej nóg, bo nie mogłam dosięgnąć wyżej.

Co robisz? wykrzyknęła przerażona, odpychając mnie.

Kocham cię, nawet jeśli nikt nie chce. Czy to w porządku? spytałam.

Cisza. Ciotka Natalia popłakała i wybiegła, odrzucając mnie. Wiedziałam, że to nic takiego nie boję się już krzyków. Teraz mogę spokojnie zjeść mleko i zjeść ziemniaki. Ciotka płacze i uspokaja się, ale ból nie znika całkiem. Zdaję sobie sprawę, że choćby odrobinę, to już lepiej. Wystarczyła mi ta króciutka chwila przy babci wieczorem, by myśleć nie o złym, a o dobrym Może i ciotce się uda? Kiedy człowiek myśli o dobrym, wszystko staje się lżejsze, nawet jeśli ktoś go rani.

Ciotka wróciła do kuchni, napełniła miskę ciepłą wodą i myła mnie. Cicho, bez krzyków, gąbką pocierała mnie delikatnie, nie tak jak zwykle.

Idź! Połóż się. Już późno! rozkazała krótko.

Wdycham powietrze, wchodzę do małego pokoju z łóżkiem, wchodzę pod lekką prześcieradło i przytulam się, rozmawiając cicho z mamą. Każdego wieczoru rozmawiamy o wszystkim, małymi kawałkami. Babcia kiedyś powiedziała, że to dobrze. Mama słyszy mnie. Opowiadam jej o ciotce, o tym, że jutro rano wstanę wcześniej i umyję schody, tak jak ciotka nakazała. Lubię porządek, choć czasem zapominam.

Rano nie zdążyłam nic zrobić, bo ciotka Natalia wstała wcześnie, pocałowała mnie w czoło to było dziwne i wypędziła mnie z domu, gdzie czekała sąsiadka babci.

Niech zostanie jeszcze trochę. Nie ma tu nic dla niej powiedziała.

Czy mogę się pożegnać? zapytałam.

Czy to konieczne? Nie widziała jeszcze, że pamięć ją przytuli. Jest jeszcze mała

W porządku. Nakarmię ją i pomogę.

Po kilku dniach jedziemy razem z ciotką autokarem do miasta. Nie wrócę już do domu babci. Sprzedadzą go za rok, a ciotka nazwa mnie swoją córką formalnie. Słowo to jest mi obce, ale brzmi jak melodia.

Podoba mi się też, że ciotka pozwoliła zabrać ze sobą starego zajączka, którego babcia dała mi dawno temu. Nie pamiętam go jako nowego zawsze był jednooki, podniszczony, z odciętym uchem. Teraz ciotka go przyszyła. Próbowała doszyć mu oko, ale nie znalazła odpowiedniej guziczka. Obiecała, że zrobi to później. Nie mam pośpiechu.

Najważniejsze nie to, że mam nowy zajączek, ale że każdy wieczór teraz spędzam u ciotki, a ona robi to, co kiedyś robiła babcia. Gładzi mnie po policzku i szepcze słowa, które chcę słyszeć bez końca.

Kocham cię mówiła po raz pierwszy. Kiedy to usłyszałam po śmierci babci, nie uwierzyłam. Lecz z czasem odpowiedziałam:

I ja cię kocham!

Teraz wierzę, bo ciotka nie mówi tego tylko mnie, ale i swoim dzieciom, i mężowi choć rzadko. Mąż nie zawsze wierzył, tak jak ja, ale w końcu przyjął to sercem.

Brat i siostra czasem mnie drażnią, ale to nie straszy. Straszne jest, gdy nie ma nikogo. Nie wiem, jak to jest, ale czuję to w sercu. Teraz potrafię czytać. Książki pisane słowami, które nie zawsze rozumiem, ale już znam trzy litery. Gdy je widzę, cieszę się. Wiem, że kiedyś poznam wszystkie.

Czasem wspominam dom babci, wielkie liście szczawiu przy ogrodzeniu, duże jak parasole, pod którymi było ciepło, zielono i przytulnie Nie mogę wrócić tam już, ale nie muszę. Nie ma babci, a u ciotki nie jest źle.

Jedyna rzecz, której nie rozumiem, to dlaczego ciotka kłamała, mówiąc, że nie potrzebuje bycia kochaną. Każdy tego potrzebuje. Wiem to, bo ja sama płaczę. Gdy babcia odejdzie, i mnie nikt nie będzie kochał

Babcia pogłaskała mnie po głowie, szepnęła ostatnie słowa i puściła.

Idź, kochanie, pora spać! rozkazała.

Jestem przyzwyczajona do jej poleceń. Odwracam się i odchodzę, nie zauważając, jak babcia krzyżuje mnie po plecach, szepcząc coś w tajemnicy.

Jutro rano ciotka znów mnie obudzi, pocałuje i wypchnie z domu, ale już wiem, że mam w sobie siłę, by przetrwać. To zapisuję w dzienniku, bo muszę pamiętać, że nawet w najciemniejszych chwilach istnieje iskierka nadziei, a słowa kocham cię mogą zmienić cały świat.