Zabrzyliśmy jej natychmiast, gdy tylko wkroczyła na próg naszego domuOd tego momentu w kątach domu rozbrzmiewały niepokojące szepty, które zdawały się powtarzać każdy jej krok.

Nienawidzimy ją od razu, gdy tylko przechodzi próg naszego domu.
Kręcone, wysokie, chude.
Koszulką nie zachwyca, ale ręce różnią się od maminych. Palce są krótsze i grubsze, trzyma je w pięści. Nogi są jeszcze szczuplejsze od maminych, a stopy dłuższe.

Siedzę z bratem Waldekiem, ma siedem lat, ja mam dziewięć, i rzucamy w nią złośliwe uwagi.
Długa Bogna, ona ma kilometr, a nie jakakolwiek Mila! wykrzykuję.
Tata zauważa nasze nieuprzejme zachowanie i grozi: Zachowujcie się przyzwoicie! Co wy, niechlujni?
A czy ona zostanie z nami na długo? pyta Waldek z kaprysem. Może tak mówić, bo jest mały i chłopiec.
Na zawsze odpowiada tata.

Słyszymy, że zaczyna się irytować. Gdyby wpadł w gniew, nie będziemy mieli szczęścia. Lepiej go nie drażnić.
Po godzinie Bogna zbiera się, by wrócić do domu. Zakłada buty i wychodzi, a Waldek wymyśla podstęp, by podciąć jej stopę.
Ona ledwo nie wpada w klatkę schodową.
Tata zaniepokojony: Co się stało?
Po prostu potknęłam się o drugie buty mówi bez patrzenia na Waldeka.
Wszystko naprawię. Posprzątam! obiecuje natychmiast.

I wtedy rozumiemy. On ją kocha. Nie udaje się jej wykluczyć z naszego życia, mimo prób.

Pewnego dnia, kiedy Bogna jest z nami w domu bez taty, mówi nam surowym tonem:
Wasza mama nie żyje. Niestety tak bywa. Teraz siedzi na niebie i wszystko widzi. Myślę, że nie podoba jej się wasze zachowanie. Rozumie, że robicie to ze złośliwości. Chronicie jej pamięć.
Zaczynamy się niepokoić.

Waldek, Zosia, jesteście dobrą dwójką! Czy naprawdę trzeba tak strzec pamięci o mamie? Człowiek powinien być dobry czynami, nie kolczasty jak jeż! mówi Bogna.
Jej słowa tłumią w nas chęć do złych zachowań.

Raz pomagam jej rozłożyć zakupy z marketu. Jak bardzo mnie chwali! Poklepała mnie po plecach. Palce nie są mamine, ale i tak było miło
Waldek robi się zazdrosny.

Po sprzątaniu szklanek na półce Bogna pochwaliła nas obu. Wieczorem z dumą opowiada tacie, jak jesteśmy pomocni. On się cieszy.

Jej obcość długo nie pozwala nam się zrelaksować. Chcielibyśmy wpuścić ją do serca, ale nie wychodziło. Nie była naszą mamą i to wystarczyło!

Po roku nie pamiętamy już, jak żyliśmy bez niej. Po jednym incydencie zakochujemy się w Bognie bez pamięci, tak jak nasz tata.

W siódmej klasie Waldek ma ciężko. Natarczywy chłopak, Wiktor Hryniewicz, atakuje go. Ma taki sam wzrost, ale jest śmielszy. Hryniewicz wybiera Waldeka na swoją ofiarę, bo rodzina Hryniewiczów jest liczna, a ojciec zapewnia mu ochronę. Jesteś facetem, bij wszystkich. Nie czekaj, aż cię przygniecioną mówi otwarcie. Dlatego Waldek staje się wygodnym celem.

Hryniewicz przychodzi do domu i nic nie mówi mojej siostry. Czeka, aż sprawy same się uspokoją, ale takie rzeczy nie wycisną się same. Złośliwi atakują, bo nie ma kary.

Hryniewicz otwarcie bije Waldeka. Każdy, kto przechodzi obok, uderza go w ramię. Udało mi się wydobyć od Waldeka informacje, kiedy zobaczyłam siniaki na jego ramieniu. Uważa, że mężczyźni nie powinni przerzucać problemów na siostry, nawet starsze.

Nie wiemy, że pod drzwiami stoi Bogna i słucha naszej rozmowy.

Waldek błaga mnie, żebym nie mówiła tacie, bo będzie gorzej. Prosi też, żebym nie szła drapać twarzy Wiktorowi! A ja chciałabym mu pomóc, nawet zabić! Nie chce wciągać taty w tę sprawę mógłby się złączyć z ojcem Hryniewicza i skończyć w więzieniu.

Jutro jest piątek.

Bogna pod pretekstem zakupów zabiera nas do szkoły i potajemnie prosi, by pokazała Hryniewicza. Pokazuję. Niech wie, co ma!

W szkole zaczyna się lekcja języka polskiego. Bogna wchodzi do klasy z elegancką fryzurą i zadbanym manicure, i słodkim głosem wzywa Wiktora Hryniewicza, że ma do niego sprawę. Nauczycielka zgadza się, nie podejrzewając nic. Chłopak wychodzi, myśląc, że Bogna organizuje jakąś akcję. Ma przynieść gościowi bukiety na cześć żołnierzybohaterów.

Bogna chwyta go za piersi, odrywa od ziemi i ryczy:
Czego chcesz od mojego syna?
Od jakiego syna? zaskoczony pyta.
Od Waldeka Rybaka!!
Nic
Chcę, żebyś nic nie robił! Bo jeśli jeszcze dotkniesz mojego syna, spojrzysz na niego nieodpowiednio, poznam cię i wywlekę cię do więzienia! Rozumiesz? Powiedz nauczycielce, że jestem twoją sąsiadką, a po lekcjach przeprosisz Waldeka! Ja się tym zajmę

Hryniewicz uciekł do klasy, poprawiając mundurek, i wymyślił wymówkę.

Od tego czasu już nie patrzy na Waldeka tak źle. Unika go, przeprasza tego samego dnia krótko, szorstko, ale przeprasza.

Nie mówcie tacie prosiła Bogna. My nie wytrzymaliśmy i wszystko opowiedzieliśmy. On był zachwycony.

W pewnym momencie ona wprowadza mnie na dobrą drogę. Zakochuję się w szesnastej roku w fatalnym zauroczeniu, kiedy hormony przyćmiewają rozum i chce się czegoś zakazanego.

Wstydzę się przyznać! Ale opowiem. Zaczęłam się spotykać z bezrobotnym, wiecznie pijanym pianistą, nie zauważając oczywistości. Szeptał mi, że jestem jego muzą, a ja topiłam się w jego ramionach jak w wosku. To był mój pierwszy kontakt z mężczyzną.

Mama poszła do tego pianisty i zapytała: Czy on choć czasem trzeźwie i na czym mamy się utrzymać? Mając stabilny plan życiowy, obiecała rozważyć nasz związek, pod warunkiem, że pianista przejmie moje utrzymanie. Jedna wynajęta kamienica nie wystarczała na poważne zamiary.

On jest pięć lat młodszy od Bogny, ja zaś o dwadzieścia pięć lat starsza. Nie przejmuje się konwenansami. Nie będę przytaczać jego odpowiedzi, bo wstyd mi przed mamą. Zwłaszcza gdy mówi: Myślałam, że jesteś mądrzejsza.

Tak kończy się moja romansowa opowieść brzydko i nieelegancko. Nie skończyło się w więzieniu ani u taty, ani u pianisty, bo Bogna w porę interweniuje

Od tamtej chwili minęło wiele lat. Z Waldekiem mamy rodziny, w których najważniejsze są miłość, szacunek i troska, zwłaszcza gdy bliska osoba błądzi. Wszystko to wpoiła nam Bogna.

Nie ma na świecie kobiety, która mogłaby zrobić więcej dla nas, brata i mnie. Tata jest z nią szczęśliwy, zadbany i kochany.

Kiedyś przytrafiła się tragedia rodzinna, o której nie wiedzieliśmy, a tata nas nie chronił.

Bogna pokochała naszego tatę i odeszła od męża. Miał kiedyś syna, który zginął przez męża. Nie mogła mu wybaczyć.

Chcemy wierzyć, że trochę ulżyliśmy Bognie w bólu. Jej ogromny wkład w nasze wychowanie nigdy nie został pomniejszony. Wokół niej zawsze zbiera się cała rodzina. Nie wiemy, jak najlepiej zadowolić Bognę, jakie kapcie podsunąć pod jej stopy. Ceniemy ją i chronimy.

Bo prawdziwe matki, nawet przy przeszkodach w postaci nieprzyjaznych nóg, nigdy nie potykają się.