Mąż wysłał żonę na wieś, by schudła, bo zwariował, i mógł swobodnie oddawać się przyjemnościom z sekretarką.

Staszu, nie rozumiem, czego ode mnie chcesz mówi Kasia.

Nic wielkiego odpowiada Stanisław. Chcę po prostu trochę odizolować się, odpocząć. Jedź na wieś, zrelaksuj się, zrzucić paru kilogramów. Inaczej stajesz się zupełnie wyblakła.

Patrzy ze wstrętem na sylwetkę żony. Kasia wie, że przybrała na wadze od ciągłego dbania o dom, ale nie mówi nic.

Gdzie jest ta wieś? pyta.

W bardzo urokliwym miejscu uśmiecha się Stanisław. Spodoba ci się.

Kasia nie kontestuje. Również potrzebuje odpoczynku. Może po prostu jesteśmy zmęczeni sobą nawzajem myśli. Odłóżmy to na później i nie wracam, dopóki sam nie poprosi.

Zaczyna pakować rzeczy.

Nie masz mi tego za złe, prawda? dopytuje się Stanisław. To tylko na chwilę, tylko po to, żeby odpocząć.

Nie, wszystko w porządku odpowiada Kasia z uśmiechem.

W takim razie jedziemy mówi Stanisław, całując ją w policzek przed wyjściem.

Kasia wzdycha głęboko. Ich pocałunki od dawna straciły dawny ogień.

Droga zajmuje jej znacznie więcej czasu niż przewidywała. Dwa razy zgubiła szlak GPS wariuje, a w okolicy nie ma zasięgu. W końcu na horyzoncie pojawia się tabliczka z nazwą wioski. Miejsce jest odosobnione, domki z drewna są zadbane i ozdobione pięknymi rzeźbieniami.

Tutaj nie ma nowoczesnych udogodnień szemrze Kasia.

I ma rację. Dom wygląda jak stara chałupa. Bez samochodu i telefonu czuje się jak w przeszłości. Sięga po telefon. Zadzwonię teraz» mówi, ale nadal nie ma zasięgu.

Słońce zachodzi, a Kasia jest wyczerpana. Gdyby nie znalazła domu, spędziłaby noc w aucie. Nie ma ochoty wracać do miasta i nie chce dawać Stanowi pretekstu, że nie potrafi sobie poradzić.

Wychodzi z auta; jej czerwona kurtka wyraźnie kontrastuje z sielankowym pejzażem. Uśmiecha się do siebie.

Dobrze, Kasiu, nie zgubimy się mówi głośno.

Następnego ranka przenikliwy piach koguta budzi ją, kiedy zasypia w samochodzie.

Co to za hałas?» jęczy Kasia, opuszczając szybę.

Kogut patrzy na nią jednym okiem, po czym znów rozlega się jego pianie.

Czemu tak krzyczysz?» krzyczy Kasia, ale przed oknem przelatuje miotła i ptak milknie.

Na poboczu pojawia się starszy mężczyzna.

Dzień dobry!» wita ją.

Kasia obserwuje go zaskoczona. Mieszkańcy wydają się wyjęci z bajki.

Nie zwracaj uwagi na naszego koguta» mówi staruszek. Jest przyjazny, tylko tak pianie, jakby go rozrywali.

Kasia wybucha śmiechem, sen natychmiast jej odpływa. Staruszek również się uśmiecha.

Zostaniesz u nas na długo, czy to tylko przystanek?” pyta.

Na odpoczynek, dopóki potrwa» odpowiada Kasia.

Wejdź, mała, zjedz śniadanie. Poznasz naszą babcię. Piecze ciasta i nie ma nikogo, kto je zje. Wnuki przyjeżdżają raz w roku, dzieci trochę rzadziej».

Kasia nie waha się. Chce poznać mieszkańców.

Babcia, zwana Zofia, wygląda jak postać z opowieści ma fartuch, chustę, uśmiech bez zębów i pełne współczucia zmarszczki. Dom jest czysty i przytulny.

To cudowne miejsce!» zachwyca się Kasia. Dlaczego dzieci tak rzadko przyjeżdżają?»

Zofia wzrusza ramionami.

To my prosimy ich, by nie przyjeżdżali. Drogi są w opłakanym stanie. Po deszczu trzeba czekać tydzień, by móc wyjść. Kiedyś był most, ale był stary. runął piętnaście lat temu. Żyjemy jak więźniowie. Stan chodzi do sklepu tylko raz w tygodniu. Łódź już nie udźwiga ładunku. Stan jest silny, ale wiek».

Te ciasta są boskie!» wzdycha Kasia. Nie macie nikogo, kto się o was zatroszczy?»

Po co? Jesteśmy tylko pięćdziesięcioro. kiedyś było nas tysiąc. Teraz wszyscy wyjechali».

Kasia zastanawia się.

A gdzie jest administracja?»

Po drugiej stronie mostu. Z objazdem to sześćdziesiąt kilometrów. Myśleliście, że nie poprosimy o pomoc? Odpowiedź jest prosta: nie mamy pieniędzy».

Kasia rozumie, że znalazła projekt na wakacje.

Powiedzcie, gdzie mogę znaleźć władze? Czy możecie mnie poprowadzić? Nie wydaje się, że ma padać».

Starszy ludzie patrzą po sobie.

Naprawdę? Przyszłaś odpocząć».

Tak. Odpoczynek przybiera różne formy. Co jeśli będzie padać? Muszę myśleć też o sobie».

Uśmiechają się serdecznie.

Pracownicy urzędu mówią:

Aż kiedy nas będziesz męczyć! Daj nam wypad w miasto! Kto wyda pieniądze na most do pięćdziesięcioosobowej wioski? Szukaj sponsora, na przykład Sokołowski. Słyszałaś o nim?»

Kasia kiwa głową. Zna go Sokołowski to właściciel firmy, w której pracuje jej mąż, pochodzi z tej okolicy, rodzice przeprowadzili się do miasta, gdy miał dziesięć lat.

Po nocy rozmyśla i postanawia działać. Ma numer Sokołowskiego mąż dzwonił do niego kilkakrotnie z telefonu. Dzwoni, nie podając, że Stan jest jej mężem.

Pierwszy telefon nie dochodzi, przy drugim Sokołowski słucha, chwilę milczy, potem wybucha śmiechem.

Wiesz, prawie zapomniałem, że tu się urodziłem. Jak leci?» pyta.

Kasia rozpromienia się.

Wspaniale, spokojnie, ludzie są super. Wyślę ci zdjęcia i wideo. Igor Borowski, próbowałem wszelkich sposobów nikt nie chce pomagać starszym. Wy możecie zrobić coś, co się liczy».

Pomyślę. Wyślij zdjęcia, chcę pamiętać, jak to było».

Dwa dni Kasia kręci i fotografuje dla Sokołowskiego. Wiadomości są odczytywane, ale odpowiedzi nie przychodzą. Właśnie ma się poddać, kiedy Igor Borowski sam dzwoni:

Ekaterino Wasiljewo, może jutro przyjdziesz do mojego biura przy Łuku, około trzeciej? Przygotuj wstępny plan prac».

Oczywiście, dziękuję, Igorze Borowski!»

To trochę jak powrót do dzieciństwa. Życie to wyścig nie ma czasu na marzenia».

Rozumiem. Musisz przyjść osobiście. Jutro będę, jestem tego pewna».

Po rozłączeniu Kasia zdaje sobie sprawę, że to to samo biuro, w którym pracuje jej mąż. Uśmiecha się w duchu, przewidując zaskoczenie, które go czeka.

Przyjeżdża wcześniej, ma jeszcze godzinę przed spotkaniem. Parkuje i kieruje się do biura męża. Sekretarzy nie ma. Wchodzi i słyszy głosy dochodzące z pokoju wypoczynkowego, podchodzi bliżej. Tam widzi Stanisława i jego asystenta.

Widok Kasi wywołuje ich prawdziwy szok. Stała w drzwiach, a Stan podnosi się gwałtownie, próbując dopiąć spodnie.

Kasia, co tu robisz?»

Kasia ucieka z biura, w korytarzu spotyka Igora Borowskiego, podaje mu dokumenty i, nie mogąc powstrzymać łez, pędzi ku wyjściu. Nie pamięta, jak wróciła do wioski. Gdy w końcu dociera, pada na łóżko i rozpływa się w szlochach.

Następnego ranka ktoś pukają do drzwi, by ją obudzić. Przed drzwiami stoi Igor, otoczony grupą ludzi.

Dzień dobry, Ekaterino Wasiljewo. Wczoraj nie byłaś gotowa do rozmowy, więc przyszedłem osobiście. Chcesz herbaty?»

Proszę, wejdźcie».

Bez słowa o poprzedniej nocy, wszyscy zasiadają przy stole, piją herbatę. Igor spogląda przez okno.

O, jaka delegacja! Czy to nie nasz stary Ilitch, dziadek?»

Kasia uśmiecha się: Tak, to on».

Trzydzieści lat temu już był dziadkiem, a jego partnerka karmiła nas swoimi ciastami».

Mężczyzna patrzy na Kasię niepewnie, ona odpowiada: Zofia jest w świetnej formie i wciąż wypieka słynne ciasta».

Dzień mija w natłoku zajęć. Pracownicy Igora mierzą, notują, liczą.

Ekaterino Wasiljewo, mogę zadać pytanie?» pyta Igor. Czy wybaczyła Pani mężowi?»

Kasia rozważa, po czym uśmiecha się: Nie. Wiesz, jestem nawet wdzięczna, że tak się stało A co dalej?»

Igor milczy. Kasia wstaje i rozgląda się.

Gdyby most się odbudował, to miejsce mogłoby stać się prawdziwą perełką! Odnowić chaty, stworzyć kąpieliska. Natura jest nienaruszona, ale nie ma nikogo, kto się nią zajmie. A gdyby nie chciał wrócić do miasta».

Igor patrzy na nią pod wrażeniem. Kobieta wydaje się niezwykła, zdecydowana, inteligentna. Nigdy wcześniej jej nie zauważył, a teraz widzi ją w nowym świetle.

Kasia, mogę jeszcze przychodzić?»

Patrzy na nią uważnie: Przyjeżdżaj, kiedy chcesz, będę szczęśliwy».

Budowa mostu postępuje szybko. Mieszkańcy dziękują Kasi, młodzież zaczyna wracać. Igor staje się stałym gościem.

Mąż dzwoni wielokrotnie, ale Kasia odrzuca połączenia i blokuje jego numer.

Świt przerywa ciszę, kiedy rozległy huk odbija się od drzwi. Kasia, jeszcze senny, otwiera, spodziewając się złych wieści, a widzi Stanisława.

Cześć, Kasiu. Przyszedłem cię zabrać. Przestań się tłumić. Przepraszam» mówi.

Kasia wybucha śmiechem: Przepraszam? To wszystko?».

Dobrze Przygotuj się, jedziemy. Nie możesz mnie wykluczyć z domu, nie zapomnij, że to nie jest twój dom, zapomniałaś?».

Teraz to ja cię wypędzam!» krzyczy Kasia.

Drzwi skrzypią, zamykają się. Z pokoju wchodzi Igor w nieformalnym stroju:

Ten dom został zakupiony z funduszy mojej firmy. A ty, Stanisław Aleksandrowicz, traktujesz mnie jak dziecko? W tej chwili trwa audyt w naszych biurach i będziesz musiał odpowiedzieć na wiele pytań. Co do Kasi, powiedziałbym jej, by się nie martwiła to szkodzi jej zdrowiu».

Oczy Stanisława rozciągają się szeroko. Igor przytula Kasię:

To moja dziewczyna. Proszę, zostawcie ten dom. Akta rozwodowe już są złożone, czekajcie na powiadomienie».

Wioska staje się miejscem ich ślubu. Igor przyznaje, że odnalazł tu nową miłość. Most zostaje odbudowany, droga odnowiona, otwiera się mały sklepik. Mieszkańcy zaczynają kupować domy jako letnie rezydencje. Kasia i Igor postanawiają odnowić własny dom, by mieć schronienie, kiedy przyjadą ich dzieci.