Mąż wygania żonę na wieś, by schudła, bo zwariował i chce swobodnie oddawać się przyjemnościom ze swoją sekretarką.

Stasiu, nie rozumiem, czego ode mnie chcesz rzuciła Grażyna.

Nic szczególnego odparł Stanisław. Potrzebuję tylko trochę samotności, odpoczynku. Jedź na wieś, odetchnij, przybierz kilka kilogramów. Inaczej wyblaknęłaś całkiem.

Spojrzał na sylwetkę żony z widoczną pogardą. Grażyna wiedziała, że przybrała na wadze od ciągłego dbania o dom, ale nie odważyła się tego wspomnieć.

Gdzie jest ta wieś? zapytała.

W bardzo malowniczym miejscu uśmiechnął się Stanisław. Na pewno Ci się spodoba.

Grażyna nie podjęła sprzeciwu. Również ona potrzebowała wyciszenia. Może po prostu jesteśmy po prostu zmęczeni sobą pomyślała. Dajmy sobie trochę przestrzeni. Nie wrócę, dopóki nie przyjdzie on sam.

Zaczęła pakować swoje rzeczy.

Nie masz do mnie pretensji, prawda? doprecyzował Stanisław. To tylko na chwilę, żebyś się zregenerowała.

Nie, wszystko w porządku odpowiedziała Grażyna z wymuszonym uśmiechem.

To idę powiedział Stanisław, całując ją w policzek przed wyjściem.

Grażyna westchnęła głęboko. Ich pocałunki od dawna straciły dawny ogień.

Podróż zajęła znacznie więcej czasu niż planowano. Grażyna dwa razy zbłądziła GPS wariował, a w okolicy nie było zasięgu. W końcu pojawił się znak ze nazwą wsi. Miejsce było odosobnione, domy, choć drewniane, były zadbane i bogato zdobione rzeźbami.

Tu nie ma nowoczesnych wygód pomyślała.

I nie myliła się. Dom wyglądał jak zrujnowana chatka. Bez samochodu i telefonu czuła się, jakby cofnęła się w czasie. Wyciągnęła telefon. Zadzwonię teraz mruknęła, ale wciąż nie było sygnału.

Słońce zachodziło, a Grażyna była wyczerpana. Gdyby nie znalazła domu, musiałaby spędzić noc w samochodzie.

Nie chciała wracać do miasta, ani dawać Stanisławowi pretekstu, że nie radzi sobie sam.

Zeszła z auta. Czerwona kurtka wybijająca się wśród szarej wsi wywołała uśmiech na jej twarzy.

Dobrze, Grażyna, nie zgubimy się powiedziała głośno do siebie.

Następnego ranka przebił ją krzyk kury, gdy drzemiała w samochodzie.

Co za hałas? mruknęła, opuszczając szybę.

Kura spojrzała na nią jednym okiem, po czym znowu zaczęła wyjeżdżać.

Dlaczego tak krzyczysz? zawołała Grażyna, ale przed oknem przelatującą miotłą zamieniła dźwięk w milczenie.

Na poboczu stanął stary mężczyzna.

Dzień dobry! przywitał się.

Grażyna patrzyła na niego, zdumiona. Mieszkańcy wydawali się wyjęci z baśni.

Nie przejmuj się naszym kogutem rzekł staruszek. Jest dobry, ale wyje, jakby ktoś go rozrywał.

Grażyna wybuchła śmiechem, a sen nagle ustąpił. Staruszek uśmiechnął się również.

Zostaniesz u nas na długo, czy to tylko przystanek?

Na odpoczynek, dopóki potrwa odparła.

Wejdź, mała, zjedz śniadanie. Poznasz naszą babcię. Przygotowuje ciasta a nie ma nikogo, kto by je zjadł. Wnuki przyjeżdżają raz w roku, dzieci jeszcze rzadziej.

Grażyna nie wahała się. Chciała poznać mieszkańców.

Babcia, Ania Matwiejewna, była prawdziwą postacią z opowieści fartuch, szalik, uśmiech bez zębów i zmarszczki pełne współczucia. Dom był czysty i przytulny.

To cudowne miejsce! wykrzyknęła Grażyna. Dlaczego dzieci nie przyjeżdżają częściej?

Ania odrzekła gestem ramienia.

To my ich prosimy, by nie wracali. Drogi są fatalne. Po deszczu trzeba czekać tydzień, by móc wyjechać. Kiedyś był most, ale był stary i runął piętnaście lat temu. Żyjemy jak więźniowie. Stanisław chodzi do sklepu raz w tygodniu. Łódź już nie udźwiga ładunku. On jest silny, ale wiek

Te ciasta są boskie! zachwyciła się Grażyna. Nie macie nikogo, kto by się o was troszczył?

Po co? Mamy ledwie pięćdziesiąt osób. kiedyś było nas tysiąc, a teraz wszyscy odeszli.

Zastanowiła się.

A władze? Gdzie są?

Po drugiej stronie mostu. Z objazdem to sześćdziesiąt kilometrów. My nie prosiliśmy o pomoc, bo nie mamy pieniędzy.

Grażyna dostrzegła w tym szansę na swój projekt wakacyjny.

Powiedzcie, gdzie znajdę urzędników? Czy możecie mnie tam poprowadzić? Nie wygląda na to, że będzie padać.

Starszy ludzie spojrzeli po sobie.

Naprawdę? Przyszłaś po odpoczynek.

Jestem. Odpoczynek przybiera różne formy. Co jeśli zacznie padać? Muszę myśleć też o sobie.

Uśmiechnęli się serdecznie.

Urzędnicy z gminy odpowiedzieli:

Aż kiedy nas dręczysz! Dajesz się przedstawić jako złe. Spójrz na drogi w mieście! Kto da pieniądze na most do pięćdziesięcioosobowej wsi? Szukaj sponsora. Na przykład Sokołowski. Słyszałaś o nim?.

Grażyna skinęła głową. Znała go Sokołowski był właścicielem firmy, w której pracował jej mąż. Pochodził z tej okolicy; rodzice przeprowadzili się do miasta, gdy miał dziesięć lat.

Po nocy namysłu podjęła decyzję. Miała numer Sokołowskiego jej mąż dzwonił do niego kilkakrotnie. Zadzwoniła, nie podając, że to jej mąż.

Pierwsza próba nie powiodła się, przy drugiej Sokołowski wsłuchał się, chwilę milczał, po czym wybuchnął śmiechem.

Wiesz, prawie zapomniałem, że się tu urodziłem. Co słychać? zapytał.

Grażyna rozpromieniła się.

Wszystko w porządku, ludzie są wspaniali. Wyślę Ci zdjęcia i filmy. Igor Boroński, próbowałem wszelkich dróg nikt nie chce pomóc seniorom. Wy możecie zrobić różnicę.

Zastanowię się. Prześlij zdjęcia, chcę zobaczyć, jak to wygląda.

Przez dwa dni Grażyna kręciła i fotografowała dla Sokołowskiego. Wiadomości były odczytywane, ale odpowiedź nie przychodziła. Gdy już miała się poddać, Igor Boroński zadzwonił sam:

Pani Ekaterino, może jutro przyjdzie Pani do mojego biura przy ulicy Lenina, około trzeciej? Przygotuje Pani wstępny plan prac.

Oczywiście, dziękuję, Igorze! odpowiedziała.

To trochę jak powrót do dziecinnych lat. Życie to wyścig nie ma czasu na marzenia.

Rozumiem. Muszę przyjechać osobiście. Jutro będę, jestem pewna.

Po rozłączeniu zdała sobie sprawę, że biuro to właśnie to, w którym pracuje jej mąż. Uśmiechnęła się w duchu, przewidując zaskoczenie, które nadejdzie.

Przybyła wcześnie, z godziną do spotkania. Po zaparkowaniu ruszyła do biura męża. Sekretarki nie było. Weszła i usłyszała głosy dobiegające z pokoju wypoczynkowego, podeszła bliżej. Zastała tam Stanisława i jego asystentkę.

Na widok Grażyny oboje byli wyraźnie zszokowani. Stała w drzwiach, a Stanisław podniósł się gwałtownie, szukając, by podciągnąć spodnie.

Grażyno, co tu robisz?.

Grażyna wybiegła z biura, w korytarzu spotkała Igora Borońskiego. Rzuciła mu dokumenty i, nie mogąc powstrzymać łez, pobiegła do wyjścia. Nie pamiętała, jak wróciła do wsi. Gdy dotarła, padła na łóżko i wybuchła szlochami.

Następnego ranka ktoś zapukał do drzwi, by ją obudzić. Na progu stał Igor, otoczony grupą ludzi.

Dzień dobry, Pani Ekaterino. Widziałem, że wczoraj nie była Pani gotowa rozmawiać, więc przyjechałem osobiście. Czy chce Pani herbaty?.

Proszę, wejdźcie.

Bez słowa o poprzedniej nocy usiedli przy herbacie, otoczeni domownikami. Igor spojrzał przez okno.

Co to za delegacja! Ekaterino, czy to nie jest wuj Ilitch?.

Grażyna uśmiechnęła się: Tak, to on.

Trzydzieści lat temu już był dziadkiem, a jego partnerka karmiła nas swoimi ciastami.

Mężczyzna przyjrzał się Grażynie nieufnie, a ona odpowiedziała:

Anna Matwiejewna ma się świetnie i nadal piecze swoje słynne ciasta.

Dzień upłynął w natłoku zajęć. Pracownicy Igora mierzyli, robili notatki, liczyli.

Pani Ekaterino, mogę zadać pytanie? zapytał Igor. Co do Pani męża wybaczyła mu go?.

Grażyna pomyślała, po czym uśmiechnęła się: Nie. Właściwie dziękuję, że tak się stało I co dalej?.

Igor zamilkł. Grażyna wstała i rozejrzała się.

Gdyby most został odbudowany, to miejsce mogłoby stać się prawdziwą perłą! Odnowić domy, stworzyć miejsca do wypoczynku. Przyroda jest nienaruszona, autentyczna. Tylko brakuje kogoś, kto się tym zajmie. A jeśli nie wrócisz do miasta.

Igor obserwował ją pod wrażeniem. Ta kobieta była wyjątkowa, zdecydowana, inteligentna. Nigdy jej nie dostrzegał, a teraz widział ją w nowym świetle.

Grażyno, czy mogę jeszcze przychodzić?.

Spojrzała na niego uważnie: Przyjdź kiedy chcesz, będę szczęśliwa.

Budowa mostu szła pełną parą. Mieszkańcy dziękowali Grażynie, młodzi wracali. Igor stał się stałym gościem.

Mąż dzwonił wielokrotnie, lecz Grażyna nie odbierała i w końcu zablokowała jego numer.

Świt rozległ się trzaskiem przy drzwiach. Grażyna, jeszcze sennie, otworzyła, spodziewając się złych wieści, a ujrzała Stanisława.

Cześć, Grażyno. Przyszedłem Cię zabrać. Przestań udawać, że nie słyszysz. Przepraszam powiedział.

Grażyna wybuchła śmiechem: Przepraszam? To wszystko?.

Dobrze Przygotuj się, wracamy. Nie możesz mnie wyrzucić z domu, nie zapomnij, że to nie Twój dom, że go zapomniałaś?.

Teraz to ja Cię wyrzucę! krzyknęła.

Drzwi skrzypnęły, zamykając się. Z pokoju wyszedł Igor w swobodnym stroju:

Ten dom został zakupiony z funduszy mojej firmy. Ty, Stanisław Aleksandrowicz, myślisz, że jestem jak głupi? Obecnie trwa audyt w naszych biurach i będziesz musiał odpowiedzieć na wiele pytań. Co do Grażyny, powiedziałbym jej, by się nie martwiła to szkodliwe dla jej zdrowia.

Oczy Stanisława rozszerzyły się w szoku. Igor objął Grażynę:

Ona jest moją dziewczyną. Proszę, zostaw dom. Akta rozwodowe już złożone, czekaj na powiadomienie.

Ślub odbył się w wiosce. Igor przyznał, że odnalazł w niej prawdziwą miłość. Most został odbudowany, droga odnowiona, otwarto sklep. Mieszkańcy zaczęli kupować domy jako letnie rezydencje. Grażyna i Igor postanowili odnowić własny dom by mieć schronienie, kiedy przyjadą ich dzieci.