‑Poczekajcie – powiedział on.

Poczekaj rzekłem. Wysiadłem na chwilę na twoim peronie, a gdy wróciłem do wagonu, moje rzeczy zniknęły. Spojrzałem przez okno i zobaczyłem mężczyznę z moją torbą. Pobiegłem za nim, lecz już przed chwilą zniknął
A nie mogłaś wrócić do wagonu i dopiero potem się rozejrzeć? zapytała Jadwiga. Rozumiesz, że kiedy szukałem tego człowieka, mój pociąg odjechał

Jadwiga, zmęczona po pracy, powracała z małego kwiaciarni w samym sercu Warszawy. Klienci przyciągali się tam tłumnie, a przed Świętami Bożego Narodzenia jeszcze bardziej

Zimno trąbiło, śnieg sypał codziennie. Jadwiga szła po chodniku w ciepłym puchowym płaszczu, zaciśnięta w kołnierzu.

Nie zdążyła usiąść ani na chwilę. Marzyła, że zaraz dotrze do domu i położy się spać.

Zatopiona w myślach nie zauważyła, jak podeszło do niej nieznane mężczyzna. Zatrzymała się i spojrzała na niego.

Miał około czterdziestu lat, dziwnie ubrany. Jadwiga zrobiła krok bokiem, by go ominąć.

Przepraszam, czy może mi pan pomóc? nagle zapytał nieznajomy.

Zdziwiona, Jadwiga zatrzymała się.

Ja mężczyzna pokręcił głową i na moment zamknął oczy. Jechałem do córki pociągiem. I stało się coś takiego

Został na chwilę i smutno spojrzał na Jadwigę. Kobieta znów spróbowała go obejść.

Poczekaj powiedział. Wysiadłem na chwilę na twoim peronie, a kiedy wróciłem do wagonu, moje rzeczy zniknęły. Spojrzałem przez okno i zobaczyłem mężczyznę z moją torbą. Pobiegłem za nim, lecz już przed chwilą zniknął

A nie mogłaś wrócić do wagonu i dopiero potem się rozejrzeć? zapytała Jadwiga.

Rozumiesz, że kiedy szukałem tego człowieka, mój pociąg odjechał

Więc trzeba było się jakoś zgłosić, Jadwiga zaczęła się denerwować.

Zgłaszałem się wszędzie. Powiedziano mi czekać. Następny pociąg odjedzie dopiero za kilka godzin. Nie chciało mi się stać w poczekalni. A w torbie miałem wszystko od ubrań, po dokumenty i pieniądze. Potrzebowałem się umyć i ogrzać Wszystko oddam, błagalnie spojrzał na Jadwigę.

No i co? Nie oddasz kluczy od mieszkania? oburzyła się Jadwiga.

Ja też nie mam gdzie iść. Wszyscy się mnie boją. Boże, czemu nikt mi nie wierzy? podniósł głowę i smutnymi oczami spojrzał w niebo, a Jadwiga poczuła dla niego litość.

Spojrzała na niego krytycznie.

Ubrany niechlujnie Może rzeczywiście w torbie były jego rzeczy Ale zachowuje się i mówi normalnie.

Dobrze. Chodźmy do mnie, bo naprawdę zmarznie. coś wymyślę z ubraniami.

Dziękuję, jesteś bardzo miły. Inni mnie nawet nie słuchali odparł mężczyzna, podążając za Jadwigą.

Weszli do mieszkania i usiadła na niewielkim krześle w korytarzu. Chciała już zasnąć.

Idź do łazienki skinęła głową w stronę drzwi w wąskim korytarzu. A ja poszukam ci ubrania. Jak masz na imię?

Michał odparł mężczyzna, zamykając się w łazience.

Z za drzwi dobiegł dźwięk wody.

Jadwiga westchnęła. Marzenie o odpoczynku musiała poczekać.

Brat od dawna mieszka w Krakowie, ale niektóre ubrania zostały u niego.

Nic, nie stracimy grosza powiedziała, zbierając potrzebne rzeczy i podchodząc do drzwi, stukając. Gdy woda ucichła, poinformowała, że ubrania położyła na szafce w korytarzu.

Nalała zupę do talerza i wstawiła ją do mikrofalówki. Usiadła na krześle i zamyśliła się. Gdyby mama nagle przyszła, zrozumie to źle. Co by pomyślała, że w łazience myje się mężczyzna?

Panie Boże, niech matka zostanie gdzieś w sklepie albo u przyjaciółki pomyślała, lecz Bóg miał inne sprawy i nie usłyszał jej. Zamek przy drzwiach kliknął.

Aniu, jesteś już w domu? zawołała mama, a Jadwiga wyjrzała z kuchni. Ojej, myślałam, że to ty się kąpiesz, wołam cię. A kto więc się kąpie? zmrużyła oczy, patrząc na córkę.

Mamo, nie krzycz. Mężczyzna od pociągu się rozbił. Teraz się odświeży i odejdzie próbowała wytłumaczyć łagodniej.

Czy już przygotowałaś mu ubrania? Co się stało?

Mówiłam, że od pociągu odjechał. Jego rzeczy zniknęły.

Boże. I jeszcze go do domu przyprowadziłaś? Nie znasz go wcale! Nie pomyślałaś? Przyszłam w samą porę. Może zadzwonić gdzieś? zaniepokoiła się mama.

Mamo, nie gadaj bzdur. Był wszędzie. Czekanie na pociąg trwa długo. Umyje się i wyjdzie powtórzyła cicho Jadwiga.

W łazience nie słychać było już szumu wody. Drzwi otworzyły się i zamknęły.

Wziąłem ubrania domyśliła się Jadwiga.

Mama usiadła przy wejściu i czekała.

Wkrótce Michał wszedł do kuchni. Przywitał się nieśmiało i trochę winny. Jadwiga zauważyła, że słyszał ich rozmowę.

Powiedz mi, jak mogło tak się stać z silnym i zdrowym facetem? zapytała mama, wpatrując się w niego.

Przepraszam, że wtrąciłem się. Jechałem na wesele do Warszawy, a teraz nie mam telefonu, dokumentów, ani pieniędzy rozłożył ręce.

No i co? A jak się tu znalazłeś? Nie mieszkamy przy dworcu dopytywała mama.

Mamo! Daj mu coś do jedzenia. Co ty, z pytaniami? oburzyła się Jadwiga. Usiądź przy stole, Michale, rozgrzałam ci zupę.

Jadwiga, kiedyś podnosiłam koty i szczeniaki na ulicy, a teraz prowadzę facetów do domu odsunęła się, zwalniając miejsce przy stole.

Jedz, Michale. Ale bądź ostrożny. Jeśli przypadniesz w gusta mojej mamy, nie wyjedziesz stąd w jej głosie brzmiał nieprzyzwoity sarkazm.

Bo siedzisz w pracy dzień i noc. Nie masz życia prywatnego. Masz już trzydzieści lat, czas się żenić. Jak mam się nie martwić, kiedy nie masz stałego partnera? drwiła mama.

Mamo, przestań. Michał pomyśli, że naprawdę go żenię zażartowała Jadwiga.

Nie martwcie się uspokoiła Michała.

No i co, już po mnie machnęła mama ręką i poszła do pokoju.

Twoja mama to prawdziwa twardzielka odparł Michał, odkładając talerz.

Wychowała nas sama, boła się, że zostanę sama z dzieckiem w rękach dodała Jadwiga.

Rozumiem. A gdzie pracujesz?

W kwiaciarni. Jak wezmę bilet bez paszportu i nie mam pieniędzy? dopytała Jadwiga.

Obiecali pomóc. Czy mogę zadzwonić? Zadzwonię do córki, której nie przyjadę na wesele, i do przyjaciela

Zaraz poszła do pokoju.

Mamo, co robisz? w tym momencie mama wyciągała ze skrzynki złote kolczyki i biżuterię.

Cicho, syknęła mama. A gdyby on nie wiem kogo? Zajmę to dla cioci Magdy i zniknęła w korytarzu.

Jadwiga nie chciała jej zatrzymywać. Na nią nie miała wpływu.

Położyła przed Michałem telefon i stała przy oknie.

Michał zadzwonił do córki, a po jej twarzy Jadwiga dostrzegła, że dziecko jest rozczarowane, że ojciec nie przyjedzie na wesele.

Potem zadzwonił do kogoś i poprosił o adres domu.

Już, za chwilę przyjedzie mój kierowca. Nie miałem pojechać wcale. Żona nie chciała mnie przedstawić swojemu nowemu mężowi. To córka mnie zaprosiła. Więc po głowie pojechałem wyznał, wyglądając na przygnębionego.

A kto ty jesteś, jeśli przyjedzie kierowca? zdziwiła się Jadwiga.

Michał coraz bardziej jej przypał. W ubraniach brata wyglądał przyzwoicie, choć trochę drobny.

Mamy małą firmę naprawczą. Trochę techniki, trochę biznesu. Kolega nam radził nie jeździć samochodem, bo nie znam Warszawy, a na weselu i tak nie wypada.

Więc pojechałem pociągiem. Lepiej samolotem. Nie martw się, poczekaj jeszcze kilka godzin, a ruszę namawiał siebie i Jadwigę.

Jadwiga patrzyła na Michała i myślała, że mama ma rację. Gdyby wróciła ze pracy i spotkałby ją mężczyzna, czekaliby dzieci. Życie miałoby sens. Miała prawie trzydzieści lat i mieszkała z mamą, a perspektywy nie było.

Był kiedyś Leon, w którym się zakochała, szła do niego po pracy, a on z jej przyjaciółką Straciła zarówno narzeczonego, jak i przyjaciółkę.

Jesteś dobra. Na pewno wszystko się ułoży rzekł nagle Michał, przerywając jej rozmyślania.

A ty? Dlaczego sam? Wszystko masz pod ręką, własny biznes.

Ach, rozumiem, że na wesele jechałem sam. Ty też jesteś mądra. Nie wyszło. Rozwiódł się z żoną. Nie miałem takiego szczęścia, jak ty. Kobiety dziś są ostrożne, mężczyźni podobnie. Jesteś zmęczona po pracy, nie dałem ci odpoczynku. Przepraszam. Zajęłam się twoją głową.

Rozmawiali jeszcze długo. Na dworze zaczęło się ściemniać, kiedy zadzwonił telefon.

To ja. Szybko przyjadę, nie zobaczę go już nigdy, przeprosił Michał, biorąc telefon Jadwigi.

Zaraz przyjedzie i już nigdy go nie zobaczę. Znowu przyjdą nudne, monotonne dni pomyślała.

No proszę. Samochód stoi w dole. Wielkie dzięki, odłożył telefon na stół i wstał.

Zapisuję mój numer, żebyś nie musiał szukać, zapisuję się jako Michał z pociągu. Domyślam się, że nie zadzwonisz, spojrzał ciekawie na Jadwigę.

A jeśli będziesz potrzebował pomocy, zawsze możesz na mnie liczyć. Jeszcze raz wielkie dzięki. Ubrania oddam, nie wątp. Przeproś moją mamę w moim imieniu. Ona pomyślała, że to jakaś podejrzana osoba Michał patrzył smutnymi oczami, a Jadwiga prawie pękła ze łez.

Obca, przypadkowa osoba, a ona nie chciała, by odchodził. Kto ona i kim on jest? Jadwiga uśmiechnęła się.

Nie wpadaj w takie sytuacje.

Nie. Teraz będę jeździł tylko samochodem albo lataniem samolotem. Żadnych pociągów uśmiechnął się Michał.

Jadwiga patrzyła, jak w gęstych, zimowych zmierzchach Michał wychodzi z klatki schodowej, podchodzi do auta, podnosi okno i macha ręką.

To koniec. Jutro mnie nawet nie przypomni

Puściłaś go? zapytała mama, wracając z pokoju.

Więc gniewasz się, że wprowadziłam go do domu, a teraz pytasz, po co go puściłam? Jadwiga starała się nie pokazywać mamie, jak bardzo jest zmartwiona.

To dobry człowiek. Widać po tym.

A po co ukrywałaś biżuterię?

Bo głupia jestem westchnęła mama.

Trzy tygodnie minęły. Przed Nowym Rokiem Jadwiga miała wrażenie, że Michał stał się jej snem.

W grudniu, 31., właściciel kwiaciarni przepraszał, że przyjdą klienci, ale obiecał pomóc osobiście, bo przybywało ich dużo.

Jadwiga zerknęła w okno i zobaczyła przy sklepie… prawdziwego Świętego Mikołaja.

Krzyczał do przechodniów, rozdawał cukierki i szedł prosto do kwiaciarni.

Drzwi się otworzyły, a przed nią stał w czerwonej, haftowanej pelerynie, w czapce, z białą brodą i dużym workiem na ramieniu.

Rozmawiał z właścicielem, a jego głos brzmiał Jadwidze znajomo.

W końcu Mikołaj podszedł do niej.

Wiedziałem, że pracujesz, więc postanowiłem cię zaskoczyć, podnieść nastrój. Udało się? Michał patrzył na Jadwigę z nadzieją.

Udało się, odebrała, śmiejąc się.

Widzę, że dzisiaj muszę pracować sam właściciel westchnął głośno. Idź, Jadwigo, do domu z Mikołajem. Ja sobie radzę. Ciesz się życiem.

Jadwiga nie potrzebowała namowy.

Miesiąc później zwolniła się i wyjechała do Gdańska, do Michała

Matka była szczęśliwa.

Dziecko ułożono, teraz można się uspokoić. Może i dzieci przyjdą. Kto inny pomoże, jak nie babcia?

I tak, choć los ich przypadkowo splecionych, Jadwiga i Michał odnaleźli wspólne szczęście w nowym domu.