– Cierpliwie, córeczko! Jesteś już w innej rodzinie, szanuj ich zasady.

Cierpliwość, córeczko! Teraz jesteś w innej rodzinie, musisz respektować ich zwyczaje. Wyszłaś za mąż, nie przyjechałaś w gości.
Jakieś zwyczaje, mamo? Wszystko tu jest szalone! Zwłaszcza teściowa! Ona mnie nienawidzi, to oczywiste!
Słyszałaś kiedyś, że teściowe mogą być miłe?

Parzy! Parzy! krzyczała Zofia Piotrowna, stojąc pośrodku kuchni, twarz jej płonęła gniewem, oczy rozżarzone. Gdy mąż hulak, winna jest żona. Co mam ci wytłumaczyć jeszcze?

Teściowa była w napadzie. Ryknęła na swoją synową Ludmiłę, jak szalona, bo ta poddała w wątpliwość wierną miłość jej syna, Borysa.

Ludmiła, młoda, delikatna dziewczyna z dużymi, naiwnymi oczami, przytuliła się do ściany, próbując uspokoić wściekłą kobietę.

Zofio Piotrowna, to jednak nielogiczne. On ma rodzinę, dzieci zaczęła się bronić Ludmiła, lecz teściowa przerwała ją gestem ręki, jakby odganiała natrętną muchę.

To ty, rodzina? Czy twój maluch, co nas z dziadkiem nie wpuszcza? zlekceważyła Zofia. Twoje wychowanie, przy okazji!

Jakie wychowanie, Zofio? Iwan ma dopiero rok. Jest jeszcze maleńki, wyszeptała Ludmiła.

Maleńki? zmarszczyła brwi teściowa. U Jegołowskich wnuk jest jeszcze mniejszy. Nie potrafi sam wziąć się w garść, a nie powtarza, jak ten twój machnęła w stronę pokoju dziecięcego.

Przecież on jest waszym wnukiem odparła Ludmiła, głos drżał. Dzieci wyczuwają złe dusze. Może dlatego nie podchodzi do was.

To my jesteśmy źli? Jesteśmy jak pomalowana koza! wybuchła Zofia. A w kim mieszkasz na darmo? Czyje jedzenie zjadzasz? Czyje pieniądze wydajesz? Niewdzięczna!

Ludmiła nie chciała już więcej kłócić się z tą skandaliczną teściową. Wielokrotnie prosiła Borysa, by zamieszkali osobno od rodziców, lecz jego, rozpuszczonego syna, nie było to potrzebne.

Borys uwielbiał zamieszkać w domu rodziców. Czuł się tu, jakby leżał w chrześcijańskim kołnierzu. Pracował spokojnie, a wszystkie domowe sprawy rozwiązywały staruszkowie pranie, sprzątanie, gotowanie. To nie życie, to bajka!

Z drugiej strony, Zofia z Ewy pytała o wszystko po kilkadziesiąt razy. Na początku Ludmiła usiłowała dogadać się z teściową, pomagała w domu, wspierała ją, słuchała niekończących się narzekań o sąsiadach. Z czasem zrozumiała, że to daremny wysiłek.

Choć starała się być dobra i pomocna, nienawiść w sercu rośnie, a maski nie chcą już pokrywać prawdziwych uczuć.

Wprowadziliśmy tę nierozgarniętą, bo nie było innych dziewczyn plotkowała Zofia Piotrowna sąsiadce, gdy Ludmiła stała za rogiem domu, zbierając porozrzucane przez Borysa zabawki, wsłuchując się w szelest ich kroków.

Aż do innej wsi po nią jechała! Byłby powód! Nasze babcie są lepsze, pracowite i mądrzejsze.

Nie mów! poparła ją sąsiadka, plotkarska babcia Mania, już wypranyska w całej wiosce.

Rozumiem, że nie potrafi nic zrobić. A ty, Piotrowna, sama przyznałaś, że twoje ręce nie pochodzą z tego miejsca. Nie da się nic poradzić.

Nie wyobrażasz sobie, jak to jest! Nie można jej niczego powierzyć. Albo zgubi, albo zepsuje. A dziecko? To nie takie.

U Jegołowskich wnuk to zupełnie inna bajka. Spokojny, rozważny chłopiec. Ten natomiast ciągle powtarza i marudzi. Geny chyba nie są właściwe.

Gdy życie stało się nie do zniesienia, Ludmiła dzwoniła do matki w sąsiedniej wsi, łkała, narzekała, a matka odpowiadała:

Cierpliwość, córeczko! Jesteś już w innej rodzinie, musisz szanować ich zwyczaje. Wyszłaś za mąż, nie przyszedłeś w gości.

Jakie zwyczaje, mamo? Wszystko tu jest szalone! Zwłaszcza teściowa! Ona mnie nienawidzi!

Czy kiedykolwiek słyszałaś, że teściowe mogą być życzliwe? Przeszłyśmy to wszystkie, i ty też musisz. Najważniejsze nie pokazuj, że ci ciężko. Cierpliwość.

Świadoma, że z nieśmiałą i niezdecydowaną matką nie ma szans, Ludmiła groziła, że zadzwoni i zareklamuje ojcu.

Zrób wrażenie na tacie! przerażona krzyknęła matka. Wiesz, że ma on warunkowy wyrok. Jeden krok w bok i wciągną twojego ojca za kratami!

Ludmiła znała tę historię. Wiedziała, że ojciec kocha swoją jedyną córkę. Otrzymał warunkowy termin za zabawę w kieszonkowy bój, którą wymyślił, gdy ktoś obraził Ludmiłę w miejscowym sklepie.

Wiedziała też, że ojciec nie milczałby, gdyby usłyszał, jak jej syn nęka swoją ukochaną w obcym domu. Był człowiekiem o gorącym sercu.

Dobrze, nie powiem ojcu odpowiedziała Ludmiła. Ale jeśli będą nadal postępować w tym samym tonie, jeśli teściowa tak się zachowuje Nie wiem, co zrobię.

Wszystko się ułoży, córeczko powtarzała matka, próbując ją uspokoić. Za kilka tygodni nie będziesz już o tej rozmowie myśleć.

Ludmiła chciała zapomnieć, lecz stosunki z teściową nie poprawiały się. Zofia Piotrowna zdawała się jedynie pogłębiać uraz, jakby Ludmiła była winna wszelkich nieszczęść. Nawet jej mąż, Iwan Stanisławowicz, starszy, zmęczony życiem człowiek, nie wytrzymał.

Dlaczego ciągle krzyczysz na dziewczynę? zapytał pewnego ranka, gdy kłótnia doszła do apogeum, Iwan, staruszek, próbował interweniować. Ona pójdzie od nas! I dobrze zrobić!

Pójdę za nią! wykrzyknęła Zofia, rzucając całą swoją złość na męża. Pójdę do sądów, odzyskam każdy złoty, który nam przelano przez te lata! I zabiorę jej dziecko, by nie rosło w takiej marnej rodzinie!

Ludmiła wiedziała, że teściowa mówi pustą paplaninę, ale wciąż bała się. Przecież nadal kochała swojego męża Borysa.

Plotki, że Borys potajemnie spotyka się z byłą Oksaną, były niczym wiejskie plotki, które babci takie jak Zofia podnoszą i roznoszą po wsi.

Nie wiadomo, ile jeszcze trwałyby te zniewagi teściowej nad synową, gdyby nie jej długie języki. Pewnego dnia, po kolejnej zwycięskiej przygodzie z synową, w farbach opowiadała o swoich bohaterskich czynach najbliższej przyjaciółce, babci Mani.

Jak zwykle dodała coś nowego, dopięła, a potem przekazała dalej koledze, sąsiadom aż historia o głupiej synowej i surowej teściowej, z wszystkimi wiejskimi domysłami, dotarła do ojca Ludmiły.

Ojciec Ludmiły, twardy drwal, prawie dwa metry wzrostu, szerokie barki, pomyślał szybko.

Wziął siekierę, którą właśnie rąbał drewno, nie zdejmuje płaszcza roboczego, wsiadł na swój stary motor Junak i, nie mówiąc nic żonie, ruszył do sąsiedniej wsi ratować córkę z upokarzającego niewoli.

W tym samym czasie w domu Zofii wybuchł prawdziwy skandal. Młoda mama na chwilę zostawiła małego Władka na nowym, jaskrawo żółto-pomarańczowym kanapie, by iść po świeżą pieluszkę.

Wróciwszy, zobaczyła pod dzieckiem małą, brązową plamę. W oczach teściowej ta plama rozrosła się do niewyobrażalnych rozmiarów, niczym czarna dziura gotowa pożreć całe mieszkanie. Pojawiła się nagle, jak grzmot, i od razu zaczęła wykrzykiwać na synową, co w niej siła.

Popsułaś kanapę! Moja ukochana! Wiesz, ile kosztowała? Ręce odciąłabym, a potem zszył, by nie bolało!

Naprawię wszystko. Posprzątam próbowała uspokoić Zofię Ludmiła drżącymi rękami, chwytając ściereczkę.

Co zamierzasz posprzątać? To nowa kanapa! Skąd wiesz? Nigdy nie kupowałaś niczego za własny koszt!

A wyście? wybuchła Ludmiła, i w tym momencie odważyła się zarzucić teściowej, że całe życie siedzi na szyi męża.

Popatrzcie na nią! Czy to nie obrzydliwość! Zofia Piotrowna spociła się po twarzy.

Teraz wytrzyj tę plamę, a potem idźcie razem ze swoim synkiem na taras! Będziecie u mnie mieszkać i marudzić, dopóki nie nauczcie się zachowywać przyzwoicie!

Ludmiła, ociekająca łzami, próbowała wytrzeć plamę. Brązowy smar na jaskrawo żółtej tapicerce zdradliwie odmawiał poddania się, jakby drwił z jej bezsilności.

Mały Władek, czując matczyną niepokój, krzyczał na cały głos, a jego płacz potęgował napiętą atmosferę w domu.

Zofia Piotrowna stała nad głową Ludmiły, continuejąc zalewu się przekleństwami. Nie zauważyła, że w drzwiach pojawił się nieznajomy ojciec Ludmiły, Mikołaj. Stał tam jak pomnik, ręka mocno ściskała drewnianą rękojeść siekiery.

Na chwilę Zofia, czując czyjąś obecność, odwróciła się. Jej wzrok padł na narzędzie.

Doskonale wiedziała, jak gorący jest Mikołaj, i o jego przeszłości, o warunkowym terminie. Strach przeszył Zofię.

Zrozumiawszy, że teść usłyszał wystarczająco, a sprawa nabrała poważnego obrotu, Zofia próbowała zachować twarz i bronić swej racji, choć głos drżał.

Och, witaj, Mikołaju! A ja właśnie wychowuję twoją Ludmiłę

Słyszałem, jak ją wychowujesz groźnym tonem odparł teść i wszedł do pokoju w prostych butach.

Uniósł siekierę nad głową, zmuszając Zofię do zamrużywania i odskakania. Zamiast uderzyć, delikatnie opuścił narzędzie na ramię i wyciągnął rękę do córki.

Chodź, Ludzio, nie ma tu nic dla ciebie rzekł i poprowadził ją ku wyjściu.

Stój, teściu! Zofia, po szoku, próbowała odzyskać kontrolę. Co powiem mojemu synowi?

Niech przyjdzie sam, po swoją żonę. Porozmawiam z nim po męsku Mikołaj rzucił na nią lodowaty, krótki spojrzenie, które mówiło więcej niż słowa.

Mikołaj zabrał córkę i małego Władka. Borys długo wahał się, by przyjechać po żonę i syna, obawiając się starcia z teściem. W końcu zebrał się na odwagę.

Mikołaj długą chwilę rozmawiał ze swoim zięciem. Nie groził, nie krzyczał, lecz spokojny, twardy głos i leżąca na stole siekiera nadawały słowom wagę.

Borys obiecał, że będą mieszkać osobno, że matka nie będzie już wtrącać się w ich sprawy, że będzie chronił żonę i dziecko i nie dopuści do obrazy.

Gdy Mikołaj mocno uścisnął Borysowi dłoń, zięć poczuł, że żarty z tym człowiekiem są złe i wszystkie obietnice trzeba dotrzymać.

Od tamtej pory Zofia Piotrowna omijała synową i wnuka. Nie witała ich, nie rozmawiała, gdy mijali się na drodze.

Borys i Ludmiła zamieszkali osobno. Ich życie stało się harmonią i zrozumieniem. Czy to były słowa teścia, czy prawdziwa miłość, rozbrzmiewały w snach, które nie miały końca.