Mam 51 lat, w ciągu miesiąca miałem 9 randek z rozwiedzionymi kobietami 45+: dlaczego wciąż jestem sam

Dziennik osobisty maj, Warszawa, 2024

Mam 51 lat, w tym miesiącu byłem na dziewięciu randkach z rozwiedzionymi kobietami 45+: dlaczego wciąż jestem sam?

Kiedy trzy lata temu rozwodziłem się, byłem przekonany, że maksymalnie pół roku i już będę miał nowe, stałe relacje. Własne mieszkanie na Mokotowie, stabilna praca, nie piję, nie szukam przygód. Miałem wtedy 48 lat i szczerze wierzyłem, że z takim bagażem spokojnie znajdę drugą połówkę.

A jednak dziś mam 51 lat. I znów wracam wieczorami do pustego mieszkania. Dlaczego? Przecież się staram. Tylko w tym miesiącu umówiłem się na dziewięć spotkań z kobietami w podobnym wieku od 45 do 52 lat. Wszystkie po rozwodzie, niezależne, wiedzące, czego chcą od życia, jak same o sobie pisały w profilach.

Po tych dziewięciu randkach zrozumiałem coś przykrego to nie chodzi o urodę, ani o wiek. Ani nawet o to, że te fajne są już zajęte. Problem leży zupełnie gdzie indziej.

Randka nr 1 Pani CV
Agata, 47 lat, ekonomistka. Na zdjęciach zadbana, naturalna kobieta, żadnych filtrów, żadnych kotków. Odezwała się pierwsza, rozmowa przez internet bardzo swobodna. Spotkaliśmy się w kawiarni przy Nowym Świecie. Punktualnie. Usiadła naprzeciw, zamówiła zieloną herbatę.

Opowiedz o sobie, czym żyjesz? zaczynam rozmowę.

Agata wyciąga telefon, przewija ekran i mówi spokojnie:
Żeby nie tracić czasu, przygotowałam listę pytań. Musimy szybko ustalić, czy do siebie pasujemy.

I odpala notatki.
1: Wspólny budżet. 2: Czy jestem gotów przejąć jej kredyt hipoteczny. 3: Czy planuję jeszcze dzieci. 4: Jak podchodzę do przeprowadzki. 5: Ile przeznaczam na dzieci i czy często spotykam się z byłą żoną.

Przez następne półtorej godziny czułem się nie jak facet na randce, tylko kandydat na męża do wynajęcia. Każda moja odpowiedź jakby zakreślała jej kolejną kratkę w tabelce w głowie.

Gdy spytałem o jej pasje, zbyła moją ciekawość:
Najpierw dokończmy listę, to ważne.
Po spotkaniu podziękowała i zniknęła. Zero kontaktu. Chyba nie przeszedłem rekrutacji.

Randka nr 2 Życie w cieniu byłego
Grażyna, 48 lat, nauczycielka. Ciepła osoba, uśmiech z rodzaju tych, które znaczy coś więcej. Poszliśmy na spacer po Łazienkach.

Było miło, dopóki nie wspomniałem, że uwielbiam kino.

A mój były nie znosił kina, mówił, że szkoda czasu.

Potem opowiedziałem, że gotuję w domu.

Mój były nawet czajnika nie potrafił obsłużyć. Wszystko kobiece obowiązki.

Za każdym moim zdaniem pojawiał się jej były. Samochód? Mój bał się jeździć. Mieszkanie? Mój do czterdziestki mieszkał z matką. Wakacje? Z byłym nigdzie nie jeździliśmy, był skąpy.

Dla niej byłem nie partnerem, tylko tłem, anty-byłym. Kim jestem naprawdę zdawało się nie mieć znaczenia.

Randka nr 3 Były, który zawsze jest obecny
Barbara, 49 lat, projektantka wnętrz. Stylowa, z gustem delikatna biżuteria, ciekawa torebka, subtelny zapach. Wreszcie dojrzała, normalna kobieta, tak myślałem.

Przez pierwsze pół godziny rozmawialiśmy o pracy, książkach, miastach. Czułem się swobodnie. Aż padło zdanie:
Wiesz, mój były też tak mówił. A potem okazało się, że to same słowa.

Potem randka zamieniła się w serial Jak żyłam z tym człowiekiem: jak nie doceniał, jak wykorzystywał, co obiecał, a nie zrobił. Wszystko, co mówiłem, porównywała do byłego:
Lubisz gotować? Też to mówił, a nigdy nie gotował.
Lubisz podróżować? On kochał, na kanapie, pilotem machając.

Próbowałem zmieniać temat, ale jej były nie odstępował nas nawet na chwilę. Ciężko zbudować coś nowego, gdy poprzednik siedzi przy stole.

Randka nr 4 Miłość to luksus
Milena, 50 lat, księgowa. Opanowana, skupiona. Spotkaliśmy się w kawiarni przy metrze Politechnika.

Próbowałem żartować reagowała zdawkowo. Opowiadałem różne anegdotki kiwała głową jakby wypełniała raport.

Czym się interesujesz?
Pracą.
Co robisz w wolnym czasie?
Nie mam prawie wolnego czasu.
A coś dla duszy?
Sprzątam w domu.

Zero emocji. Jakby w środku miała tryb oszczędzania energii.
Zapytałem więc wprost:
Po co Ci związek?
Dla stabilności. Byłby ktoś pewny, na kim mogę polegać.

A miłość?
Wzruszyła ramionami:
W naszym wieku miłość to luksus. Liczy się wygoda.

Patrzyłem na nią i czułem: ona nie szuka człowieka. Ona szuka szafki mebla na stałe miejsce. Ja nie chcę być szafką.

Randka nr 5 Kobieta-checklista
Małgorzata, 51 lat, kierowniczka działu. Pewny krok, markowa torba, zdecydowany wzrok. Restaurację wybrała sama, nie tanią.

Natychmiast przejęła kontrolę:
Nie interesują mnie igraszki. Chcę poważnego związku. Jesteś na to gotowy, czy tylko się bawisz?

Poczułem się jak uczeń na egzaminie:
Gotów odpowiedziałem.

A ona zaczęła wyliczać:
Facet musi zarabiać co najmniej tyle, co ona;
musi dwa razy do roku jeździć z nią na urlop;
musi szanować jej karierę i nie wymagać więcej czasu dla domu;
musi już po trzech miesiącach poznać jej dorosłe dzieci;
musi zaakceptować jej znajomych, zwyczaje i tempo życia.

Słowo musi padało częściej niż moje imię. Nie związek, nie dialog, lecz kontrakt.

Randka nr 6 Potrzebuję tatusia, nie faceta
Jadwiga, 46 lat, menedżerka. Młodzieżowe ubrania, kolorowy lakier, głośny śmiech. Żywa, spontaniczna wydawało się, że to wreszcie coś innego.

Po 20 minutach okazało się, że szuka ratownika:
Umiesz naprawiać rzeczy? Wiecznie coś mi się psuje.
Masz samochód? Czasem potrzebuję podwózki.
Ogarniesz rozliczenia podatkowe? Nienawidzę tego robić.

W tle każdej wypowiedzi: Zrób za mnie. Weź na siebie. Rozwiąż sprawę.

Wiesz, brakuje mi silnego mężczyzny. Żeby ktoś dbał, podejmował decyzje, brał odpowiedzialność. Ja chcę być słaba.

Ostrożnie zauważyłem:
Ale jesteś dorosłą kobietą, samodzielną, z pracą.

Od razu się obraziła:
Typowe męskie podejście! Facetom nie chce się troszczyć.
Dla niej opiekować się znaczyło pełen serwis. A ja nie chcę być tatusiem.

Randka nr 7 Wieczna ofiara
Renata, 46 lat, księgowa. Cicha, skromna, nieśmiała. Ucieszyłem się: Przynajmniej bez wymagań i list kontrolnych.

Na początku mówiła mało, potem coraz więcej Niestety tylko o swoich krzywdach: jak mąż odszedł do młodszej, jak sama wychowała dzieci, jak oszczędzała na sobie, jak nikt nie pomógł. Przygnębiające historie o bólu i rozczarowaniu.

Dla rodziny poświęciłam wszystko. A zostałam sama.
Karierę roztrwoniłam dla wygody byłego nawet nie podziękował.
Dzieci wychowałam, teraz nawet nie zadzwonią.

Próbowałem pocieszać, ale ona nie chciała rozmowy. Potrzebowała widowni dla swojego smutku. Wyszedłem z kawiarni zmęczony jak po dźwiganiu czyjegoś bagażu na trzecie piętro bez windy.

Randka nr 8 Kobieta-kontrolerka
Ewa, 52 lata, lekarka. Punktualna, schludna, wszystko pod linijkę. Przyszła wcześniej, zajęła stolik w kącie.

Zamówiłem cappuccino.
Lepiej americano, mleko w tym wieku jest ciężkostrawne skomentowała.

Opowiedziałem anegdotę z pracy.
Ale mówiłeś, że zebranie było we wtorek, a awaria w środę. Tu się nie zgadza.

Wspomniałem, że czasem chodzę spać po północy:
To źle. W twoim wieku trzeba kłaść się przed jedenastą, w innym wypadku cierpi układ nerwowy.

Każde moje słowo prostowała, komentowała. Miała w głowie regulamin na wszystko od kawy po sen. Jasno widziałem przyszłość: kontrola, rygor, ocena.

Nie tego chcę.

Randka nr 9 Wiem, o co ci chodzi
Bożena, 53 lata, psycholożka. Myślałem, że wreszcie ktoś, kto zna się na uczuciach i granicach.

Moja nadzieja trwała kwadrans.
Lubię ciszę, nie przepadam za dużymi imprezami powiedziałem.
Introwertyk z unikającym stylem przywiązania.

Wspomniałem, że jestem po rozwodzie trzy lata.
To długo, oznacza lęk przed bliskością.

Zamówiłem steka.
Typowe, czerwone mięso jako kompensacja niepewności.

Każde moje zdanie zamieniała w diagnozę. Czułem się nie jak mężczyzna na randce, a przypadek kliniczny. Na koniec napisała:
Interesujący jesteś, ale według mnie nie jesteś gotów na prawdziwą bliskość.
Odpowiedziałem:
Być może masz rację.

I nawet nie miałem siły się spierać. Mam już dość bycia przypadkiem.

Po tej dziewiątej randce wróciłem do domu. Usiadłem z herbatą w kuchni, zacząłem w myślach przewijać obrazy z tych wszystkich spotkań, jak stary polski film na taśmie.

I nagle dotarło do mnie: żadna z tych kobiet nie szukała tak naprawdę człowieka.
Jedna testowała i szukała kogoś do systemu. Inna żywego przeciwieństwa byłego. Ktoś chciał darmowego psychoterapeuty, inna tatusia lub meblościanki. Dla kolejnej byłem przypadkiem do analizy. Wszystkie miały własny, dawno ustalony scenariusz. Swój nierozpakowany bagaż, który próbowały przerzucić na cudze barki.

A żadna po prostu mężczyzny, ze wszystkimi wadami, strachami i marzeniami.

Dlaczego wszyscy jesteśmy samotni? Czy chodzi tylko o wiek?
Znajomi radzą:
Nie szukaj równolatek, tylko młodszej. Z młodszymi łatwiej.

Szczerze? Nie wierzę, że to kwestia wieku w dowodzie.

Tak po 45-tce większość ma za sobą rozwody, kredyty, dzieci i rozczarowania. Tak wygląda życie. Problemem nie jest bagaż, tylko to, że nikt go nie chce rozpakować samodzielnie. Każdy liczy, że ktoś przyjdzie i wszystko poukłada, uleczy rany, zapełni braki.

Zamiast chcieć poznać drugiego człowieka, bardziej chcemy, by to on zaleczył nasze stare rany.

A my, faceci lepsi?
Byłoby nieuczciwe twierdzić, że tylko kobiety przychodzą na randki z walizkami. Ja też nie jestem czystą kartą. Mam swój lęk przed powtórką, swoje upartości, dziwactwa. Faceci częściej to chowają, nie roztrząsają godzinami lecz bagaż jest.

Czasem myślę: może problem nie w tym, że po 45-tce każdy jest zraniony, a w tym, że nie umiemy powiedzieć przed sobą samymi:
Tak, jestem trudny. Tak, boli mnie. I to moja odpowiedzialność, żeby coś z tym zrobić.

Pytanie do tych, co już po pierwszym małżeństwie
Po tym miesiącu i dziewięciu randkach nie spotkałem tej jedynej. Ale zobaczyłem wiele kobiecych historii i łatwiej mi spojrzeć na własną.

A Wy? Też spotykaliście się z takim bagażem w związkach po czterdziestce?
Panowie czy rozpoznajecie w tych opisach swoje byłe lub obecne partnerki? Jak sobie z tym radziliście?
Panie czy widzicie siebie lub swoje przyjaciółki w tych historiach? Naprawdę szukacie partnera, czy bardziej wybawcy, ojca, publiczności?

I najważniejsze: czy po 45-tce da się zbudować nowe relacje, jeśli uczciwie przyznać się do swoich blizn i nie przerzucać ich na kogoś innego?

Czekam na Wasze spojrzenie. Może to Wasze historie pomogą mi, nam wszystkim, zrozumieć, co się z nami dzieje.