A my do Was w gości. Tylko na dwa dni, naprawdę!

A do was w gości. Na dwa dni tylko.

Klaudynka, a my do was z wizytą się wybieramy! Już nawet bilety kupiliśmy! rozmowę w taki oryginalny sposób rozpoczęła daleka krewna Klaudii. Tak daleka, że Klaudia za nic nie mogła sobie przypomnieć, czy w ogóle kogoś takiego zna

Klaudia osłupiała, patrząc w słuchawkę próbując połapać się, kim jest ta dziwna kobieta, po co dzwoni i przede wszystkim skąd zna jej imię?

Kto to? Jakie odwiedziny?

Klaudynko zaśmiał się kobiecy głos no coś ty! Przecież to ja, twoja ciocia Teresa!

Mimo wysiłków Klaudia nie mogła przypomnieć sobie żadnej cioci Teresy, ale przezornie zapytała:

I po co ten telefon?

No jak to? Odwiedzić przyszliśmy! Ty przecież mieszkasz nad morzem, prawda? Zaledwie na dwa dni, po prostu mojemu synowi Frankowi bardzo trzeba

Po krótkiej rozmowie Klaudia zrozumiała, że Franek syn Teresy rzekomo potrzebuje jodu z morskiego powietrza. Tak przynajmniej twierdziła ciocia Teresa. Obiecała, że nie będą przeszkadzać, będą sprzątać po sobie i w ogóle pomagać. Klaudia z trudem dała się przekonać, choć miała złe przeczucia.

Dzięki ci, Klaudynko! pisnęła kobieta radośnie. W piątek będziemy.

Pożegnała się szybko i rozłączyła. Klaudia westchnęła i spojrzała na swego dwunastoletniego syna, Wojtusia.

Co tam, mamo? Znowu ktoś na nocowanie?

Tak, jakaś ciocia Teresa wzruszyła ramionami Klaudia.

Zadzwoń do babci i spytaj, kto to w ogóle jest! Wojtuś nie przepadał za takimi gośćmi, bo zwykle obiecywali jedno, a robili drugie.

Ostatnio Klaudia każdemu odmawiała, lecz skoro tu idzie o zdrowie dziecka zgodziła się. Tym bardziej, że to tylko dwa dni.

…Dom tuż nad brzegiem Bałtyku Klaudia kupiła trzy lata temu, tuż po rozwodzie. Przeniosły się z synem do Gdyni i nagle jak grzyby po deszczu zaczęli pojawiać się nieznani wcześniej krewni z różnych części Polski.

Początkowo Klaudia cieszyła się nowymi znajomościami, ale szybko zorientowała się, że większość tych kuzynów i kuzynek przyjeżdża na gotowe, nie myje nawet po sobie talerzy, a jeszcze próbują rządzić twój dom, ty sprzątaj, ty kup jedzenie…

Oczywiście, Klaudia w końcu postawiła sprawę jasno. Jej dom to nie hotel. Kilku nie wpuściła nawet za próg, choć i tacy się zdarzali. Byli i porządni goście pomagali, przyjemnie się z nimi rozmawiało tych Klaudia lubiła, ale niestety było ich mało.

Po radzie Wojtka zadzwoniła do mamy, która została w Warszawie i wpadała raz czy dwa do roku.

Cześć, Klaudynko odpowiedziała mama.

Cześć, mamusiu, jak leci?

Pogadały trochę o codziennych sprawach, potem Klaudia zapytała o ciocię Teresę i jej syna.

Pierwsze słyszę odparła mama zaskoczona. Może z rodziny twojego taty? Spytam później, ale wątpię.

Z rozmowy nic nie wynikło, więc Klaudii pozostało tylko czekać na rodzinę.

Przyjechali po dwóch dniach, zgodnie z zapowiedzią. Teresa kobieta pokaźnych kształtów o przebiegłych oczach i Franek, wcale nie mały chłopiec, a rosły piętnastolatek. Potem okazało się, że żadnego leczenia nie trzeba, a Teresa po prostu chciała za darmo wypocząć nad morzem. Cóż, stare numery!

Czemu nas nikt z dworca nie odebrał? to były jej pierwsze słowa. Nawet tata nie skojarzył tej kobiety.

Mama nie musi tego robić mruknął Wojtek stojący obok mamy.

Teresa udała, że nie słyszała, ale rzuciła synowi Klaudii groźne spojrzenie.

Klaudia, gdzie możemy zostawić rzeczy? Które nasze pokoje?

Macie jeden pokój zmarszczyła brwi Klaudia. Nie mam tyle miejsca na wydzielanie osobnych pokoi.

A nam mówili, że dom ogromny, piękny, ledwo parę kroków od morza!

Nie wiem, kto to powiedział. Proszę bardzo, jeśli coś się nie podoba, możecie zamieszkać w pensjonacie odpowiedziała zdecydowanie Klaudia. Nie chcę nieporozumień na dzień dobry.

Teresa od razu zaczęła się wdzięczyć i mruczeć rozczulająco:

Klaudynko, no co ty od razu wyganiasz? Jestem wykończona po podróży, słońce mi do głowy przygrzało! No już, wchodźmy, kochana kuzynko!

Pierwsza wtoczyła się do środka, za nią Franek, ciągnąc torby. Wojtek spojrzał na matkę:

Mamo, zobaczysz, że będziesz żałować!

To tylko dwa dni próbowała uspokoić syna i siebie.

Szczęśliwie reszta dnia przebiegła w miarę spokojnie. Teresa z synem położyli się wcześnie spać, trochę narzekając, że są przyzwyczajeni do osobnych pokoi. Dwie wolne sypialnie wciąż były w remoncie. Klaudia zaproponowała im salon, ale odmówili.

Noc przeszła też cicho, ale nad ranem Klaudię obudził potworny hałas. Spojrzała na zegarek była szósta rano. Klaudia była sową i nie znosiła, gdy ją budzono. Wojtek dobrze o tym wiedział.

Co tu się dzieje? zapytała ziewając, wychodząc do salonu.

Nic, Klaudynko Teresa stała wśród walających się ubrań. Szukam stroju kąpielowego, widziałam wczoraj, gdzieś był

Nie możesz tego robić cicho w swoim pokoju?

Tam ciasno! Starałam się być cicho

Okazało się, że hałas dobiegł z podwórka Franek walił jakąś pokrywką od garnka o metalowe wiadro. Tak czekał na matkę. Wreszcie Teresa wrzasnęła coś przez okno i chłopak poszedł na ławkę pod jabłonią.

Klaudia uznała, że już nie ma co spać, poszła do kuchni.

Dokąd? warknęła Teresa.

Na kawę odparła Klaudia.

Tylko duża filiżanka i mleko, trzy łyżki cukru!

Klaudia zatrzymała się i spojrzała na rozzuchwaloną kobietę.

Tereso, nie wiem, jak pani się po ojcu nazywa, ale to mój dom. Przyszliście zupełnie obcy dla mnie ludzie, od rana wszczynacie zamieszanie, jeszcze wydajecie rozkazy?

Przecież już nie tak wcześnie wzruszyła ramionami Teresa. Teresa Stanisławówna. To co z kawą?

Samoobsługa!

Poranek był już zepsuty. Do kuchni wszedł Wojtek, poklepał mamę po ramieniu.

Mówiłem ci, mamo. Na twarzach napisane mają, że wścibscy. Wywal ich, póki czas!

Jeszcze jeden dzień westchnęła Klaudia. Damy radę

Dopiero się zaczął! A już mnie obudzili.

W kuchni znów pojawiła się Teresa z niezadowoloną miną.

Kawy nie zrobiłyście?

Mama nie musi jej parzyć! Sami sobie zróbcie! Wojtek znów stanął w obronie Klaudii.

Klaudynko, nie uczyłaś syna, że jak dorośli mówią, to dzieci mają słuchać?

Proszę mojego syna nie pouczać! Klaudia czuła, jak się gotuje.

Nie jestem dzieckiem mruknął Wojtek.

Teresa zrobiła sobie kawę w upiornej, milczącej ciszy, a potem juz z uśmiechem jakby nigdy nic:

Klaudia, pokażesz nam zejście na plażę?

Idziecie ścieżką w dół i widzicie Bałtyk. Prosta droga.

Skoro przeszła na ty, Klaudia odwdzięczyła się tym samym.

Nie idziecie z nami?

Wojtek zerkał znacząco na matkę, widać było, że nie chciał z nimi na plażę.

Pójdziemy po południu. Na razie idźcie sami.

A co na obiad?

Zwykle gotowała tylko dla siebie i Wojtka, dla sensownych gości tylko jeśli dołożyli się do zakupów. Bogaczką nie była. Odpowiedziała tak, jak zawsze:

My z Wojtkiem mamy własny talerz, państwo mogą zjeść w barze na rogu.

Nie możesz nam ugotować? Nie znoszę knajp Teresa spojrzała z udawaną prośbą.

Mogę, ale za odpowiednią opłatą. Mam ograniczony budżet szczerze wyznała Klaudia.

Teresa prychnęła oburzona.

To już lepiej zjeść w barze, może coś dobrego wymyślą.

Wojtek tylko chrząknął pod nosem.

Tak, przy drobnych utarczkach i nieustannych pretensjach upłynęły dwa dni. Drugiego dnia wyszło na jaw, że Teresa wcale nie zamierza się wynosić. Gdy Klaudia przypomniała jej, jak się umawiały:

Klaudynko, co ci szkodzi? Przecież nas nie wyrzucisz? Mamy urlop na tydzień. Posiedzimy u ciebie jeszcze, potem pójdziemy. Przeszkadzamy ci?

Klaudii było żal. Bardzo. Wstawała bardzo wcześnie, wszelkie nerwy na wierzchu. Ludzie jak ludzie Teresa szczególnie ją drażniła, a Franek, choć młody, też dawał się we znaki robił Wojtkowi psikusy, hałasował, śmiecił. Sąsiedzi już się zaczęli skarżyć.

Tak, przeszkadzacie mi. To mój dom, a wkrótce przyjeżdżają do mnie znajomi, więc musicie się wyprowadzić jutro rano. Umawiałyśmy się na dwa dni i kropka.

Powiedziała to spokojnie, pewnie. Teresa była wyraźnie zszokowana rozszerzyła oczy, prawie wybuchła płaczem.

Jak możesz? Wygonisz rodzinę na ulicę? Gdzie my pójdziemy, na dworzec? Co mamy zrobić?

Franek stał obok, nie patrząc nikomu w oczy. Szło wyczuć, że jest mu głupio.

Jaką rodziną? Nikt w mojej rodzinie was nie pamięta! Macie czas do rana. Jeśli coś zniszczycie albo wyniesiecie, wezwię policję.

Klaudia wyszła z ich pokoju, dumna z wygranej. Rano Teresa z Frankiem wynieśli się, narzekając i złorzecząc. Klaudia już nigdy więcej nie wpuściła do siebie takich krewnych. Nawet na dwa dni.