„Niespodzianka od byłego”

Niespodzianka od byłego

Wojtek, zaczekaj! krzyczała Agnieszka przez otwarte okno.

Ale chłopak jej nie słyszał.

Już siedział w swoim aucie i odpalał silnik. Wtedy Agnieszka chwyciła za telefon i wybiegła z mieszkania.

Zbiegając po schodach z czwartego piętra na parter, kilka razy próbowała do niego zadzwonić. Niestety, Wojtek nie odbierał.

W głowie miała tylko jedną myśl: Oby zdążyć!.

Los jej sprzyjał kiedy, rozpędzona jak burza, wypadła przed blok, Wojtek dopiero rozgrzewał silnik.

Widząc ją bez kurtki, mocno się zdziwił i opuścił szybę: Co się dzieje? Jesteś cała blada!

Tam tam pod twoim autem…

Agnieszka była tak zdyszana, że prawie nie mogła mówić. W końcu rzuciła się na kolana i zajrzała pod samochód.

Nie zważając na mokry śnieg i brud, zaczęła grzebać pod autem.

Wróciła po chwili z wychudzonym, zaniedbanym kotem na rękach. Wojtek patrzył na nią z niezrozumieniem.

Aga, co ty wyprawiasz? Przedstawienie mi pod blokiem urządzasz? Przecież się spieszę do pracy.

Pod twoim autem siedział kot, zauważyłam go przez okno. Bałam się, że odpalisz i…

Kot? zaśmiał się Wojtek. To przez zwierza taki rabat?

A co, koty nie chcą żyć?! zdziwiła się Agnieszka.

Gdyby chciał żyć, nie chowałby się pod autem. A jakby się schował, to by uciekł, jak tylko usłyszy silnik. Zupełnie niepotrzebnie się wysilasz, Aga…

Nie uciekłby, Wojtek. Popatrz tylko, on nawet nie ma siły zamiauczeć.

Dobra, Aga, uratowałaś kota brawo. Jak wrócisz do domu, to weź sobie cukierka i wrzuć posta na fejsa. Ja jadę do pracy, widzimy się wieczorem.

Agnieszka, obejmując kota, patrzyła smutno za oddalającym się autem.

Nie mogła pojąć, skąd w Wojtku tyle chłodu i obojętności. Dotąd tego nie zauważała.

Spojrzała na kota był bardzo słaby, ledwo patrzył, ale patrzył W jego oczach zobaczyła wdzięczność. Tak, to była wdzięczność.

Razem z kotem wróciła do mieszkania, szybko się ubrała, zabrała trochę pieniędzy i zamówiła taksówkę.

Dokąd jedziemy? zapytał z uśmiechem kierowca, kiedy wsiadła do auta.

Mówiłam przez telefon, do lecznicy dla zwierząt. Im szybciej, tym lepiej.

A, tak, pamiętam. Coś z kotem nie tak? spojrzał w lusterko.

Tak. Musi dostać pomoc.

Rozumiem. Nie pytam już nic więcej. A co do gabinetu Mogę polecić świetną klinikę, nie zależy pani przecież na konkretnej?

Najlepiej jak najlepsza.

To właśnie tam jadę. Specjaliści wyciągają zwierzaki spod ziemi i z grobu poskładają jak trzeba.

Po kwadransie Agnieszka już czekała pod gabinetem ludzi było sporo, wszyscy ze swoimi problemami.

A pani kotek co przeszedł? zagadnęła starsza pani trzymająca małego kundelka.

Jeszcze nie wiem. Znalazłam go pod autem. Pewnie przemarznął całą noc.

Boże kochany! No to niech pani siada pierwsza, my z Kajtkiem mamy tylko kontrolę, a tu widzę, że czas gra rolę.

Naprawdę pani się zgadza?

Oczywiście. Kto jak nie swój pomoże…

W końcu Agnieszka weszła z kotem do gabinetu i nie mogła usiedzieć spokojnie, patrząc jak weterynarz go bada.

Po ogólnych oględzinach trzeba było jeszcze poczekać na wyniki. Czas ciągnął się okrutnie.

Dzwonił Wojtek, ale nie miała siły z nim gadać odrzucała połączenia, nie chciała się rozpraszać.

Proszę pani zamyślił się weterynarz znalazła go pani na dworze?

Tak. Był pod samochodem. Nie wiem jak długo, może całą noc.

Przy lekkiej odmrożeniu. Ale gorsze są inne choroby… Leczenie będzie długie i kosztowne. Muszę zapytać, czy bierze pani na siebie taką odpowiedzialność. Jeśli nie, to trzeba szukać mu nowego opiekuna.

Agnieszka spodziewała się, że leczenie będzie niezbędne, ale te słowa ją przeraziły.

Spojrzała w kocie oczy, w których nie było pretensji, tylko prosta wdzięczność, jakby mówił: Zrozumiem, jeśli się wycofasz.

Jestem gotowa! odważnie powiedziała Agnieszka. Będę o niego dbać, ile trzeba. Choćby całe życie.

Dobrze uśmiechnął się lekarz. Przez dwa tygodnie zostanie u nas, potem przedstawię leczenie i nauczę, co robić.

Dziękuję! Agnieszce łzy cisnęły się do oczu.

To ja dziękuję. Dziś rzadko spotyka się takich ludzi.

Pogłaskała kota i obiecała, że wróci po niego.

A kot jej uwierzył. Z wysiłkiem zamiauczał nawet na pożegnanie. Agnieszka wróciła wieczorem do domu, zmęczona i rozbita, choć kolejnego dnia czekała ją praca. Liczyła na chwilę spokoju. Nic z tego w mieszkaniu czekał na nią bardzo zdenerwowany Wojtek.

Aga! Gdzie ty byłaś tyle czasu?! Kilka razy dzwoniłem, nie odbierałaś! Co się dzieje?!

Przepraszam, miałam strasznie ciężki dzień westchnęła, zdejmując kurtkę i próbując uporządkować obuwie Wojtka, które rzucił w przedpokoju.

Ty? Przecież dziś masz wolne prychnął Wojtek. Co takiego, że padłaś ze zmęczenia?

Cały dzień siedziałam z kotem w lecznicy.

Z jakim kotem?! O co chodzi?

Tym, którego rano spod twojego auta wyciągnęłam. Jest bardzo chory. Ja naprawdę nie mam już sił, porozmawiamy jutro?

Tylko czekaj! Ty cały dzień poświęciłaś na jakiegoś dachowca?! Zrozumiałem dobrze?

A jaka to różnica, czy dachowiec czy nie? zaczęła się gotować Agnieszka. Potrzebował pomocy, inaczej by zginął…

A tobie nie szkoda, że ja tu padam z głodu? Wróciłem, ciebie nie ma, obiadu też nie!

Wojtku, jesteś dorosły westchnęła ciężko Agnieszka. W zamrażarce są pierogi, mogłeś ugotować. Rozumiem, że wolisz inną kuchnię, ale jeśli naprawdę umierasz z głodu…

Pierogi?! Ja jestem człowiek, nie śmieć, żeby jeść pierogi z zamrażarki! I cały dzień pracowałem, a mam jeszcze gotować?

Mimo zmęczenia poszła i zrobiła Wojtkowi porządny obiad. Taki, jaki lubił.

Nie zasłużył, ale nie miała już siły na kolejne kłótnie. Podziękowania od niego i tak się nie doczekała…

Po dwóch tygodniach Agnieszka odebrała kota z lecznicy i przywiozła go do siebie.

Wszystko wcześniej przygotowała, jednak Wojtkowi nie pokazała żadnych zakupów, by nie prowokować awantury.

Nie wiedziała, jak powiedzieć mu, że kot zostaje z nimi.

Ale była przekonana, że Wojtek to zaakceptuje w końcu mieszkanie jest jej, a on nawet nie jest jej narzeczonym, nie planował oświadczyn

Rozczarowała się. Kiedy Wojtek zobaczył kota, wybuchł.

Ty chyba niepoważna jesteś! Z ulicy kota przygarnęłaś?! Na głowę upadłaś?

Wojtek, uspokój się. Uratowałam go, więc ponoszę za niego odpowiedzialność.

A ile już na niego wydałaś?! Ile jeszcze wydasz?!

Jakie to ma znaczenie? To moje pieniądze. Ty mi się nie tłumaczysz, nawet nie kupujesz jedzenia, a lubisz dobrze zjeść.

Mówiłem ci, auto kosztuje, w pracy ciężko. Przestań znowu przekręcać kota na mnie!

Ma na imię Mirek.

Wymyśliłaś mu już imię?! Ty się do psychiatry nadajesz!

Tym razem spała osobno. Dobrze, że miała dwa pokoje. Całą noc myślała…

Myślała o związku z Wojtkiem. Od kilku miesięcy ciągle miał pretensje, podnosił głos, czasem potrafił ją upokorzyć. To nie było zdrowe postanowiła dać mu jeszcze jedną szansę.

Każdy na nią zasługuje, tylko czy on z niej skorzysta?

Niestety, nie. Wojtek wciąż wywoływał awantury z powodu kota, narzekał, że powinien być na ulicy. A Agnieszka dochodziła do wniosku, że to nie miłość, tylko udręka. W końcu powiedziała:

Wojtek, nie kocham cię już. Ty mnie chyba też nie kochasz. Po co się dalej męczyć?

Co ty insynuujesz?

Jutro się wyprowadzasz. Mam dosyć kłótni chcę spokoju.

Ty przygarnęłaś kota bez mojej wiedzy, a to ja niby jestem zły?

Jeśli nie akceptujesz, że kot ma tu mieszkać, to nie powinniśmy mieszkać razem. Znajdź sobie kogoś, kto nie ma kota, a najlepiej kup własne mieszkanie i rządź się nim po swojemu.

To był najlepszy moment na rozstanie, miała akurat wolne.

Wojtek jeszcze próbował coś tłumaczyć, ale wystarczyła choćby wzmianka o kocie i od razu wybuchał. Agnieszka była przekonana, że tylko lepiej na tym wyjdzie.

Rano, jeszcze popędzana przez Agnieszkę, Wojtek spakował manatki. Kiedy kończył, zadzwoniła do niej szefowa:

Agnieszko, wiem, że prosiłaś o wolne, ale bez ciebie sobie nie poradzimy. Może chociaż na godzinkę?

Pani Marto, teraz mam bardzo zły moment, ale dobrze, przyjadę zerkała na Wojtka, który ze złością pakował rzeczy.

Kazała mu zostawić klucze w skrzynce, skinął tylko głową, patrząc z nienawiścią.

W pracy nie zabawiła długo po czterdziestu minutach zamówiła taksówkę.

Jak tam pański kotek? zapytał znajomy kierowca.

Agnieszka ze zdziwieniem poznała go to był ten sam, który kiedyś ją wiezł.

Już dobrze. Ale proszę szybciej do domu.

Jasne ucieszył się taksówkarz.

Po powrocie zajrzała do skrzynki kluczy nie było. Samochodu Wojtka też nie.

Na schodach na czwarty przystanęła drzwi były zamknięte, w środku nie było już rzeczy Wojtka ani torby, ani komputera, ani narzędzi.

Weszła do sypialni Mirka nigdzie nie było. Zniknęła nawet jego transporterka, którą zawsze trzymała w kącie.

Szukała kota po całym mieszkaniu bezskutecznie. Wiedziała już, że to Wojtek go zabrał. Tylko po co?

Wojtek! Oszalałeś?! Po co ci Mirek?! wydzwaniała do byłego.

Cóż, to taki prezent ode mnie, Aga! Jak na kolanach wrócisz, zastanowię się, czy ci go oddać!

Wiesz, że on wymaga specjalnej opieki, specjalnej karmy!

Krzyczała coś jeszcze, ale Wojtek już się rozłączył. Telefon od razu wyłączył.

Agnieszka była w rozpaczy. Gdzie on mógł się podziać? Przed związkiem z nią wynajmował kawalerkę, ale skąd dokładnie nigdy nie zdradził, o rodzinnych stronach marzył jej opowiadać, ale nigdy nie dotrzymał słowa.

Nie mogła zasnąć całą noc. Rano pojechała do jego pracy tam nie było go, szef odpowiedział tylko: Wziął urlop na kilka dni, ale jak wróci, pogadam z nim.

Wyszedłszy na zewnątrz, znów próbowała się do niego dodzwonić telefon nieaktywny.

Pani dokądś podwieźć?

Zaskoczona, rozejrzała się na przystanku stał znajomy taksówkarz.

Proszę mnie zawieźć do domu powiedziała cicho. Była na skraju rozpaczy, nie wiedziała, co robić dalej.

Proszę wsiadać.

Po drodze zadzwonił jej telefon, na ekranie obcy numer.

Halo, kto mówi?

Pani Agnieszka? zabrzmiał kobiecy głos.

Tak, w czym mogę pomóc?

Wczoraj wieczorem przyjechał tu Wojtek, powiedział, że musi gdzieś przenocować, zna się z moim mężem, pracują razem. Poprosił, by się zatrzymać na kilka dni.

Był z kotem?! zapytała błagalnie.

Tak Właśnie dlatego dzwonię. Pił wczoraj i powiedział, że przy pomocy kota odzyska panią, więc był pewny, że wróci szybko do siebie. Tylko ten kot taki smutny, siedzi w klatce i nie przestaje miauczeć. Też nie bardzo chciał jeść.

Proszę go nie karmić, nic mu nie wolno poza specjalną karmą.

Wiem, próbowałam podać, ale nawet nie tknął. Ale dzwonię, bo mąż w pracy, a Wojtek gdzieś poszedł nie chcę tak złego człowieka gościć, a tym bardziej, żeby zwierzę cierpiało. Może pani po niego przyjechać?

Oczywiście, proszę podać adres!

Wyjaśniła taksówkarzowi, o co chodzi; ten tylko skinął i ruszył z piskiem opon jechał tak, jakby sam chciał pomóc najbardziej na świecie.

Po kilku minutach była na miejscu, wbiegła na trzecie piętro, odebrała Mirka, podziękowała dziewczynie od serca i już wracała do taksówki.

Kiedy blok zniknął za zakrętem, Agnieszka w końcu odetchnęła.

Jednak całą drogę do domu płakała ze wzruszenia i wdzięczności dla tych wszystkich ludzi: starszej pani, taksówkarza, dziewczyny, która zadzwoniła. Gdy są tacy ludzie na świecie, dobro zawsze zwycięży zło.

Chce pani, żebym z panią został? spytał kierowca. Na wszelki wypadek, jakby były wrócił?

Chcę, dziękuję! zgodziła się Agnieszka.

Jeszcze tego samego dnia zamówiła ślusarza, by wymienił zamki; kierowca pan Marek siedział z Mirkiem na kolanach. Kotu bardzo się to podobało.

Agnieszka była MU bardzo wdzięczna; za wszystko, że ją wspierał w tych trudnych chwilach. Tak właśnie kończy się ta historia.

Nie trzeba wspominać, że przyjaźń Agnieszki i Marka stopniowo przerodzi się w prawdziwą miłość.

A co z Wojtkiem? O tym można powiedzieć kilka słów.

Tego samego dnia został wyrzucony z mieszkania, w którym chciał się zatrzymać.

Kolega wygonił go, kiedy się dowiedział, jak Wojtek traktował jego żonę dostał nawet pamiątkę pod okiem.

W pracy kazano mu się zwolnić za porozumieniem stron.

Ale Dlaczego? pytał zaskoczony.

Bo tak trzeba odpowiedział szef krótko.

Wojtek zmuszony był wrócić w swoje rodzinne strony.

W życiu dostaje się to, na co się zasługuje.

Bo nie można być tak okrutnym. A zwierzęta trzeba kochać a jeśli nie umiesz, to chociaż traktuj je z szacunkiem. Dobro okazane innym, zawsze wraca.

Morale tej historii? Czasem, by znaleźć szczęście, trzeba mieć odwagę odciąć się od ludzi, którzy ciągną nas w dół i otworzyć serce tym, którzy niosą dobro nie tylko ludziom, ale i bezbronnym zwierzętom. Bo dobroć zawsze znajduje drogę powrotu tam, gdzie została posiana.