A my do Was w gości. Na zaledwie dwa dni tylko

A my do was w odwiedziny. Tylko na dwa dni, przysięgam!

Grażynka, a my do was się wybieramy! Już bilety mamy! tymi słowami rozpoczęła rozmowę jakaś bardzo daleka krewna Grażyny. Ale naprawdę daleka… Bo Grażyna za Chiny nie mogła sobie przypomnieć, kto to w ogóle jest.

Patrzyła na telefon z takim zdziwieniem, jakby jej ktoś właśnie zaproponował wycieczkę na Marsa, usiłując odtworzyć w pamięci twarz, powód dzwonienia i po co w ogóle ktoś obcy zna jej numer.

Kto to? O jakie wizyty chodzi?

Grażynko, no daj spokój! To ja, twoja ciocia Bronisława!

Grażyna, mimo szczerych wysiłków, nie mogła sobie nigdy przypomnieć takiej cioci, ale z grzeczności podpytała:

A co takiego chciałyście?

No jak to co, w gości przyjechać! Przecież mieszkasz nad morzem? My tylko na chwilę, bo Jaśkowi mojemu synowi bardzo to potrzebne…

Po kilku minutach rozmowy okazało się, że Jaś, czyli syn cioci Broni, podobno potrzebuje morskiego powietrza, bo lekarz tak zalecił. Przynajmniej tak twierdziła ciocia, zapewniając, że nie będzie kłopotu, za sobą posprząta i w ogóle będzie pomocna jak harcerz na obozie. Grażyna nie była przekonana i zgodziła się niechętnie, z przeczuciem, że coś jest nie tak.

Dziękuję, Grażynko! W piątek jesteśmy! zaszczebiotała kobieta i zanim Grażyna zdążyła ochłonąć, już się pożegnała i odłożyła słuchawkę. Grażyna westchnęła ciężko i spojrzała pytająco na dwunastoletniego syna, Jarka.

Co jest, mamo? Znowu ktoś się zwala na głowę?

Jakieś ciocia Bronka wzruszyła ramionami Grażyna.

Weź, zadzwoń babci, może ona wie, kto to! zaproponował Jarek, który do niespodziewanych gości miał stosunek chłodny jak polski listopad. Często obiecywali jedno, robili drugie.

Ostatnio Grażyna wszystkich zbywała, ale tu dziecko w potrzebie więc nie wypadało odmówić. Przynajmniej tylko dwa dni…

…Dom nad morzem kupiła trzy lata temu po rozwodzie. Przeprowadziły się z Jarkiem do Kołobrzegu i jak na zawołanie pojawiły się tłumy krewnych, o których istnieniu dotąd nie miała pojęcia.

Na początku była nawet rada z tych odkryć, jednak szybko dotarło do niej, że większość z nich przyjeżdżała na gotowe i nawet własnego kubka nie była w stanie umyć. Do tego lubili rozstawiać po kątach: Twój dom, to sprzątaj, a jeszcze zrób zakupy!

Z czasem Grażyna szybko skończyła ten proceder ostrzegła jasno, że hotelu nie prowadzi. Niektórzy się oburzyli i już więcej nie wrócili, innych nie wpuszczała nawet do przedpokoju. Kilku sensownych zostało z nimi utrzymywała kontakt i tych akurat widziała z przyjemnością. Niestety, sama śmietanka to nie była.

Teraz już zgodnie z synem, chwyciła za telefon i zadzwoniła do mamy, która żyła sobie spokojnie w Warszawie, z wizytami u Grażyny dwa razy do roku.

Halo, Grażynko odebrała mama.

Cześć, mamo! Wszystko dobrze u ciebie? chwilkę pogadały o sprawach codziennych, a potem Grażyna zebrała się na odwagę i spytała o ciocię Bronię i jej syna.

Nawet nie wiem, kto to… mama była wyraźnie zaskoczona. Może to jakaś znajoma od strony twojego taty? Spytam go, ale szczerze wątpię, żeby kojarzył.

No i tyle z tego było, zostało tylko czekać na tych krewnych.

Przyjechali dwa dni później, jak obiecywali. Bronisława kobieta o rozmiarach słusznych, z przebiegłymi oczami, oraz jej Jaś wcale nie mały chłopczyk, tylko wielki na pół domu piętnastolatek. Dopiero później Grażyna się dowiedziała, że o żadnym zaleceniu lekarza nie było mowy po prostu Bronisława uznała, że za darmo nad Bałtykiem odpocząć to świetny pomysł. Nic nowego!

A czemu nas nie odebrałaś z dworca? to były pierwsze słowa na wejściu. Nawet tata Grażyny nie rozpoznał tej cioci.

Mamo, nie powinnaś tego robić mruknął Jarek, stojąc obok.

Bronisława udawała, że nie słyszy, ale posłała wściekłe spojrzenie.

Grażyna, gdzie możemy rzucić bagaże? Gdzie nasze pokoje?

Macie jeden, nie przesadzajmy z luksusami zmarszczyła brwi Grażyna.

Jeden? A słyszałam, że masz wielką willę nad samym morzem!

Nie wiem, kto cię tak okłamał! Jeśli coś się nie podoba pensjonat blisko, drogi otwarte. Nie mam zamiaru od razu się z wami kłócić powiedziała Grażyna bez owijania.

Ciocia Bronia natychmiast się rozpromieniła i zaczęła się przymilać:

Grażynko, no nie wygłupiaj się! Zmęczyłam się w podróży, pójdźmy do środka, kochana moja siostrzenico!

Pierwsza wmaszerowała do domu, Jaś wlokąc za sobą wielkie torby. Jarek popatrzył na matkę:

Mamo, szkoda było je wpuszczać. Sama zobaczysz…

Tylko dwa dni próbowała się i syna i siebie przekonać Grażyna.

Reszta dnia minęła dość spokojnie: Bronia i Jaś położyli się wcześnie, choć uprzejmie ponarzekali, że u nich zwyczaj spania osobno. Miałaby dla nich jeszcze dwa pokoje, ale trwał remont mogliby spać w salonie, ale nie chcieli. Grażyna wzruszyła ramionami i poszła spać.

Noc minęła nieźle, ale z rana obudził ją rumor taki, jakby trąba powietrzna przeleciała przez dom. Otworzyła niechętnie oczy i spojrzała na zegarek. Szósta rano. Dla Grażyny sowa z krwi i kości taka pobudka to był dramat. Jarek znał zasady i zawsze był cicho. Mógł nawet czmychnąć do kolegów z sąsiedztwa, grunt, żeby zostawił liścik, dokąd się wybiera.

Co się tu wyprawia? ziewając weszła do salonu.

Nic, Grażynko, tylko stroje kąpielowe szukam! Gdzie ja to wcisnęłam… ciocia Bronka rozpakowywała pół garderoby na środek pokoju.

Nie mogłaś tego zrobić w pokoju? I ciszej?

No nie, tam ciasno! Poza tym jestem cicho stwierdziła bez cienia skruchy.

Hałas okazał się mieć drugie źródło Jaś walił w blaszane wiadro na podwórku. Po prostu czekał na matkę i umilał osiedlu poranek.

Może powiesz mu, żeby przestał rżnąć jak na festynie, bo sąsiadki mnie pogryzą? zwróciła się Grażyna do Bronki.

Ta prychnęła niezadowolona, ale wrzasnęła na syna i ten przeniósł się na ławkę pod jabłonią.

Na spanie nie było już co liczyć, więc Grażyna ruszyła robić kawę.

Gdzie idziesz?

Kawę piję mruknęła.

O, kawka dobra rzecz. Zrób mi dużą, z mlekiem i trzy cukry!

Grażyna przywarła do blatu kuchennego i spojrzała z niedowierzaniem na Bronisławę.

Pani Bronisławo nie pamiętam nawet, jak się pani zwraca po ojcu przyjechałyście do mojego domu, od rana raban, a teraz zamawiacie kawę jakbyście były w kurorcie?

Przecież już po świcie rozłożyła ręce tamta. No, ale możesz mówić Bronisława Anioł, jeśli chcesz wiedzieć. To co z tą kawą?

W tej kawiarni jest samoobsługa podsumowała Grażyna.

Od rana już miała dość świata. Z kubkiem kawy usiadła w kuchni, a Jarek przytulił ją z empatią:

Mówiłem, mamo. Na twarzach wypisane: bezczelni jak tramwaj pod prąd. Wyrzucić nie za późno!

Jeszcze dzień wytrzymamy… westchnęła Grażyna.

Tylko? Bo już mam dość, a dzień się dopiero zaczął!

Nagle do kuchni weszła ciocia Bronia z miną, jakby jej ktoś konto zamroził.

To kawy nie będzie?

Mama nie jest kelnerką! rzucił Jarek, broniąc matki.

Nie nauczyłaś syna słuchać dorosłych?

Proszę nie wychowywać mojego dziecka! Grażyna lekko się zagotowała, choć zwykle była spokojna jak staw bez wiatru.

Nie jestem dzieckiem… prychnął Jarek.

Bronisława przemaszerowała przez kuchnię, sama sobie zrobiła kawę, oczywiście nie zamieniając słowa, po czym nagle się uśmiechnęła szeroko, jakby przed chwilą nie rzucała jadu.

Grażyna, a pokażesz nam drogę na plażę? Zaprowadzisz?

Wystarczy zejść ścieżką na dół i będzie widać Bałtyk. Wszystko jasne.

Skoro ona na ty, to i Grażyna nie widziała powodu do dyplomacji.

A nie pójdziesz z nami?

Jarek zrobił zmęczoną minę widać, że i jego nie ciągnęło nad morze w takim towarzystwie.

Pójdziemy z Jarkiem po obiedzie. Najlepiej idźcie sami.

A co będzie na obiad?

Grażyna na ogół gotowała dla siebie i Jarka i dla gości, jeśli dorzucali się do zakupów. Fortuny nie miała, więc wyłuszczyła:

My z Jarkiem mamy swój posiłek, a wy możecie iść do osiedlowego baru.

Ale może byś nam zrobiła coś do jedzenia? Obiad na mieście mi nie leży… spojrzała błagalnie Bronia.

Oczywiście, za odpowiednią opłatą. Ja też muszę się liczyć z wydatkami.

Bronisława prychnęła dumnie:

To już chyba lepiej zjeść w barze. Chociaż tam można wybierać.

Jarek parsknął śmiechem, ale nic już nie komentował.

Tak w nieustannej atmosferze drobnych docinek minęły te dwa dni. Jednak okazało się, że Bronia wcale nie zamierza się wyprowadzać. Gdy Grażyna grzecznie przypomniała jej o umowie, usłyszała tylko:

Grażynko, nie wygłupiaj się! Co, na ulicę nas wyrzucisz? Mamy urlop jeszcze przez tydzień! Przecież ci nie ubędzie, jak posiedzimy.

Grażynie zdecydowanie ubywało nerwów, energii i ochoty na dalszą gościnność. Szczególnie że Bronia była wyjątkowo nieznośna, a Jaś niby dzieciak, ale coraz bardziej rozrabiał, podrzucał Jarkowi nogę albo darł się na podwórku, aż sąsiedzi zaczęli się dopytywać, czy to pensjonat, czy może dożynek próbna wersja.

Bardzo mi przykro, ale proszę się spakować oznajmiła, zupełnie spokojnie. Mamy umowę na dwa dni, po was mają przyjechać znajomi. Jak coś zginie albo będzie bałagan dzwonię po policję.

Bronisława zaniemówiła, zrobiła spektakl jak na Korycie, niemal wyła:

Jak możesz tak robić rodzinie?! Gdzie my pójdziemy?!

Na co Grażyna rzuciła lodowatym głosem:

Wy w ogóle jesteście mi obcymi ludźmi. Nikt was nie pamięta! Macie czas do rana!

Bronisława jeszcze trochę się burzyła, ale rano, z fochem i oszczerstwem na ustach, wyjechali. Grażyna poczuła się jakby wygrała w totolotka. Po tej akcji obiecała sobie uroczyście, że już nigdy nie przyjmie takich krewnych. Nawet na dwa dni.