Moja skrywana tajemnica

Moja tajemnica

Leżenie na zimnym, elastycznym śniegu takim, co wczoraj się roztopił, a dziś zamarzał na nowo wydało mi się nawet przyjemne. W środku jednak wszystko kipiało: gorąca krew pulsowała mi w skroniach, piersię ściskał ból, twarz mi płonęła, a w ustach miałem sucho jak w popiele.

Zgarnąłem dłonią garść śniegu, opornie, jak sparaliżowany, rozwarłem zęby i powoli wsunąłem biały, wodnisty kłębek do ust. Na języku poczułem słodycz, którą psuł jednak metaliczny smak. Krew sączyła mi się z rozbitych dziąseł, zmuszała do kaszlu i połykania jej. Nie starczyło mi sił, żeby się przewrócić i wypluć wszystko.

Śnieg tłumił ból, i byłem mu za to nieskończenie wdzięczny. Darmowa narkoza, chwała niebu! Ale zimno nie ugaśiło bólu do końca odsuwało go jedynie gdzieś za horyzont, tam gdzie czerwienią zachodziło słońce. Patrzenie na ten zachód bolało równie mocno oczy szczypały od palącego blasku.

Zamknąłem powieki; równy, olbrzymi dysk jawił mi się teraz jako coś szarożółtego, niewyraźnego.

Marzyłem, żeby odpełznąć, schować się gdzieś: w jakimś rowie, dolince, pod mostkiem zwinąć się w kulkę, przycupnąć, grzejąc się samemu przy sobie, jak pobity kundel, ale nie miałem siły. Nogi leżały na śniegu jak dwa przemarznięte kłody, od czasu do czasu targał nimi spazm…

Spróbowałem przechylić się na bok, podeprzeć się prawą ręką, ale ta zwiotczała, a w ramię wbiła mi się ostra szpila.

E, nic… Dobra, to inaczej! syczałem przez zęby, szepcząc zgrzytliwym, zachrypniętym głosem. Przeraził mnie odgłos własnego głosu.

Po lewej stronie wszystko było chyba w porządku, udało mi się nawet podciągnąć i jakoś usiąść, ale dłoń zapadła się w zaspę, a ciało znów zetknęło się z lodowatym śniegiem.

Umrzeć. Tu, teraz. Po prostu umrzeć. Tak się to powinno zakończyć. Co będzie potem ze mną wszystko jedno. Okazało się, że porwałem się na kawał, który był dla mnie za duży. Sam jestem winien, pomyliłem brzegi. Teraz już się nie uratuję.

Rankiem będą szukać mojego ciała. Obiecali. Ale… może wilki będą pierwsi? Też muszą jeść… Wtedy wyśmieję się z moich wrogów dostaną tylko kości…

Szybko zapadła ciemność. Pragnienie snu było ogromne. Otulała mnie ciemność, płynąłem wraz z nią jak w kleszczach wydobyty z mętnej wody szczupak. Było mi nawet miło. Potem wracał ból rozbłyski czerwieni przed oczami, fale pulsujące przez żyły, szarpane mięśnie, szczękanie zębami. Wtedy rodziła się we mnie dzika, bezsilna złość pusta i jeszcze bardziej oszalała. To jak rzucić się na swojego wroga z rozstawionymi ramionami i krzykiem. Jesteś bezbronny i słaby, ale wróg boi się twojego szaleństwa. Chciałem się zemścić. Ale nie mogę bić kobiet nie umiem, nie potrafię. Zemsta więc i tak jest niemożliwa…

Gniew zmuszał mój umysł do pracy, zgrzytając i skrzypiąc, ale jednak.

Z brzucha wypełzał strach. Pierwotny, tępy lęk przed śmiercią. On też nie pozwalał mi odciąć się.

Z lewej strony, z porastających las podmokłych zarośli, słychać było wilczy wycie. Skrzywiłem się: Nie, wilczyska! Nie oddam się tak łatwo! Wszystko jedno, czy macie dwie nogi, czy cztery moich kości nie dostaniecie!

Trzeba się ruszyć. Gdzie? Nieważne. I jak też obojętnie. Choćby czołgać się, byleby z tej nicości się ruszyć.

Mama… Żal mi jej. Czeka na mnie, martwi się, czy jej się poprawiło? Nie powiedziałem, gdzie jestem, nie dowie się, jak to się skończyło… Choć pewnie się dowie. Zapłacze. I ja będę winny jej łzom. Ojciec mnie przeklnie. Słusznie…

Zrobiło mi się niedobrze, a łzy zamarzły na policzkach, nie spadając na podartą kurtkę…

Ruszyłem. Niezdarnie podkładałem zdrową dłoń, chlapałem nogami po śniegu, zostawiając czerwone ślady, ale posuwałem się, oddalając od wycia…

Potem zapadłem się w nicość. To było takie przyjemne, takie lekkie. Niczego nie czułem, o niczym nie myślałem. Całkowite wyzerowanie. Jeśli to piekło, podoba mi się. Chcę tu zostać. Hej, demony, jestem wasz! Zgrzeszyłem, zabierzcie mnie, bo to ciało już nie dla mnie…

Ale i w piekle okazałem się zbędny. Twarz uderzył boleśnie żółty blask, a do ust wlała się lodowata, piekąca woda.

No co jest? Czemu nie kaszlesz? Kaszleć trzeba, gardło przemyj i wypluj wszystko! ktoś mnie bił w policzki, twardo, boleśnie, aż czułem pulsujący ból w dziąsłach.

Uuuu… zawyłem, przewróciłem się i plułem na śnieg zaczerwienioną śliną.

Żyjesz, co? No to idziemy do domu. Mój dom jest niedaleko. Kładź się na kożuch, pociągnę cię. No! Nie możesz? Sam cię ułożę… O tak… jakieś mocne ręce podniosły mnie i położyły na cieplutkim, pachnącym owczą skórą kożuchu. Ale cię załatwili! Słyszę, coś buczy. Maszyna buczy. Zajrzałem przez okno światła. Zawsze tu przyjeżdżają. To pole dla nich cmentarzem jest. Głupi ludzie… Głupi… mruczał nieznajomy, poprawiając mnie wygodniej. Nic, podreperujemy cię, potem zobaczymy.

Mamrotałem coś o wilkach, o wrogach, którzy wrócą, potem ogarnęło mnie ciepło i błogość, straciłem świadomość…

… Jakiś ty miły, jaki delikatny! śmiała się Bogumiła, pozwalając całować swoje krągłe ramiona. Cielaczek, co? Jesteś mój cielec? Złapała mnie za policzki, przywarła swoimi ustami do moich, zastygła, łowiąc gorący oddech. Potem odepchnęła mnie, zerwała się, narzuciła szlafrok, szybko zawiązała pasek. Idź już. Czas.

Bogusiu… przeciągnąłem się słodko na szeleszczącej, wykrochmalonej pościeli. Jeszcze chcę spać… Za wcześnie, popatrz na zegar! Znowu mnie wyrzucasz…

Często zostawałem teraz u Bogumiły na noc. Karmiła mnie kolacją, potem wyganiała pod prysznic, sama szykowała łóżko. Zawsze czysto, wyprasowane, gasiła światło i czekała na mnie. Noc przelatywała błyskawicznie. Byłem tuż po wojsku, wytęskniony za kobiecym ciałem, spod prysznica od razu trafiałem do raju. Bogusia była piękna, delikatna, znacznie lepsza od tych wszystkich dziewcząt, które rzucały mi spojrzenia

Patrzyłem, jak Bogumiła zakłada na białe, gładkie nogi pończochy, jak za parawanem przerzuca bieliznę i sukienkę.

Widziałem to wszystko w lustrze. Bogusia jawiła się tam jak pełne słońce, soczysta, nienamacalna i bardzo, bardzo upragniona.

Mówiłam, wynoś się! powiedziała cicho. Zatrzaśnij mi zamek i idź. Maksymilianie, to dla twojego dobra! Jutro przyjdź, słyszysz? Jutro…

Całowaliśmy się jeszcze minutę, potem Bogusia rzuciła mi ubrania i zniknęła.

Słyszałem, jak na kuchence nastawiła palnik, zmieliła kawę. W mieszkaniu rozchodził się aromat lekko spalonej, ostrej kawy. Stanisław, jej mąż, pił tylko mocną, z pieprzem. Twierdził, że tak jest bosko. Bogumiła siadała naprzeciw, zgarbiona na taborecie, uśmiechała się i kiwała głową. Siedzi jak kwoka, chowa nogi, stawia je na szczeblu; musi być ostrożna, żeby nie powiedzieć przypadkiem Maks zamiast Stanisław…

Jeszcze chwilę stałem, potem przeszedłem do łazienki, długo parskałem pod wodą, śmiałem się, nie śpiesząc się, wciągałem koszulę, spodnie, podszedłem do drzwi kuchni, oparłem się o framugę. Bogusia stała tyłem, a przez jej szlafrok padało oślepiające światło, znakomicie podkreślając zmysłowe, figlarne kształty.

Była ode mnie piętnaście lat starsza, ale wcale mi to nie przeszkadzało wręcz przeciwnie, dumny byłem, że taka kobieta wybrała właśnie mnie spośród wszystkich chłopaków.

Bogusia… Była doświadczona, pobłażliwa wobec moich niezgrabności, śmiała się melodyjnie i całowała tak, że kręciło mi się w głowie. Pozwalała mi nocować u siebie w bogatym, elegancko urządzonym mieszkaniu, z wysokimi sufitami i kryształowymi żyrandolami, z błyszczącym parkietem i porcelaną na stole. Jadłem jak wygłodniały, prosto z patelni placki ziemniaczane i rozgniatałem widelcem mielone, niezdarnie opróżniałem kieliszki Uwielbiała ze mną pić bruderszaft, potem śmiała się, odsłaniając smukłą szyję moim szorstkim pocałunkom.

Nie chciała tej znajomości, ale ja nalegałem.

Zobaczyłem ją raz w metrze, przebiłem się przez tłum do upatrzonej kobiety. Byłem wtedy pijany i rozluźniony, z moim kolegą Jędrkiem, którego potem gdzieś zgubiliśmy. Ciągnąłem do Bogusi, chciałem się poznać, na siłę proponowałem odprowadzenie ona z zakłopotaniem kręciła głową, odwracała się.

Odprowadziłem ją pod blok. Przy wejściu kazała mi iść. Udawałem, że odchodzę, a sam schowałem się w bramie, by zobaczyć, w którym oknie zapali się światło.

Parter. Okna jej mieszkania wychodziły na mój zakamarek. Wypatrzyłem jej sylwetkę w pokoju, za firanką. Przebierała się. Gapiłem się jak oczarowany, aż przegonił mnie woźny, wywijał miotłą…

Przychodziłem tu co wieczór, jak w malignie. Matce mówiłem, że idę się przejść, a w rzeczywistości śledziłem okna Bogusi.

Widziałem też męża. Okna kuchni wychodziły na podwórko. Staś chadzał w podkoszulku i wyciągniętych dresach, chudy, kościsty, przygarbiony, z nerwowym tikiem. Dlaczego ona wyszła za takiego?! dziwiłem się w kółko. Może się w nim zakochała?!

Stanisław długo, mozolnie jadł kolację, wertował gazetę, potem Bogusia parzyła mu herbatę z ciasteczkiem. Ja patrzyłem. Raz odwrócił się gwałtownie jakby poczuł mój wzrok, podskoczył, zasłonił firanki. Dwa cienie zlały się w jedno, zrobiło mi się niedobrze. Jak ona, moja Bogusia, może całować tego chudzielca?!

Długo tak trwaliśmy w tej dziwacznej grze, aż mi się to znudziło i wszedłem do Bogusi przez okno, prosto do sypialni. Mąż gdzieś wyjechał widziałem, jak znosił walizki niczego się nie obawiałem. Byłem gotów na wszystko.

Gdy zobaczyła mnie przy stole, zdumiała się, chciała krzyczeć, ale momentalnie zamknąłem jej usta. Potem ją pocałowałem.

Ach, jak pachniała! Jej włosy, usta, letnia sukienka wszystko miało własny zapach…

Moja mama nigdy chyba nie miała perfum. Albo śmierdziała fabryką, albo tanim papierosem. Paliła jakieś haniebne Sporty, dużo paliła, potrafiła wypalić pół paczki wieczorem. Zęby miała żółte, nie uśmiechała się szeroko, wstydziła się. A Bogusia miała zęby śnieżnobiałe, proste, jak w żurnalach. Moja matka rzadko ubierała się ładnie. Kiedyś nawet tego nie dostrzegałem, a teraz zaczęło mi być przykro. Może kupiłbym jej coś, ale szkoda mi było pieniędzy głupi, wydawałem je na kwiaty dla Bogusi. Jej mąż nigdy jej nie dawał kwiatów, wydawał mi się totalnym nieudacznikiem. Tak, mieli luksusowe mieszkanie, wszystko z drewna, obrazy na ścianach, a nie jak u nas wycinki z Przekroju. U Bogusiich talerzami mogliby jadać królowie, jej biżuteria warta była księżnej. Ale ona powiedziała, że wszystko odziedziczyła. Staś tylko korzystał z jej spuścizny. Spryciarz!…

Ja taki nie byłem. Mnie chodziło o samą Bogusię! Jasne, wyborne jedzenie i miękka pościel pomagały nam cieszyć się sobą, ale nawet na sianie bym się z nią czuł równie dobrze.

Bogusia pachniała czymś wyszukanym francusko, włosko nie odróżniałem perfum, po prostu je wdychałem: na jej włosach, skórze, w dołeczku pod szyją…

Zawsze byłem dumny ze swojej kobiety. Tak, mówiłem: Moja kobieta. Zdobyłem ją, wtargnąłem do jej królestwa, upadła u moich stóp.

Bogusi wszystko wychodziło pięknie: jedzenie, przebieranie się, palenie papierosa. Była spójna i zmysłowa jak melodia tej gitary, którą przypominały jej biodra. Bogini! Była moją boginią!

Pierwszą noc pamiętam do dziś. Bogusia była wtedy szczególnie czuła i autentyczna nie kpiła, nie kokietowała, po prostu topiła się w moich ramionach. Z samego rana wiedziałem już, że mnie kocha. Z tamtym, mężem, odbywa wyrok, znosi obowiązek, a ze mną żyje, oddycha, raduje się. Ze mną jej krew pulsowała żywo, śmiało, gorąco.

Niestety, czasem musiałem zrywać się bladym świtem.

Wstawaj, kochanie! Już czas całowała mnie po naszej trzeciej nocy. On wraca dziś z delegacji. No już, Maksymilianie… Najlepszy mój, ukochany… szeptała przesuwając palcem po mojej twarzy, po młodym, silnym ciele, które tak kochała. Teraz nie wpadaj przez kilka dni, dobrze? Będzie w domu, potem znów wyjedzie.

Może pogadam z nim? zaśmiałem się przekornie. Chcę cię mieć tylko dla siebie! Chcę być twoim mężem!

Roześmiała się, odchylając głowę. Kaskady ciemnych włosów spłynęły jej na plecy jak potok brązowego miodu. Zerwałem się, objąłem ją, całując.

Moja! Słyszysz? Tylko moja! Uważasz, że nie poradzę sobie ze Stasiem? Kijem by go połamał!

Ja nic nie sądzę, kochany. Uwolniła się z objęć. Chcę, żeby wszystko zostało, jak jest, byś był moją tajemnicą, a ja twoją. Nie zagłębiaj się, Maksymilianie, w rzeczy, które nie dla ciebie… Teraz idź. Muszę posprzątać.

Obraziłem się wtenczas. Nie chce być moją żoną! Jak to tak?..

Lecz przy zamykaniu drzwi przytuliła się, pocałowała mnie w usta. Byłem rozbrojony. Nawet jeśli nie żoną, to jest MOJA. O mnie pomyśli zasypiając, mnie wspomni robiąc mężowi śniadanie, i w porównaniu to ja wygram. Ona jest moja, a Staszek rogaczem

…Po odejściu Maksa Bogusia zaczęła gorączkowo sprzątać. Mąż dzwonił w nocy, zapowiadał powrót wcześniej niż planował. Był kulturalny, bystry nie chciał postawić Bogusi w trudnej sytuacji. Kobieta była zdenerwowana, zarumieniona, otworzyła szeroko okno, by Stanisław nie wyczuł obcego zapachu. Ale on coś wyczuł. Stary lis wytropił innego samca.

Śmierdzi, Bogusia! rzucił walizkę na podłogę.

Czymże? udając nieświadomość, wzruszyła ramionami, ścisnęła szlafrok.

Czymś ohydnym, Bogusia. Nie grzeszyłaś tu przypadkiem beze mnie? spojrzał na nią spod byka, zdejmując buty, potem gwałtownie się wyprostował. Ze strachu ledwo oddychała, ale uśmiechała się.

Co ty, to od kurczaka z pieca. Trafił się zepsuty, wyobrażasz sobie? Stasiu, idź się umyj, ja nakryję do stołu. Kawa gotowa, bitki są. Podgrzać? Kocham cię… Tęskniłam świergotała nieco zbyt radośnie.

Stanisław złapał ją za włosy, przyciągnął, długo patrzył w oczy, w końcu puścił, uśmiechnął się.

Przywiozłem ci prezent. Przymierz! wyciągnął z kieszeni coś owiniętego chustką. Kolczyki. Droższe, z czerwonymi jak krew kamieniami, ciężkie, angielskie zapięcie, lekko przyśniedziałe. Załóż, powiedziałem! ryknął na wahanie Bogusi. Oglądała je nerwowo, wyobrażała sobie męża.

A co tu Stasiu, to To położyła prezent na półce, mimowolnie wytarła ręce o sukienkę.

Głuptas! Wydawało ci się. Zakładaj i chodź na śniadanie!

Posłusznie zdjęła stare, po matce kolczyki, włożyła nowe i odwróciła się. Stasiu kiwał zadowolony. Lubił ją przebierać jak lalkę. Drogie sukienki, buty, torebki, ozdoby. Nieraz zmuszał spać w ciężkich złotych łańcuchach, które raniły skórę, ale on uważał, że to zabawne…

Zostanę z pięć dni, potem znowu wyjadę, oznajmił, wycierając talerz skórką chleba. Interesy idą dobrze, dobrze. A gdzie kurczak, Bogusia? warknął nagle, zwężając oczy.

Jaki? Drgnęła jej ręka, kawa rozlała się na obrus. Nie znosił plam miał wstręt od czasów dziecięcych, matkę alkoholika, jaką miał, dom rozpadający się, jadł resztki. Chciał mieć wszystko, co piękne, czyste, wykwintne, aż do łez. Bogusię zdobył, bo była najlepsza. Potrafił iść po trupach. Miała narzeczonego, młodego fizyka. Zginął przypadkiem w bramie. Przypadkowo… Rabunek…

Bogusia wyła, chciała zginąć, ale Staszek był tuż obok. Mówił słodko, jak pająk uprzątał jej matkę, pomagał im pieniędzmi, aż uderzył śmiertelnie uratował ojca Bogusi przed więzieniem, ale spotkał się na weselu z nią. Kazał jej się uśmiechać…

Teraz znów się uśmiechnęła, zakrywając plamę serwetką.

Kurczak, co go piekłaś. W koszu go nie ma, dopytywał Staszek.

Ojej, wyniosłam na śmietnik machnęła ręką. No co, trzymać takie w domu!

Uśmiechnął się krzywo. Dobrze, takiego trzymać nie warto. Stary lis wszystko zrozumiał…

… Gdy mąż wyjechał, Bogusia zadzwoniła do mnie wprost do pracy dłubałem wtedy przy chłodziarkach w fabryce lodów. Bogusia kochała lody, śmietankowe w kubeczku. Przynosiłem jej, karmiłem, całowałem słodkie, oblepione wafelkiem usta.

Zwolniłem się, tłumacząc złym samopoczuciem, przyszedłem do niej prosto po obiedzie. O Boże, jak tęskniłem! Nie mogłem nasycić się jej miłością, namiętnymi objęciami. Była jak ogień, dziś paliła mnie ogniem. Była znowu tylko moja…

Od trzech dni nie nocowałem w domu, nie dzwoniłem do rodziców. Zniknąłem, hulam… I co z tego! Jestem młody, muszę!

O tym, że mama jest w szpitalu, dowiedziałem się spotykając rano ojca pod bramą zakładu. Stał tam, szary, chudy, jakby cień.

Tata, czemu tu siedzisz? spytałem niechętnie.

Mamę zabrali w nocy. Znowu żołądek. Przyszedłbyś, odwiedź ją, szepnął, gniotąc czapkę. Starą, wytartą czapę, wiecznie na jego głowie.

Jaki szpital? zapytałem zły, że odrywają mnie od Bogusi myślami.

Podał adres. Obiecałem, że zajrzę. Szybko się pożegnaliśmy. Tata płakał, zauważyłem, lecz nie zrobiło to na mnie wrażenia. Mama zawsze trafiała do szpitala, co w tym nadzwyczajnego? Nie robić z igły widły!

Bogusia z niechęcią puściła mnie do mamy, nawet dała trochę jedzenia. Moja kochana, dobra, troskliwa. Anioł!..

Mama leżała na korytarzu, na twardej leżance, brakło miejsca na sali. Cały czas ją mdliło, salowa wyklinała, nakazywała mi ją zabrać.

Gdzie mam zabrać?! Potrzebuje leczenia! wzburzyłem się. Zamknij się baba, nie warcz już na matkę, zrozumiano?!

Mama chwytała mnie za rękę, błagała, bym się nie złościł, ale nie potrafiłem. Co to za szpital, gdzie nie zajmą się chorą?! Dlaczego marnuję czas na takie bzdury? Mam swoje życie, mama bywa w szpitalu sto razy, przywykła.

Mama wolno jadła zupę od Bogusi, chwaliła, że smaczna. Siedziałem przy niej, potrącali mnie przechodzący lekarze, zahaczali wózkiem, spoglądałem na zegarek. Czas… Jeszcze dwa tygodnie i wraca Staszek! Znowu będę musiał odejść z życia Bogusi

Mama, dasz radę zjeść sama? nie zdzierżyłem, wstałem, wstawiłem jej siatkę u nóg.

Spieszysz się, synku? Jasne, jasne! Poradzę sobie. Maks, jutro nie przychodź, dobrze? Tato odwiedzi… uśmiechnęła się, głaskała dłoń.

Skinąłem i wyszedłem. Nie wiedziałem, że całą tę żywność potem wyrzucą, bo mama nie przełknie; że tak samo będzie leżeć na korytarzu, gdzie hula przeciąg, a salowa przeklina… Było mi wszystko jedno; w głowie miałem tylko Bogusię…

Wróciłem do naszego gniazdka i zobaczyłem, że Bogusia siedzi na podłodze i płacze.

Co ty? zastygłem w drzwiach. Co się stało?

Drżała, pokazywała na błyszczące drobiazgi na dywanie.

Staszek dał mi te kolczyki. Przyniósł ostatnio. Chciałam je doczyścić, przyciemniały, zabytkowe. A na nich… One… zaczęła znów drżeć. One są brudne. Maks! Wynieś je z domu, proszę! Nie powinny tu być! Boję się ich!

Zwinęła ozdoby w szmatkę, wepchnęła w dłonie.

Idź! Wyrzuć je gdzieś daleko, Maks! Boję się! Co teraz będzie?! szeptała, rozmazując tusz po twarzy.

Czego się boisz? Umyję. Przecież Staszek zapyta, gdzie są! Co tam na nich? E, no…

Zrozumiałem. Mąż nie zawahał się przynieść zdobytych nieuczciwie ozdób. Tak, już wcześniej pewnie tak było, ale teraz przeholował… Czarne osady wyglądały jak ślady zostające na skórze po ranie. Wielkiej. Śmiertelnej…

Przełknąłem ślinę, zrobiło mi się niedobrze, jakbym się tarzał w gnoju.

Bogusia! Może zgłosić to na policję? To przecież… zgłupiałem, ale zaraz wiedziałem, że gadam bzdury. Bogusia nigdy nie wyda swojego męża.

Posłusznie wyszedłem, wyrzuciłem szmatkę za mur drukarni obok. Nie zauważyłem wtedy mężczyzny w krzakach, chudego, zgarbionego. A powinienem… Długo nas obserwował…

… Staszek i dwaj oprychy przyszli nocą. Dopiero usnęliśmy, pijani, nie słyszeliśmy zamka, stukotu trzech par butów.

Obudził mnie cios. W ciemności ktoś okładał pięściami, Bogusia krzyczała, potem nagle ucichła.

Próbowałem się bronić, łupała mi głowa, żelazisty smak w ustach, wymachiwałem pięściami, chybiałem. Zbyt wiele wypiłem.

Światło eksplodowało. Stanisław siedział w fotelu, patrzył na mnie. Bogusia była przy nim, oczy zamknięte.

Przepraszam za kłopot, odezwał się cicho mąż. Muszę coś zabrać. Boguśka, kochanie, buzi, mąż wrócił!

Szarpnął ją za rękę, Bogusia zgięła się w pół, usta wpił w jej twarz.

Staś… On… Bogusia pokazała na mnie.

Nie chcę wiedzieć, Staszek skinął, znów dostałem cios. Próbowałem się wyminąć, odpowiedzieć, ale nie mogłem. Całą energię oddałem jeszcze wieczorem na wino i pieszczoty…

Boguśka, zbierz mi swoje precjoza. Bardzo potrzebuję, kochanie.

Wstał, podszedł do mnie. Ledwo widziałem oczy mi spuchły, ciężko się oddychało, chyba żebra połamał.

A ty, ślimaku, na kolanka i pełznij, pełznij, kochany! rozkazał mi.

Staś… krzątała się jego żona przy komodzie. Zostaw go. Przecież pozwalałeś Nie byłeś przeciwny szeptała, naciągała na siebie szlafrok, który i tak się rozwiewał. Ustaliliśmy Po co tego chłopca?..

Bo sięgnął po zakazany owoc. Nie podoba mi się. Czaisz, nie lubię go, Boguśka. Jego mama w szpitalu, dogorywa. A on tu, w twojej pościeli. Na naszej! kopnął mnie mocno. Matkę szanować trzeba. Swoją nienawidziłem, ale pogrzebałem jak królową. A ten szczyl od swojej uciekł.

Skąd wiesz… wychrypiałem.

Stąd. Tu wszyscy pode mną, Maksymilianie. Całe miasto. Zdziwiony? Boguśka nie uprzedziła z kim zadzierasz? Szkoda, dziewczyno, znowu jakiegoś chłopaka wplątałaś… pokręcił głową. Już kilku takich było. Ciebie nie zniosę!

Uniósłem głowę, spojrzałem na Bogusię. Mieszało mi się w głowie: mama, szpitalny korytarz, cień siedzący na jego końcu, zapach rosołu, kłótnie salowej, nasza z Bogusią noc, jej czułość, niewinne figle, jak mawiała Potem wszystko wypełniły blade oczy Staszka. Nie powstrzymał się, pochylił nade mną i wyszczerzył zęby.

Szkoda, że zostawiłeś matkę. Nie zobaczycie się już! wyszeptał. Zapłakałem, ogarnął mnie lęk. Nic już nie znaczę, zaraz zginę

Więc co miałam mu mówić? wzięła się w garść Bogusia, pakując biżuterię do torby. Przyszedł sam, nie wołałam. Dorosły, samodzielny chłopak, nie moja sprawa. O, tu wszystko, podała ciężką torbę.

Wziął ją, zajrzał, skinął głową.

A teraz włóż te kolczyki, co ci ostatnio dałem, rozkazał.

Nie pasują mi do szlafroka, Staszek! Później… próbowała go ugłaskać Bogusia. Zastygłem.

Włóż, powiedziałem! wrzasnął, wystrzelił obok mojej stopy. Kula weszła w parkiet, omal nie urwała mi palca.

Bogusia udawała, że czegoś szuka, robiła hałas w szufladach, grzebała w bieliźnie.

Coś wymyśli! Na pewno coś wymyśli! dudniło mi w głowie. Nas uratuje, moja kochana, delikatna Bogusia!

Nie ma Staszek, naprawdę ich nie ma! Tutaj schowałam, a teraz pusto! rozłożyła ręce, spojrzała na mnie. Patrzyłem przez wąską szparę w powiekach. Ty! nagle kopnęła mnie mocno, przewróciłem się. Ukradłeś! Jak mogłeś! Sapnęła ze złości. Gotowałam rosół dla twojej biednej matki, a ty mnie okradłeś?! Staszek, wyrzuć tego okropnego chłopaka! Boże, i nie ma moich zegarków! Złotych, po prababce Nie ma! Maksymilianie… potrząsnęła głową. Zgniły jesteś, myślałam, że czysty… Staszek…

Zegarki Bogusia oddała lekarzowi, który usuwał ciążę. Mogłaby mieć dziecko z Maksymilianem, ale nie chciała. Stanisław chciał, lecz nie mógł mieć potomstwa. Nie pozwoliłby na aborcję, nawet gdyby dziecko nie było jego Bogusia zapłaciła zegarkiem za tajemnicę. Teraz zwaliła wszystko na mnie…

Stanisław kazał mnie podnieść, postawić na nogi. Nie pamiętam tego dobrze. Do dziś pamiętam tylko obraz Bogusi, pięknej kobiety stojącej za plecami męża, gdy on mnie łamał…

Nie lubię, jak mnie okradają, Maksymilianie, powiedział na śniegu. Wszystko rozumiem miłość, młodzieńczą fantazję, nawet żonę zrozumiem, i zdradę wybaczę. Myślisz, że jej nie zdradzam? zaśmiał się. Mam takich Bogusi w każdym bloku. Tylko złodziejstwa nie wybaczę. Moje znaczy moje!..

Położyłem się na zimnym śniegu rozpalonym, głupim sercem, słysząc jak samochód odjeżdża, jak wiatr wyje, ciskając mi w oczy iglasty śnieg. Z dźwięków został mi już tylko puls w skroniach. I myśl, że najukochańsza kobieta mnie zdradziła… Serce mi oziębło. Uzdrowiało.

Co potem już wiecie…

Leżałem w domku tego myśliwego wiele dni. Przyprowadził do mnie jakiegoś znachora, łatał moje żebra i nogi, dzięki Bogu, kości zostały całe podziękowania dla zbirów Staszka. Dwóch nieznajomych ludzi zszyło mnie, zaopiekowało się. Przez zęby dziękowałem, a oni parskali:

Nic, bracie. Wyjdziesz na prostą, pobiegniesz! mówił myśliwy.

Samodzielnie wyszedłem dopiero po trzech tygodniach. I od razu oniemiałem od jasności wokół. Pole zalało słońce aż po horyzont; jakby jajecznicę rozlać na patelnię, albo jak rozżarzona stal ścieka do formy: oślepiający blask. Śnieg odbijał światło, wypalał oczy, bolało. Myśliwy założył mi ciemne okulary.

A teraz idź, rozkazał. I nie łap już więcej cudzych rzeczy, chłopcze. Następnym razem możesz nie przeżyć…

Pakując się, słyszałem, jak ci dwaj, którzy mnie ratowali, kalkulowali, ile Staszek im zapłacił za moje uratowanie. Zamarłem, zgubiłem but, oparłem się o ścianę.

Co? zapytałem cicho. Co powiedzieliście?

Nic, wzruszyli ramionami. Stanisław D. to dobry człowiek. Strasznie chciwy. I pamiętliwy. A żona jego węża sprzedaje jego złoto na lewo, myśli, że kiedyś ucieknie. A jak on ją przyłapie, podrzuca takich chłopców jak ty na pożarcie. Ty nie pierwszy, ani ostatni. Bogaci mają swoje pomysły. Nie rozważaj tego. Teraz bierz tylko taki kawałek, jaki możesz ugryźć. Idź już, Maksymilianie. Czas… poklepali mnie po ramieniu, uśmiechali się.

Dotruchtałem do miasta bliżej wieczora. I prosto poszedłem do szpitala. Może jeszcze zdążę do mamy?..

Takiego tutaj nie mamy. Przepraszam, zamknęła okienko rejestratorka. Pewnie ją przestraszyłem swoim wyglądem.

Proszę, niech pani sprawdzi jeszcze raz! pukałem i pukałem, w końcu ruszyłem do domu.

Zachód znów był czerwony jak krew. Przeraziłem się.

W oknach naszego mieszkania paliły się światła. Odetchnąłem i pobiegłem, kuśtykając, pod klatkę. Długo dzwoniłem; wreszcie drzwi otworzyła mama, malutka, wychudzona. Patrzyła przerażona. Rzuciłem się, uścisnąłem ją, zobaczyłem ojca, rozpłakałem się…

Bardzo się martwiliśmy o ciebie, synku, mówiła mama, zapełniając mi talerz pieczonymi ziemniakami. Ale potem zadzwonił pan Stanisław, powiedział, że wpadłeś w kłopoty, ale że niedługo wyzdrowiejesz i wrócisz, nawet że nie powinieneś wracać do miasta, bo mogą cię do więzienia wsadzić…

Stanisław D.? upadł mi widelec.

Tak. Jakiś facet z ministerstwa zdrowia. Odwiedzał mnie w szpitalu, załatwił osobną salę. Maks, dziękuję, że poprosiłeś go o pomoc! mama się rozkleiła. Bez niego nie dałabym rady…

Coś jeszcze mówiła, płakała, gładziła mnie po ogolonej głowie, a ojciec patrzył przenikliwie. Nie wytrzymałem wzroku, odwróciłem się…

Po wielu latach chodziłem po bazarze z żoną Marysią, szukaliśmy w miarę ładnej żywej choinki. Zbliżał się Nowy Rok, Marusia uwielbia żywe choinki zapach żywicy, igiełki na podłodze, pień pokryty błyszczącą, wystającą kroplą żywicy.

Bazarów wtedy było sporo, objechaliśmy już prawie wszystkie, a ciągle nie mogliśmy znaleźć tej choinki.

Wejdźmy jeszcze tu, zaproponowała Marysia, pokazując na zakątek zasłonięty płótnem. Przy słabym świetle lamp tworzyły się cienie gałęzi i smutne, krzywe choinkowe kikuty.

Kiwałem głową. Marysia przymierzała gałązki, ale z ciemności odezwał się głos, chrapliwy i przepalony papierosami:

Najpierw kup, potem dotykaj. Ręce zabierz!

Ze światła wyszła kobieta w watowanej kurtce, filcowych butach, z chustą na głowie. Twarz zupełnie bez makijażu, oczy zgorzkniałe, zastygły w nich gniew.

Rozpoznałem ją. To ona była moją Bogusią. Moją pierwszą, gorącą miłością. Kobietą, która zostawiła na ciele ślady. Marysia pytała czasem, skąd mam te blizny zmyślałem głupstwa. Kłamałem, bo Marysię naprawdę kochałem była prawdziwa, z krwi i kości, szczera i dobra, była moją ostoją, moją skałą. Stworzona z mojego żebra, zesłana przez Boga. Nie chciałem jej zmartwić prawdą.

Bogusia spojrzała na mnie, splunęła. Poznała…

Staszek kazał jej stać tu na zimnie, sprzedawać choinki, a sam pił szampana w knajpie. Już ją nie bił i nie przeklinał. Po prostu znów był sprytniejszy. Straciła wszystko. I żaden chłopak nie ocalił. Nie było już z wiekiem Bogusia straciła swój wdzięk, nie było czym łowić kolejnych chłopców

Chodźmy, Marysiu, wziąłem ją ostrożnie za rękę. Te drzewa są złe. Pojedziemy na plantację, wybierzemy swoją i sami zetniemy.

Marysia się uśmiechnęła. Ufała mi. Kochała mnie naprawdę, a ja do dziś nie wierzyłem, że zasługuję na to

I czy za to właśnie, za szczęście, powinienem być wdzięczny Stanisławowi D.? Za to, że jego zbirów powstrzymał przed zabiciem mnie? Chudy, zgarbiony Staszek, pokonał mnie, uczynił swoim wiecznym dłużnikiem. Tak mi trzeba…