Nadzieja już nie istnieje

Nadziei już nie ma

Nie chcę waszych pieniędzy! wykrzyknęła w zdenerwowaniu Justyna i rzuciła zgniecione banknoty na podłogę.

W zasadzie to są pani pieniądze odparła właścicielka mieszkania A w tym, co się stało, nie ma mojej winy. Proszę nie robić scen i nie budzić sąsiadów.

Justyna rzuciła kobiecie wściekłe spojrzenie, odwróciła się na pięcie i pobiegła na klatkę schodową.

Kiedy wyszła z klatki, aż pociemniało jej w oczach, z trudem dotarła do ławki.

Usiadła, zakryła twarz dłońmi i zaczęła cicho płakać. Niemal bezgłośnie. I wyrzucała sobie to, co się stało:

Gdybym tylko wiedziała, jak to się skończy, nigdy nie pojechałabym na ten ślub!

*****

Justyna, wychodzę za mąż! podekscytowanym głosem oświadczyła przez telefon jej przyjaciółka Ewelina. Ślub już za miesiąc! A potem jeszcze wesele i poprawiny. Będziesz?

Serdecznie ci gratuluję, cieszę się bardzo powiedziała Justyna, lecz westchnęła ciężko.

No mów już!

Wiesz, Ewelina… Nie wiem, czy dam radę przyjechać. Bardzo bym chciała, naprawdę… ale…

Co?! Jak to nie dasz rady? głos Eweliny był pełen zdziwienia. Przecież od podstawówki razem jesteśmy, przeszłyśmy przez wszystko, a na moim ślubie ma cię nie być? Chcesz mnie tym zranić?

Nawet nie myślałam cię zranić. Po prostu ślub i wesele trwają kilka dni…

No tak, trzy dni. Spokojnie załatwisz wolne w pracy.

To nie tylko o pracę chodzi. Mam kota. Nie mam go z kim zostawić, a wziąć ze sobą przecież się nie da…

Justyna, nawet nie chcę słyszeć! Musisz być ze mną w te dni! Z kotem sobie poradzisz poproś kogoś, hotel dla zwierząt, coś wymyślimy. Jak nie dasz rady, to ci pomogę.

Sama nie wiem, Ewelina…

Masz cały miesiąc. Błagam cię, nie zawiedź mnie. Bardzo cię potrzebuję wtedy blisko.

Po tej rozmowie Justyna była rozdarta. Z jednej strony nie chciała sprawić przykrości przyjaciółce, z drugiej nie wiedziała, co zrobić ze swoim kotem Franiem.

Nie zostawiłaby go samego, nawet na trzy dni. Franek był bardzo towarzyski i ciężko znosił samotność.

W końcu postanowiła pojechać na ślub. A Franka powierzyła pod opiekę bardzo sympatycznej pani.

W każdym razie wtedy była przekonana, że pani Anna Nowak rzeczywiście jest odpowiedzialna i godna zaufania.

Ogłoszenie znalazła w internecie. Pani Anna miała na swoim koncie już niejedną tymczasową opiekę kota, gwarantowała, że odda go właścicielce w doskonałej kondycji.

Zanim zadzwoniła, Justyna bardzo dokładnie przeczytała wszystkie dostępne opinie i recenzje. Były pozytywne.

Niektórzy pisali, że korzystali z jej usług wielokrotnie i byli bardzo zadowoleni. Co więcej pani Anna dawniej pracowała w weterynarii, więc wiedziała, co robić w nagłych przypadkach.

Po starannym namyśle Justyna podjęła decyzję. Zadzwoniła, umówiła się na wizytę.

Trzypokojowe mieszkanie, duży pokój przeznaczony na kocią strefę. Wszystko wyglądało w porządku.

Pani Anna wzbudzała zaufanie, była uprzejma.

Justyna była pewna, że Franek nie będzie się nudził, kotów w domu było jeszcze kilka, więc miał całe kocie towarzystwo.

Franek, mój kochany, nie będzie mnie tylko trzy dni. Wytrzymaj, proszę powiedziała, przytulając zwierzę, które domagało się na ręce, choć ona musiała już wracać na tramwaj.

Proszę się nie martwić, proszę pani szeroko się uśmiechnęła pani Anna. Wszystko będzie dobrze.

Mam taką nadzieję. Proszę, tu zapłata, Justyna podała jej tysiąc złotych. Gdyby coś proszę do mnie od razu dzwonić.

Oczywiście.

*****

Te trzy dni minęły bardzo szybko.

Ewelina cieszyła się niesamowicie z obecności Justyny na ślubie i podczas poprawin, Justyna też czuła radość, że mogła być świadkiem najważniejszego dnia w życiu przyjaciółki. Jej świeżo poślubiony mąż wydawał się człowiekiem rozsądnym.

Myśli o Franku nie odstępowały Justyny ani na chwilę. Dzwoniła codziennie do pani Anny:

Dzień dobry, jak mój Franek? Dobrze się zachowuje? Czy kłopotów nie sprawia?

Dzień dobry, Justyno odpowiadała kobieta Wszystko w porządku. Kot ma apetyt, do kuwety chodzi, jak trzeba. Pani wraca za trzy dni, tak?

Tak, wracam…

Pytam, bo czasem ktoś przedłuża, a ja już umówiłam się z kolejnymi właścicielami. Chcę się tylko dobrze przygotować.

Nic się nie zmieniło. Tak bardzo za nim tęsknię… Nie mogłabym zostawić go na dłużej. Już się nie mogę doczekać spotkania z nim.

Gdy wróciła do miasta, od razu zadzwoniła do pani Anny, umawiając się na odbiór Franka.

Tak, oczywiście Czekam westchnęła kobieta.

Ten smutny ton nie dawał Justynie spokoju. Coś było nie tak.

Nie przesadzaj karciła się w myślach powiedziała, że wszystko w porządku.

Lecz pod skórą narastał niepokój.

Pani kot uciekł wypaliła pani Anna.

Słucham?! Jak?!

No wie pani, sąsiedzi nade mną robili remont, było strasznie głośno. Koty się wystraszyły. Chciałam sama poprosić ich, żeby byli ciszej. Kiedy otworzyłam drzwi, Franek wyślizgnął się do klatki schodowej. Nie zdążyłam zareagować.

Czemu mnie pani nie powiadomiła?! krzyczała Justyna. Czemu mnie pani okłamała?

Myślałam, że go znajdę! Bywało, że koty uciekały, zawsze udawało mi się je znaleźć. Zgłosiłam zaginięcie, umieściłam ogłoszenie Ale nie znalazłam. Cały czas liczę, że ktoś go znajdzie.

Mam się nie przejmować? Jak pani mogła do tego dopuścić? Przecież pani obiecała, że wszystko będzie dobrze!

Może chce pani pieniądze z powrotem

Nie chcę pieniędzy! rzuciła Justyna przez łzy, rzuciła banknoty na podłogę.

Przecież to pani pieniądze powiedziała kobieta spokojnie. Ja nie czuję się winna. Proszę nie robić awantur, sąsiedzi śpią.

Rzuciwszy jej gniewne spojrzenie, Justyna wybiegła na schody.

Gdy wyszła z budynku, aż jej się zakręciło w głowie. Ledwie dotarła do ławki, by tam usiąść. Wciąż nie mogła uwierzyć w to, co się stało. Po co ja w ogóle pojechałam na ten ślub? Po co zostawiłam Franka?

Zamknęła oczy i w myślach wróciła do tamtego dnia, kiedy pod koniec grudnia wracała z pracy. Był 30 grudnia. Miała przed sobą perspektywę wielu wolnych dni i zamierzała cieszyć się sobą.

I wtedy, tuż przed blokiem, z ciemności wybiegł mały, rudy kociak. Nawet nie zdążyła zareagować wdrapał się po jej spodniach prosto do rąk.

Ładny numer! zaśmiała się wtedy.

Wzięła go ze sobą do domu, bo nawet przez myśl jej nie przeszło nic innego.

Sylwestra spędziła z Frankiem, z nim dzieliła wolne dni, troski i radości. Nawet nie zauważyła, kiedy całym sercem pokochała tego malca.

Córeczko, zamiast wziąć sobie chłopaka, ty koty z ulicy przygarniasz żartowała jej mama, gdy Justyna pochwaliła się rudzielcem.

No trudno, kot pierwszy się pojawił. Chłopak będzie drugi śmiała się Justyna.

Gdy wróciła po urlopie do pracy, podzieliła się nowiną z koleżankami.

Wiecie, dziewczyny… Koty zawsze pojawiają się w zimnie, deszczu, śniegu, przychodzą do ciebie wtedy, kiedy trzeba. Patrzą na ciebie z prośbą: Zabierz mnie do domu. Proszę. I już się nie da odmówić. Zresztą, wtedy już jest za późno.

Powinnaś pisać powieści, Justyna śmiały się dziewczyny.

Cieszyły się jej szczęściem, choć po oczach było widać, że tej kociej miłości jeszcze nie zrozumiały. Ale to się zmieni… Prędzej czy później każdemu pojawi się jakiś sierściuch na drodze.

Z Frankiem w domu, Justyna miała pełnię ciepła i radości, choć razem z nim pojawiły się kłębki sierści na każdej powierzchni.

Po powrocie z pracy kot już wyczekiwał jej pod drzwiami.

Miau! krzyczał radośnie, ocierając się o jej nogi i domagając się pieszczot.

Najbardziej lubił spać na jej kolanach albo wciśnięty pod kołdrę razem z nią, mrucząc głośno jak maszyna.

A teraz? Nikt jej nie witał, nikt nie mruczał na kolanach. Franka nie było.

A raczej Justyna bardzo pragnęła wierzyć, że gdzieś jest. Ale gdzie? Tego nie wiedziała.

Dość! powiedziała, podnosząc się z ławki Nie będę bezczynnie siedzieć. Muszę go odnaleźć.

*****

Halo! To pani go znalazła?! wykrzyczała Justyna, odbierając telefon od jednego z wolontariuszy, który pomagał w poszukiwaniach Franka.

Możliwe… Zadzwoniła do mnie pewna pani i mówiła, że znalazła rudego kota podobnego do pani opisu. Oczekuje pani dziś. Wyślę adres smsem.

Dziękuję z całego serca!

Justyna była niezwykle wdzięczna wszystkim dobrym ludziom, którzy jej pomagali. Sama nie dałaby rady.

Od zaginięcia Franka minęło już półtora miesiąca.

To były najgorsze tygodnie w jej życiu. Po pracy siadała do komputera i przeglądała wszelkie portale z ogłoszeniami o zagubionych zwierzętach.

Na próżno. Do dyspozycji miała tylko stare, kocięce zdjęcia Franka sprzed jego zaginięcia.

Nie sądziła, że kiedyś będzie jej potrzebne aktualne zdjęcie kota.

A przez te miesiące bardzo się zmienił, dlatego tak trudno go było odnaleźć.

Przyjechała pod wskazany adres, zadzwoniła domofonem.

Kto tam? usłyszała kobiecy głos.

To Justyna. W sprawie rudego kota, którego pani znalazła. Dostałam adres od wolontariusza.

Proszę wejść.

Nie zastała ławki przy klatce, więc musiała płakać na stojąco.

Kot był rudzielec, podobny do Franka, ale to nie był jej kot. Ładny, sympatyczny, ale… ktoś inny.

No to chyba zostanie ze mną powiedziała kobieta, przytulając swoje nowe szczęście. Życzę pani, żeby pani odnalazła swojego Franka. Proszę się nie poddawać.

Justyna pierwszy raz w życiu patrzyła na drugiego człowieka z nutą zazdrości. Odeszła natychmiast, by nie psuć komuś szczęścia swoim smutkiem.

W kolejnych miesiącach jeszcze kilka razy odbierała telefony, jeszcze kilka razy przychodziła oglądać NIE SWOJEGO kota.

To najtrudniejsze biec pełen nadziei i wchodzić do mieszkania, tylko by za chwilę poczuć rozczarowanie to nie on…

Justyna, rozumiem cię dobrze mówiła jej mama przez telefon Bardzo go kochasz. Ale musisz iść do przodu. Może znajdziesz innego rudego kota. We wsi sąsiadka ma kocięta, nawet jeden rudy jest…

Dziękuję, mamo. Ale nie chcę innego

Minęło pół roku. Franka nadal nie udało się odnaleźć. Justyna uświadomiła sobie, że nie ma już na co czekać.

Jedynie o co się modliła, to żeby Franek żył. Może nie z nią, może z kimś innym, albo wśród innych bezdomnych kotów. Ale żeby żył.

*****

Nie wiedziała, jak żyć dalej.

Czuła wobec Franka ogromne poczucie winy i coraz bardziej się siebie wstydziła. To tylko ślub. A gdyby nie pojechała, nic strasznego by się nie stało.

Nie powinna była oddawać swojego kota w obce ręce. Może wtedy Franek byłby z nią.

A teraz…

Teraz nie wiedziała nic. Ta niepewność była najgorsza.

W weekendy, by nie siedzieć w pustym, cichym mieszkaniu pełnym wspomnień o Franku, wychodziła na długie spacery po mieście.

Szła wolno przez podwórka, podchodziła do śmietników, zaglądała wszędzie, gdzie mógłby pałętać się jakiś kot.

Już dawno nie wierzyła, że odnajdzie Franka, a jednak szukała.

I pewnego dnia sama nie wiedziała, jak znalazła się na obrzeżach miasta, tam gdzie był schronisko.

Może mama ma rację i powinnam wziąć innego kota? przemknęło jej przez myśl.

Ale nie pozwoliła sobie nawet o tym pomyśleć na poważnie.

A jeśli Franek się znajdzie? Co sobie pomyśli? Że go zdradziłam?

Chciała już zawrócić, gdy tuż przy bramie pojawiła się pracownica schroniska.

Proszę pani, przyszła pani do nas?

Justyna aż się wzdrygnęła.

Jeśli szuka pani dla siebie zwierzaka, mogę wszystko pokazać. To do niczego nie zobowiązuje. Może akurat ktoś wpadnie pani w oko?

Nie chciała oglądać żadnych zwierząt, ale nie umiała odmówić.

To tutaj Simon. Dalej Poker. Prawda, że ładni? pytała dziewczyna.

Ładni, bardzo.

Justyna nie wiedziała, dlaczego, ale pierwszy raz od pół roku zrobiło jej się odrobinę lżej.

Nie dużo, ale jednak. Spojrzenia kotów i psów, pełne ufności, koiły jej duszę. Złapała się na tym, że wcale nie chce wychodzić.

A tam, w głębi, kto mieszka? zapytała, wskazując najdalszy wybieg.

Mieszka tam nasz kot-zamknięty w sobie. Tak nazywamy go, bo nikogo do siebie nie dopuszcza. Ledwo daje się nakarmić. Trafił tu pół roku temu w fatalnym stanie. Wyleczyliśmy go, ale do dziś nie udało się go przekonać do ludzi.

Coś ją ukłuło w sercu.

Czy mogę go zobaczyć?

Proszę bardzo.

Na odgłos ich kroków rudy kot odwrócił się tyłem, wyraźnie nie mając ochoty na kontakt z nikim.

To nasz samotnik. Zawsze się odwraca, kiedy ktoś próbuje podejść.

Justyna już nie słuchała dziewczyny. Wpatrywała się w rudego kota i…

nie, to nie był przypadek.

Franek? powiedziała cicho i wstrzymała oddech. Franek, to ty?

Kot powoli spojrzał na odwiedzającą.

To tylko podobny… przemknęło jej przez głowę.

Franek! zawołała już zdecydowanie głośniej. Boże, żyjesz! Podejdź do mnie, kochany. Poznajesz mnie?

Kot jeszcze chwilę patrzył, zastanawiając się… To ona? Czy można znowu ufać?

Po chwili podbiegł do niej i wtulił się mocno.

Pracownica schroniska zdążyła tylko otworzyć furtkę, a oni już znów byli razem. Przytulali się długo, patrzyli w oczy i nie mogli oderwać się od siebie.

Patrzyli na nich wszyscy. I pracownica, i zwierzęta, i słońce za oknem. Cały świat. Bo w takich chwilach świat zawsze się zatrzymuje i uśmiecha.

Justyna wraz z Frankiem wróciła do domu, obiecała pomagać schronisku.

Przecież uratowali jej kota.

*****

W drodze powrotnej Franek głośno mruczał i od czasu do czasu miauczał, jakby opowiadał o tamtym strasznym dniu: Bardzo się wtedy bałem! Było głośno, a ciebie nie było. Pobiegłem cię szukać. Wpadłem pod samochód… Jak się cieszę, że mnie odnalazłaś! Już mnie nie zostawisz?

Franek przestał mruczeć i spojrzał Justynie prosto w oczy.

Nie, Franek. Nigdy cię nie zostawię.