Katarzyna już od dwóch godzin czeka w kolejce do szeptuchy Babci Niny. Ta znachorka to ostatnia nadzieja młodej kobiety. Od kilku lat Kasia bezskutecznie próbuje donosić ciążę, lecz z niewyjaśnionych przyczyn wciąż jej się to nie udaje.

Katarzyna już od dwóch godzin siedziała pod drzwiami do pani Wandy. Ta znana zielarka była ostatnią nadzieją młodej kobiety. Od lat Katarzyna starała się o dziecko, lecz z nieznanych powodów ciąże zawsze kończyły się niepowodzeniem.
Nie wiem, co mam pani powiedzieć… Wyniki są bardzo dobre, nie ma żadnych patologii rozłożyła ręce lekarka.
Ale musi być jakieś wyjaśnienie. Jeśli jestem zupełnie zdrowa, czemu nie mogę mieć dziecka? dopytywała Katarzyna, z trudem powstrzymując łzy.
Nie wiem, medycyna tu jest bezradna. Może niech pani pójdzie do kościoła, pomodli się cicho poradziła jej lekarka.
***
Katarzyna i Tomasz byli małżeństwem już od pięciu lat. Wszystko układało się znakomicie: mieli stabilną sytuację finansową, własne mieszkanie i ogromne uczucie. Jedyne, czego brakowało to radosnych dziecięcych głosów w ich przestronnym domu w okolicy Warszawy.
Kobieta już wcześniej podejrzewała, że nad nimi ciąży jakieś fatum, a słowa lekarki tylko wzmogły jej niepokój.
Kościół jest ważny, ale w twoim wypadku może pomoże tylko szeptucha! rzekła jej przyjaciółka Magda, wręczając jej kartkę z adresem. Jedź tam jak najszybciej! Im szybciej, tym lepiej.
Nareszcie nadeszła kolej Katarzyny. Niepewnie przekroczyła próg małego domku na skraju wsi. Spodziewała się zobaczyć groźną staruszkę z czarnym kotem, tymczasem przed nią siedziała drobniutka, ciepło uśmiechnięta kobieta w białej chustce i kolorowej spódnicy.
Witaj, dziecko. Usiądź tutaj, przy ikonie odezwała się łagodnym głosem Wanda.
Mam taki problem… rozpłakała się nagle Katarzyna.
Wiem, kochanie. Pomogę ci najlepiej, jak umiem rzekła spokojnie zielarka.
Katarzyna posłusznie usiadła na miękkim krześle przy dużej ikonie Matki Boskiej. Starsza kobieta zaczęła czytać modlitwy i krążyć ze świecą wokół Katarzyny. Cały rytuał trwał niespełna dwadzieścia minut. Potem Wanda chwyciła Katarzynę za rękę i spojrzała w oczy.
Nie dasz rady urodzić powiedziała cicho. Na tobie od dzieciństwa wisi klątwa.
Jaka klątwa? Po co ktoś miałby mnie przeklinać? Nikomu nie zrobiłam nic złego…
Ty nie. Ale twoja matka popełniła wielki grzech, a ty musisz za niego odpokutować wyjaśniła spokojnie zielarka.
To niesprawiedliwe! Mojej mamy nie ma już od lat, czemu ja mam za to płacić?
Takie są prawa świata. Przeciw nim nie da się wystąpić
Czy pani mi pomoże? zapytała z nadzieją Katarzyna.
Nie mogę. Gdyby to była zwykła zła energia, jeszcze by się udało, ale tu… musisz znaleźć, komu twoja matka zawiniła, i starać się wynagrodzić jej winy. I najważniejsze módl się szczerze, za siebie i za swoich wrogów.
Dziękuję wyszeptała Katarzyna.
Wsiadła do samochodu i zadzwoniła do męża.
Tomek? Nie będzie mnie dziś wieczorem. Muszę pilnie pojechać do cioci. Wszystko później ci wyjaśnię.
Katarzyna ruszyła do rodzinnej wsi niedaleko Siedlec.
Kaśka! Czemu nie zadzwoniłaś wcześniej? Zagrzałabym dla ciebie kąpiel! ucieszyła się ciocia Genowefa.
Musisz powiedzieć mi prawdę. Co zrobiła moja mama? Za co płacę? Jakie to grzechy?!
Ciocia zaskoczona wysłuchała opowieści o spotkaniu z zielarką.
Nigdy bym nie pomyślała… dobrze, posłuchaj…
Genowefa opowiedziała, że mama Katarzyny, Irena, była najpiękniejszą dziewczyną we wsi. Wielu chłopaków o nią zabiegało, ale ona zakochała się w żonatym mężczyźnie. Bez skrupułów odebrała Zdzisława jego żonie, Marii, która została sama z niemowlęciem na rękach.
Maria bardzo długo nie mogła pogodzić się z odejściem męża. Doszło do tego, że przyszła błagać Irenę na kolanach, by oddała jej męża. Irena była jednak niewzruszona, wykpiła i odprawiła upokorzoną Marię.
Zrozpaczona Maria, odchodząc, rzuciła straszliwą klątwę na Irenę i jej nienarodzonych jeszcze potomków…
I co było dalej? wyszeptała Katarzyna przerażona.
Twoja matka wyszła za Zdzisława, urodziła ciebie. Ale jak wiesz, nie było im dane długo być razem. Zmarli jeden po drugim, zupełnie jakby zły los ich dopadł. A teraz ty nie możesz mieć dzieci… rozłożyła ręce Genowefa.
A ta Maria, czy ona jeszcze mieszka w wiosce? Muszę poprosić ją o wybaczenie, za grzechy mamy.
Z Marią też się źle potoczyło. Po kilku latach zupełnie straciła rozum. Z początku była cicha, spokojna, potem jednak zaatakowała jednego z sąsiadów. Po tym zabrano ją do szpitala psychiatrycznego, a jej syna, Marka, oddano do domu dziecka.
Marek już dorosły? Jest trochę starszy ode mnie… To mój brat przyrodni? domyśliła się Katarzyna.
Tak. Ale i jemu w życiu się nie powiodło… westchnęła Genowefa. Po powrocie z domu dziecka wrócił do wsi, popadł w alkoholizm i awanturnictwo. Pewnej zimy zgubił się w lesie, znaleziono go następnego dnia, ledwo żywego. Ale nóg nie udało się uratować, odtąd porusza się na wózku inwalidzkim.
Więc mama nie tylko rozbiła rodzinę, ale i zniszczyła życie niewinnym ludziom
Tak to wygląda zgodziła się Genowefa.
Ciociu, zaprowadź mnie do Marka. Muszę go zobaczyć powiedziała Katarzyna z determinacją.
Oszalałaś? On pije, nie wiadomo, jak zareaguje! Lepiej wracaj do domu!
Jeśli nie ty, to inni mi wskażą, gdzie go znaleźć zdecydowanie odparła Katarzyna.
Dobrze, skoro się uparłaś! Nie miej do mnie potem pretensji! Genowefa zarzuciła na siebie kurtkę.
Szły przez zaśnieżoną wiejską ścieżkę do domu Marka. Katarzyna westchnęła na widok rozpadającego się domku: płot połamany, wszędzie ślady zaniedbania. W oknie tliło się światło lampy naftowej. Katarzyna niepewnie zapukała.
Otwierajcie, nie zamknięte! rozległ się chrapliwy głos.
Kaśka, jakby co, będę czekać pod domem. Krzycz, jakby co! szepnęła ciocia.
Katarzyna skinęła głową i weszła do środka. Uderzył ją zapach taniego wina i papierosów. Wszędzie walały się butelki i pety. Za stołem, na wózku inwalidzkim, siedział mężczyzna o nieokreślonym wieku. Na stole zwinął się w kłębek śnieżnobiały kot jedyny jasny punkt w tej nędzy.
Kota ma pan na stole bąknęła Katarzyna, nie wiedząc od czego zacząć.
Nie twój interes, on tu rządzi bełkotliwie powiedział Marek. Jego zamglone spojrzenie próbowało wyostrzyć rysy gościa. Po co przyszłaś? Jeśli z opieki społecznej, to się wynoś! Nie pójdę do domu opieki!
Nie. Chciałam tylko porozmawiać. Nazywam się Katarzyna, jestem twoją siostrą po ojcu wyrzuciła z siebie szybko.
No proszę! Siostrzyczka się zjawiła! drwiąco zaśmiał się Marek. Po co przyszłaś? Po spadek? Nie ma tu nic, dom jest mojej matki!
Marek, przyjechałam prosić o wybaczenie. Jak mogę ci pomóc?
Zarechotał z goryczą, patrząc na nią z bólem i rezygnacją w oczach. Im dłużej Katarzyna patrzyła na jego twarz, tym bardziej widziała w nim ojca.
Masz stówę? niespodziewanie zapytał.
Katarzyna bez słowa wyjęła pięć stuzłotowych banknotów i położyła na stole. Dziękuję! No, to już jesteś rozgrzeszona! A jak jeszcze kiedyś będziesz chciała przepraszać, to wiesz gdzie mnie znaleźć! roześmiał się szyderczo Marek.
Może chociaż do lekarza? Albo leków ci trzeba? zaofertowała ostrożnie Katarzyna.
Dzięki, wystarczy. Teraz wychodź, idę spać!
Katarzyna wyszła bez słowa i ruszyła w stronę domu cioci. Łzy płynęły jej po policzkach. Spodziewała się różnych rzeczy, ale nie tak żałosnego stanu brata.
Pogadałyście? dogoniła ją Genowefa.
Pogadałyśmy
Wybaczył ci? nie dawała za wygraną ciotka.
Tak. Dziękuję ci za wszystko. Jadę do domu.
Może byś została do jutra, noc już prawie.
Nie, muszę wracać do miasta skłamała cicho.
Katarzyna najbardziej pragnęła pobyć sama. Cały dzień spadło na nią tyle wiadomości, że potrzebowała czasu, by wszystko przemyśleć.
Przez całą następną tydzień była nieswoja. Nieustannie wracała myślami do Marka. Jakby nie patrzeć, była teraz jego jedyną rodziną. Nie wiedząc, co robić, Katarzyna wybrała się do kościoła. Po mszy długo modliła się za swoich wrogów tak, jak zaleciła jej zielarka Wanda.
Ciężko ci, córko? zagadnął ją kapłan.
Rozejrzała się w kościele była już tylko ona.
Przepraszam, nie chcę przeszkadzać wyszeptała.
Może się wyspowiadasz? Ulżysz sobie na duszy.
Katarzyna rozpłakała się i opowiedziała wszystko księdzu, nie pomijając żadnych szczegółów.
Co mogę ci powiedzieć? zadumał się ksiądz. Do szeptuchy niepotrzebnie jechałaś. Dzieci nie odpowiadają za winy rodziców. To, co usłyszałaś o szczerej modlitwie to jedyne, co miała rację. Módl się, za siebie i za tych, którzy cię skrzywdzili.
Co mam zrobić z Markiem? Chciałabym mu pomóc, zabrać go z tej nędzy, ale boję się, że Tomasz mnie nie zrozumie.
Słuchaj głosu własnego sumienia i serca!
Następnego dnia Katarzyna pojechała znów do Marka. Tym razem decyzję miała już podjętą.
Po co znowu przyszłaś? Dasz pieniądze? mruknął oczekująco brat.
Marek był trzeźwy i ponury. Wyglądał na bardzo zmęczonego życiem.
Nie dam. Pakuj się, pojedziesz ze mną. Nie ma dyskusji. Jesteś moim bratem i nie pozwolę ci się tu zmarnować. Jeśli nie jestem ci potrzebna, to ty mi jesteś. Nie mam innej rodziny
Gdzie? Dokąd niby pojadę?
Najpierw do szpitala, potem do mnie. Mam duży dom, ogród, wszystkim wystarczy miejsca.
Marek patrzył z niedowierzaniem. Z jednej strony miał dosyć dotychczasowego życia, z drugiej nie znał swojej siostry.
Umówmy się: gdy ci się nie spodoba, od razu cię odwiozę z powrotem. Nie będę cię trzymać na siłę.
Jedno zastrzeżenie! powiedział z powagą Marek. Biały jedzie ze mną! wskazał na kota.
Bez problemu! Zawsze chciałam mieć kota! uśmiechnęła się Katarzyna.
***
Minęły trzy miesiące. Marek zadomowił się w nowym miejscu. Okazało się, że jest pogodnym człowiekiem i ma duże poczucie humoru. Zafascynował się komputerami i postanowił uczyć się programowania.
Marek, jutro przywiozą ci protezy z Niemiec. Za kilka miesięcy staniesz na nogi powiedział z entuzjazmem Tomasz.
Dziękuję! Nie wierzyłem, że jeszcze kiedyś będę chodził wzruszył się Marek.
To nie moja zasługa, tylko Kasi uśmiechnął się Tomasz.
Po pół roku Tomasz i Marek wypatrywali przez okno szpitala. Szczęśliwa Katarzyna pokazywała im uśmiechając się przez szybę nowo narodzone bliźniaki.
No, będzie się działo! zażartował Tomasz.
Wujek Marek gotowy na dwa urwisy?
Jasne! Damy radę! Marek się roześmiał.

Los pokazał, że nawet jeśli dziedziczymy po przodkach nieszczęście, to w naszych rękach leży, czy zatrzyma się ono na nas, czy damy mu odejść poprzez dobro, wybaczenie i nowy początek.