Nie żal ci, czy co?

– Basia, no po co ci taki pałac, co? Przecież sama jesteś. Ani dzieci, ani faceta. Przyjaciół chyba też zresztą, sama najlepiej wiesz. Po co ci dwupokojowe mieszkanie? Nam, we troje z dziećmi, ledwo się mieścimy w kawalerce. No, decyduj się, córciu. Poza tym później możemy się zamienić z powrotem. Jak chłopaki podrosną, to wrócimy do tego, co jest. I co, jak ty na to patrzysz? ojciec patrzył na nią wyczekująco, trochę nawet przymilnie.

Jak ona na to patrzy? Ciekawe jak on sobie to wyobraża. Człowieka tyle lat nie było ani śladu, nagle pojawia się z rewelacyjną propozycją. Taka ludzka bezczelność A co do przyjaciół oczywiście, że Basia ich miała. Tylko na tyle, na ile jej pasowało.

No jak, Basieńko, dogadane? ojciec przysunął krzesło bliżej, niecierpliwie.
A mama? zapytała.
Co z mamą? zdziwił się.
No wiesz, wpada do mnie co dwa tygodnie, zostaje na parę dni, czasem cały tydzień. Ta druga sypialnia naprawdę jest potrzebna.
Dwa razy w miesiącu? Przecież żaden problem! W garażu mam rozkładany fotel, odświeżymy, położymy w kuchni. I co z tego? Będzie miała łóżko pod ręką, do lodówki dwa kroki zaśmiał się cicho. Tu śpisz, tu jesz, luksus, nie?

Basia patrzyła na ojca już nawet nie czując złości. Jego teksty sama jesteś, samotna nie robiły na niej wrażenia. Była po prostu w szoku. Naprawdę można być tak prostym? On serio wierzy, że jest sprytniejszy od wszystkich, a inni to głupi?

Basia, słuchaj, dobry układ dla ciebie. Przecież mama wpada tylko dwa razy w miesiącu. Dwa razy! A mi z rodziną codziennie trzeba się gdzieś pomieścić. Widzisz różnicę?

No oczywiście. Jemu z rodziną. Basia, rzecz jasna, do rodziny nie należy. Od kiedy pojawiła się trójka jego dzieci i nowa żona, ona znikała z tej definicji. Córka z pierwszego małżeństwa to według niego już nie rodzina. Jeszcze westchnęła. Nawet nie miała siły się kłócić. Ciekawe kiedy zrozumie, że nie tylko on jeden jest sprytny.

Tato, ale ja dopiero niedawno spłaciłam kredyt w złotówkach. Kilka lat harowałam na swoje własne mieszkanie No szkoda mi.

Weź już nie dramatyzuj. Ty harowałaś Miałaś świetny start, zapomniałaś? spojrzał z przekąsem.

Start? To ciekawe. On wszystko wie najlepiej. Taki start, tylko nie od niego dostała, tylko od mamy. Miała ochotę powiedzieć, ale ugryzła się w język. Szkoda tłumaczyć komuś, kto i tak nie słucha.

Tato Pomyślę. Odpowiedziała, bo co innego.
No to pomyśl! Myśleć każdemu wolno poklepał ją po plecach, udając serdeczność.

***

Basia! Trzeba go było od razu spławić. Zamieniać się, phi! Może jeszcze mu oddaj całą chatę, bo trójkę dzieci ma mama chodziła po pokoju, aż jej się uszy trzęsły z oburzenia.

Mamo, no jak spławić Ojciec w końcu Trochę głupio mi tak wprost zawstydziła się Basia.

Córko, kochana Przestań. Co tu głupio? Jemu nie głupio było cię poprosić o mieszkanie! On zawsze taki był, kombinuje pod siebie jak tylko się da. Nic się nie zmienił. Ty wiesz swoje, dbaj o siebie i się nie zamartwiaj. To nie twoja wina, jasne? mama się uśmiechnęła i pogładziła ją po ręce.

Nie martwię się. Tylko on już trzeci raz o to samo pyta. Myślałam najpierw, że źle zrozumiałam, naprawdę nie podejrzewałam, że można być tak bezczelnym On zawsze taki był? Jak razem mieszkaliście też? próbowała zrozumieć Basia.

Oj tak. Ty go po prostu nie znasz, bo praktycznie się nie widywaliście. Sama nie wiem czemu po latach nagle mu się przypomniałaś. Przecież ja nigdy nie przeszkadzałam w waszych kontaktach. On nie dzwonił, nie przyjeżdżał. Nawet jak się rozwodziliśmy to miał pretensje, że nie może dostać w spadku mieszkania po mojej mamie. Bo tam przez chwilę mieszkał! Wyobrażasz sobie? zaśmiała się, ale w oczach miała powagę.

To może po prostu olać to wszystko, mamo? Przestać z nim gadać?
Nie trzeba, Basiu. Nie rób tak. W końcu to twój ojciec, rodzina. Jaka jest, taka jest.

Że niby rodzina On nas nie traktuje jak rodzinę, wiesz dobrze westchnęła Basia.

Mama tylko wzruszyła ramionami. Wiedziała aż za dobrze. Ale co zrobić? Życie samo pokaże

Basia też tylko się wzruszyła i spojrzała przez okno. I tak wyszło, że tam trójka synów, on i żona, a ona jakby nikt. Chłopaki, o których mógłby paplać godzinami: który pierwszy zaczął chodzić, komu wypadł ząb, kto opowiedział śmieszną bajkę, kto ile zjadł Jego oczko w głowie synowie i nowa żona.

Mamo, będę się starała nie reagować. W razie czego po prostu mu powiem w oczy, że nie i już. W końcu lepiej jakiekolwiek kontakty niż żadne. Wielu nawet nie ma ojca. Przynajmniej nie chleje, prawda? zażartowała.

No, może i racja mama odpowiedziała niepewnie.

Następnym razem ojca zobaczyła tydzień później. U niego, kiedy cała jego rodzina wybyła do przychodni.

Basia, w samą porę! Chciałem ci pokazać garderobę patrz! Wbudowana, wielka, wszystko się zmieści. I tapety, jakie przyjemne, co? oprowadzał ją z entuzjazmem.
Tata
A widziałaś kuchnię? Mała, ale ładniutka. Tu postawimy fotel dla mamy, lodówka blisko, choć starsza niż twoja. Ale to się zmieni, jak coś to mam kartę rabatową do supermarketu
Tata! Ile można Po co mi twoja lodówka, tapety, rabaty miała już dosyć.

Jak to po co? Trzeba wszystko sprawdzić, zanim się zdecydujesz zamieszkać! Musisz wiedzieć, co na ciebie czeka! patrzył na nią, ale jakby jej nie widział.

Tato, przepraszam, że mogłam dawać złudzenia Ale nie zamierzam się wprowadzać. Pasuje mi moje mieszkanie. powiedziała niepewnie.

Dobra, dobra. Ale zobacz jeszcze, kabina prysznicowa nowa, polskiej firmy, wszystko świeżutkie.

Ty jesteś głuchy?! Powiedziałam ci: nie zamierzam zmieniać mieszkania! Nie będzie żadnej zamiany! nie wytrzymała, wkurzona na ojca, na siebie i sytuację, w którą ją wpakował.

Żadnej zamiany? A co, żal ci? Po co tak w ogóle przyjeżdżasz? To trochę nie fair. Basia, miałem nadzieję. A ty Zawie­dziesz mnie. spojrzał na nią obcym wzrokiem. Basia spuściła głowę i bez słowa wyszła

Szła przez jesienne ulice Warszawy i sama nie wiedziała, czy się śmiać, czy płakać. W końcu zatrzymała się, wyjęła telefon, skasowała numer ojca i wszystkie jego kontakty. Dopiero wtedy poczuła ulgę. Trudno. Może to jedyne rozsądne wyjście. A ojciec? Jeśli będzie chciał to przecież znajdzie ją, zadzwoni, napisze, przyjedzie Ale Basia wiedziała, że raczej nie zadzwoni, nie przyjedzie. Przecież nie ma już po co. Skoro zamiana nie wyszłaPrzez moment stała nieruchomo na chodniku, wpatrzona w szare niebo, po którym przemykały ciężkie chmury. Powoli przestała czuć chłód. Przestała też czuć ciężar, który nosiła w sobie od tamtej rozmowy. Wciągnęła głęboko powietrze i poczuła, jak powoli coś się rozplątuje, coś puszcza.

Z kieszeni wyjęła klucz do mieszkania swojego mieszkania. Ogrzanego jej własną obecnością, zapachem książek, słodkiej herbaty i dźwiękiem własnych kroków. Domu, o który walczyła po cichu i uparcie. Takiego, w którym miała wszystko, czego potrzebowała: siebie, swój spokój i czasem jeszcze mamy śmiech.

Obróciła klucz w dłoni i pomyślała nagle, że jej dom mnoży się przez to, kogo do niego wpuszcza, a nie przez metry czy ilość pokoi. Że czasem najczulej jest tam, gdzie nie trzeba się tłumaczyć ani przepychać z czyimiś oczekiwaniami.

Dalej ulicą szło jakieś dziecko w czerwonej czapce, uśmiechało się do niej na rozgrzanej twarzy basiącego się świata. Basia odruchowo odwzajemniła uśmiech. Odetchnęła jeszcze raz. Miała dokąd wrócić. Choćby tylko do siebie.

Od tej pory zamierzała wybierać nie tylko mieszkanie, ale i ludzi, i rozmowy. A ojciec? Przez chwilę poczuła żal. Ale potem przyszła myśl: chyba pierwszy raz naprawdę postawiła granicę. Poczucie straty przemieszało się z dziwną, przyjemną lekkością. I z tą lekkością szła dalej przez miasto, własnym tempem, wolna od cudzych planów.