Upał. Katarzyna

Upał. Katarzyna

Marek i Zuzanna pobrali się dopiero dwa lata po swoim pierwszym spotkaniu.

Swoje szczęście budowali bardzo ostrożnie, niemal na palcach, ważąc każde słowo i każdy gest. Nic dziwnego oboje za sobą mieli doświadczenia, które pokazały, że uczucia potrafią być zwodnicze, a miłość nie zawsze przychodzi od razu i nie zawsze zostaje na zawsze. Zastanawiali się więc, czy to, co teraz czują, jest właśnie tą nagrodą po przeżytych rozczarowaniach. Czy warto temu zaufać?

Pani Anna śledziła wszystko w milczeniu. Nie chciała spłoszyć szczęścia syna, który ostatnio zmienił się nie do poznania. Wyprostował się, w oczach zapalił się iskierek, a na randki szykował się tak, jakby zaraz miał pójść do urzędu stanu cywilnego.

Z Zuzanną Marek poznał mamę już po kilku spotkaniach. Anna przyglądała się Zuzannie z pewną obawą, ale nie znalazła w niej niczego, co przypominałoby Markowi o Oldze. Nawet zamieszkać razem przed ślubem Zuzanna odmówiła.

– Nie, Marku, nie róbmy tego. Pani Barbara by tego nie zrozumiała. A jej zdanie jest dla mnie bardzo ważne. Naprawdę wiele dla mnie zrobiła, a w dodatku jest chora i potrzebuje pomocy. Dajmy sobie czas. Po co się spieszyć?

Marek niechętnie się z tym pogodził, ale nie wpłynęło to negatywnie na ich relację. Wręcz przeciwnie, ich przedłużony, romantyczny okres był okazją, by naprawdę się poznać.

Do domu pani Anny Zuzanna przeprowadziła się na krótko przed ślubem, i to tylko z powodu bardzo smutnego wydarzenia.

Odeszła Barbara.

Długo narzekała na serce. Zuzanna chodziła z nią po lekarzach, odciążała ją w domu, ale to tylko kupowało trochę czasu. Któregoś dnia po powrocie z pracy Zuzanna zobaczyła Barbarę w ulubionej altanie, z listem od wnuka. Zawołała ją raz i drugi, ale dopiero podchodząc zrozumiała, że już nie żyje.

Zuzanna wezwała karetkę, ale lekarze nic już nie mogli zrobić.

Po telefonie do Marka i synów Barbary, Zuzanna długo płakała, wspominając wspólne wieczorne spacery nad Wisłą, gotowanie dżemów w letniej kuchence czy śpiewy przy kawie. Pamiętała, jak Barbara przyjęła ją bez zbędnych pytań, kiedy bardzo potrzebowała pomocy.

– Dziękuję ci… szeptała Zuzanna w ciszy, żegnając tę, która pierwsza wyciągnęła do niej rękę.

Synowie Barbary przyjechali do domu już następnego dnia, z rodzinami. Po formalnościach, starszy syn odciągnął Zuzannę na bok.

– Mama chciała, by część domu należała do ciebie. Żebyś tu mieszkała i dbała o wszystko. Nikt z nas tu nie wraca. Jest testament. Jeśli przyjmiesz tę część, nie mamy nic przeciwko. Bez ciebie mama byłaby sama. Jesteśmy wdzięczni, że przy niej byłaś.

– Nie mogę tego przyjąć pokręciła głową Zuzanna. To wasz dom. Jeśli trzeba, pomogę, popilnuję, ale spadek należy się wam. Wasza mama kochała was nad życie!

– Wiem…

Na tym stanęło. Zuzanna znalazła potem lokatorów, którzy regularnie wynajmowali dom, i dalej utrzymywała kontakt z rodziną Barbary.

Po kilku miesiącach to jedna ze szwagierek Barbary pomogła Zuzannie, gdy ta trafiła do szpitala.

– Ciąża pozamaciczna. Musicie zadbać o zdrowie! powiedział lekarz. Dobrze, że była przy pani mama. Wszystko mogło się skończyć gorzej!

– To moja teściowa. Ale zgadza się mówiła Zuzanna.

– Miała już pani problemy wcześniej?

– Tak.

– Jeśli chce pani mieć dzieci, trzeba się porządnie przebadać. Inaczej jedyną szansą będzie in vitro.

– Rozumiem…

Zuzanna nie płakała. Łzy zostawiła na później. Ważniejsze teraz było, co zrobić, by mieć szansę na dzieci z Markiem. I w pewnej chwili stało się to jej obsesją.

Wszystko przerwała Anna.

– Zuzia, porozmawiamy? przyszła do niej wieczorem, wiedząc, że Marek jest w delegacji.

Oni już mieszkali osobno po ślubie. Szybko kupili niewielkie mieszkanie Marek dobrze sobie radził, interesy szły świetnie, Anna znów marzyła o pensjonacie.

Rodzice Zuzanny chcieli nawet się dołożyć, bo znów mieli dobre relacje, ale Marek nie chciał.

– Zuziu, sami sobie damy radę. Zawsze chętnie widzę twoich rodziców, ale za mieszkanie żony odpowiadam ja.

Zuzanna nie protestowała. Jej ojciec uścisnął Markowi dłoń z uznaniem.

– Szacunek! Twoja mama może być dumna, chłopie!

Anna w pełni popierała decyzję syna. Marzyła też o wnukach.

Ale widząc zmartwioną twarz Marka i jak Zuzia lata po prywatnych klinikach, Anna zdecydowała się wtrącić.

– Zuziu, wybacz, ale muszę z tobą pogadać, dobrze? Wiem, że coś cię trapi. Powiedz, co się dzieje?

– Po prostu nic się nie udaje, mamo wyznała Zuzanna. Co, jeśli nie będę mogła mieć dzieci? Będę musiała odejść! Nie pozwolę, aby Marek przeżył życie z kimś, kto nie da mu szczęścia…

– Głupstwa gadasz, Zuzia! Nie wiesz nawet, ile dałaś Markowi. On dzięki tobie znów żyje! A dzieci… Dzieci to cudowne, ale to nie jest wszystko. U nas z mężem też nie od razu był Marek. Też nie szło nam, myśleliśmy nawet, że nie możemy być razem. Ja oskarżałam męża o to, że jest ze mną tylko dla potomka, a on mi tego nie mógł wybaczyć. Rok żyliśmy osobno. Dopiero potem zrozumieliśmy, że małżeństwo to coś więcej niż dzieci. Marek bardzo przypomina ojca… Wiesz, o czym mówię?

– Chyba tak…

– To nie psuj tego, co macie. Daliście sobie sens życia. Dbajcie o to! Miłość, która się w was rozwija, wszystko przetrwa, jeśli ją dopuścicie do głosu.

– A jak pani została mamą? zapytała Zuzanna.

– Kto to wie! roześmiała się Anna przez łzy. Prawie do końca nie wiedziałam, że jestem w ciąży. Myśleliśmy, że tak już będzie, a tu los zrobił nam niespodziankę!

– Oby i mnie taki los się przydarzył… zadumała się Zuzanna.

– Może zadzwonisz do szwagierki Barbary? Jest świetnym lekarzem, może coś poradzi.

Zuzanna aż klepnęła się w czoło.

– Jak mogłam o tym zapomnieć?! Oczywiście!

Tydzień później poleciała do Gdańska na konsultacje. Tam już na nią czekali.

A rok później urodziły się bliźniaki.

Szczęście weszło do ich domu i zadomowiło się na stałe.

Niedługo po bliźniakach pojawiła się kolejna córka, którą Marek i Zuzanna adoptowali świadomi już, że biologicznych dzieci raczej nie będą mieć więcej. Decyzja ta dojrzewała długo, ale przyszła w sposób zaskakujący. Była szkolna koleżanka Marka Kasia, świeżo upieczona mama, usłyszała ciężką diagnozę. O wiadomości tej powiedział Zuzannie i Markowi Arsen.

– Biedna Kasia… Zbieramy dla niej środki, Marek. Chcemy ją wysłać do Warszawy, tam może pomogą? Każdy daje ile może.

– Rozumiem. Zaraz przeleję.

Kwota, którą Marek przelał, była spora; po kilku dniach Kasia wraz z Anną pojechały do stolicy. Kasia miała jedynie wiekową babcię, a z maleńkim dzieckiem nie dałaby rady.

Niestety, lekarze mogli jedynie ulżyć cierpieniu i przedłużyć życie na tyle, by Kasia mogła zadbać o przyszłość córeczki.

O adopcję poprosiła najpierw Annę, a ta poruszyła temat w rodzinie. Marek i Zuzanna nie mogli odmówić.

Tak do ich domu trafiła kolejna córka.

W małym mieszkaniu nie było już gdzie się ruszyć. Dzieci rosły, trzeba było pomyśleć o czymś większym.

Tu znów zadziałała Anna:

– Marku, mamy pieniądze odkładane na pensjonat! Kupcie z Zuzią coś większego.

– Mama, a twoje marzenie?

– To jest moje marzenie! Anna popatrzyła na rozchichotaną wnuczkę. Jaka jeszcze mi potrzeba? I tak nie mam już czasu na biznes chcę być przy wnukach, patrzeć, jak rosną, pomagać wam. Zuzanna i bez mnie sobie radzi, ale jestem pewna, że przy sklepach potrzebujesz wsparcia. Szukajcie mieszkania!

I znaleźli duże, jasne, pełne życia. Dzieci biegały, wołając się nawzajem, a Zuzanna śmiała się, patrząc na synów, uczących siostrę krzyczeć „echo”.

– Bierzemy! Marek podjął decyzję.

Jedyną rysą w nowym miejscu była Katarzyna starsza z klatki, która uznała, że wielodzietne rodziny wymagają szczególnej uwagi sąsiadów i służb. Ot, na wszelki wypadek.

– Cały czas mają gości, dzieci biegają boso! Najmłodsza śpi zamiast spacerować, a do tego… Dziwne to wszystko!

– Może przesadzasz, Kacha? Gorąco dzieci bosymi stopami biegają, to zdrowe! Goście nie robią awantur, nie piją. Mamy się przestać odwiedzać? słyszała sąsiadki, które patrzyły na zdrowych chłopców Zuzanny. Wymyślać można wiele, ale kto wie, jaka jest prawda?

– Jak tak będziemy patrzeć, dzieci mogą wpaść w kłopoty! Niby porządni, a co za drzwiami nikt nie wie! Zbyt słodko tam. Za dobrze to nieprawdziwie! Dojdę do prawdy! Bo nie może być tak dobrze, bo świat tak nie działa!

Sąsiadki kręciły głowami, ale Katarzyna była nieugięta. Wychowana przez matkę, która potrafiła każdemu dziecku zrobić piekło, czuła strach.

Kacha dorastała w rodzinie urzędników partyjnych, gdzie dyscyplina była najważniejsza, a karę w kącie na kolanach robiły za normę. Najlepiej, jeśli jeszcze bez pasa się obyło, a groch był już luksusem. Na pokaz rodzina wyglądała idealnie. Eleganckie ubrania kryły siniaki po klapsach, a Katarzyna z zaplecionymi warkoczami milczała o bólu. Za ten warkocz matka najłatwiej ją przywoływała do porządku.

Ani ona, ani bracia nigdy się nie zdradzili. Ale kiedy tylko mogli urwali kontakt z rodzicami. Chcieli zapomnieć o piekle dzieciństwa.

Katarzyna nie założyła już własnej rodziny. Człowiek, z którym pragnęła stworzyć związek, stracił jej względy, gdy tylko podniósł kapcia na starą, schorowaną suczkę, która przez przypadek zrobiła kałużę.

– Nie bij jej! wrzasnęła wtedy Katarzyna, zabrała psa i wyniosła się tego samego dnia, wracając do mieszkania po babci.

I ta babcia matka matki, była równie surową kobietą. Katarzyna przez lata ją pielęgnowała, znosząc kaprysy i humory, a gdy odeszła Katarzyna poczuła ogromną ulgę.

Nie miała przywiązań. Uważała, że ludzie są z natury obojętni i źli. Marzyła, by choć trochę zmienić to wokół siebie, a rodzina Zuzanny i Marka stała się dla niej misją. W bloku nie było już innych dużych rodzin.

Zuzanna któregoś dnia zerknęła na zegarek czas wracać. Córka za chwilę się obudzi, chłopcy muszą się szykować do zajęć. Jesienią pójdą do przedszkola, a na razie chodzili do pobliskiego centrum i sekcji piłki.

Przy wejściu czekała Katarzyna.

– Znów twoje dzieci boso latają?! Nie stać was na dobre buty?

Zuzanna tylko przytaknęła z uśmiechem. Buty chłopców markowe korki kosztowały więcej niż najlepsze sportowe buty Marka. Ale Marek nakazał nie oszczędzać na dziecięcych butach i piłkarskich akcesoriach.

– Uśmiechasz się? Co w tym śmiesznego? Trzeba o dzieci dbać! Karmić, ubierać, opiekować się!

Katarzyna zrobiła się purpurowa ze złości. Zuzanna nie miała w oczach ani złości, ani tłumaczenia.

– Mamo, daj cioci Kasi wodę!

Bliźniaki wyciągnęły butelkę. Nagle Katarzynie zrobiło się słabo, zemdliło ją, wszystko było jak za zasłoną, ledwie Zuzanna złapała ją, zanim spadła ze schodów.

Karetka przyjechała szybko Katarzynę zabrano do szpitala. Gdy się obudziła, obok siedziała Zuzanna. Dzieci zostały z Anną.

– Co ze mną? próbowała zapytać Katarzyna, ale język się plątał, bała się.

– Spokojnie. Miała pani udar. Ale będzie dobrze! To przez upał. Odpocznie pani, wyjdzie na prostą! Ja panię nie zostawię. Proszę spać.

Zuzanna dotrzymała słowa. Przejęła opiekę. Wiedziała, że Katarzyna jest najbardziej samotną osobą w całym bloku.

– Dlaczego? zapytała Katarzyna cicho.

– Bo tak trzeba. Źle jest być samemu, wiem to dobrze.

– Skąd?

– Sama doświadczyłam samotności. Okropna to rzecz. Ale już pana nie dotknie będzie pan miała lepsze towarzystwo.

– Jak to?

– Myśli pani, że panią zostawię? Pilnowała mnie pani, teraz ja się odwzajemnię!

Zuzanna udawała, że nie widzi łez Katarzyny. Od dnia choroby już nigdy nie widziała u niej tej zaciętej złości. Przed sobą miała tylko samotną, starszą panią, rówieśniczkę swoich mam. Żal jej było do łez. Bo zamiast rodziny, dzieci i wnuków, Katarzyna miała tylko władzę nad klatką schodową i ogródek z najpiękniejszymi różami w mieście. A jeśli ktoś potrafi wyhodować takie kwiaty, niemożliwe, by miał czarne serce w to Zuzanna wierzyła.

Dwa lata później

– Ach, Zuzanno! Jak ty ich ogarniasz? Toż to ogień i lód! Córka oaza spokoju, a chłopcy uparci jak diabli! Katarzyna siedziała na ławce przy placu i pilnowała maleńkiej ulubienicy.

– O, pani Kachno, to nic! U Arsenowiczów czwórka! Jak się zbiorą, uciekam z domu! Jego żona się modli, żeby piąty nie był chłopcem.

– Wiadomo już kto?

– Nie, chowa się! Arsen mówi, że wszystko wytrzyma.

– Boże, jaki upał! Katarzyna westchnęła, zasłaniając oczy dłonią. Powiedz mi, szczęśliwa ty jesteś?

Zuzanna zamyśliła się.

Czego człowiek potrzebuje do szczęścia? Bliskich? Ma ich. Zdrowia? Jest. Szczęśliwych dzieci? Wychodzą na ludzi. To znaczy, że jest szczęśliwa. Naprawdę, bez wahania.

– Tak!

Zuzanna uśmiecha się, a Katarzyna po raz kolejny myśli, jak taka zwykła uśmiech może zmienić wszystko wokół nawet upalna Warszawa wydaje się nagle chłodniejsza, a powietrze świeże jak woń porannej kawy.